Ο βυσσινόκηπος

Μετά από 41 χρόνια παρουσιάζεται στο Εθνικό Θέατρο το τσεχοφικό κύκνειο άσμα – η σπαρακτική αυτή τραγικωμωδία που μιλά για την αέναη προσπάθεια του ανθρώπου να εξορκίσει τον τρόμο της Αβύσσου και του Άπειρου, τη σιωπή και το κενό, που ανά πάσα στιγμή απειλούν να τον αφανίσουν. Το αριστούργημα της παγκόσμιας δραματουργίας αναφέρεται με οδυνηρή ελαφρότητα σ’ ένα ανέμελο παρόν, που συμπιέζεται ασφυκτικά ανάμεσα σε ένα νοσταλγικά εξωραϊσμένο παρελθόν και σε ένα τραγικά αβέβαιο μέλλον. Τα μέλη μιας «ευρύτερης οικογένειας» ξαναβρίσκονται μετά από χρόνια στο γερασμένο πια – και υποθηκευμένο – σπίτι τους. Όλες και όλοι γνωρίζουν μέσα τους πως είναι η τελευταία ευκαιρία να ξαναζήσουν παρέα την ανακούφιση της οικειότητας που τους ενώνει, αλλά και να αποχαιρετίσουν όλα αυτά που, ακόμα και την ώρα που τα βιώνουν, αισθάνονται πως είναι ήδη παρελθόν. Οι ιδιοκτήτες του βυσσινόκηπου, πνιγμένοι στα χρέη και στις αυταπάτες τους, αρνούνται να δεχτούν πως το κτήμα χάνεται και πως ο κόσμος γύρω, αλλάζοντας δραματικά, τους ξεπερνά. Όπως, λίγο πολύ, και όλα τα πρόσωπα του έργου, επιλέγουν να γαντζωθούν από την ξεγνοιασιά μιας αιώνιας παιδικότητας, αναβάλλοντας πεισματικά την ενηλικίωσή τους.

Ερμηνεύουν: Έκ. Λυγίζος, Αμ. Μουτούση, Σ. Κόκκαλη, Υβ. Μαλτέζου (4/4, 9/5, 13/5, 15/5, 17/5, 21/5, 23/5) / Ρ. Οικονομίδου (3/4, 5/4, 10/5, 14/5, 16/5, 20/5, 22/5, 24/5), Γ. Κλίνης, Κ. Πατσιάνη, Φ. Συμεωνίδης, Μ. Μοσχούρη, Γ. Ζιάκας, Γ. Παπαδόπουλος. Μετάφρ.: Χρ. Προκοπάκη. Σκην.: Μ. Λάμπρου. Κοστ.: Άλκ. Μάμαλη. Μουσ.: Λ. Ζάχαρη. Ηχητ. σχεδ.: Br. Coon. Φωτ.: Δ. Κασιμάτης.