©Karol Jarek
Η πολυσχιδής και αιρετική Λένα Κιτσοπούλου βρίσκεται πίσω από το έργο "Τα νέα μου είναι σαρωτικά", που θα σκηνοθετήσει η ίδια στο θεάτρο Σφενδόνη. Καλλιτέχνιδα με μοναδική, δική της σφραγίδα, έχει υπογράψει τις πλέον προβοκατόρικες δημιουργίες στο ελληνικό θέατρο, βγάζοντας τη γλώσσα στην πολιτική ορθότητα και τον κομφορμισμό και γκρεμίζοντας κάθε στερεότυπο για την οικογένεια, την κοινωνία, την πατρίδα ή τα εθνικά σύμβολα. Στο νέο της κείμενο δείχνει να εμπνέεται και πάλι από τη γύρω "σουρεαλιστική" πραγματικότητα, την οποία σαρκάζει με άγριο χιούμορ, από την τηλεοπτική και θεατρική "άνοιξη" μέχρι τα χάρτινα καλαμάκια…
Στο χαρακτηριστικό απόσπασμα, διαβάζουμε: "Τα νέα είναι πραγματικά σαρωτικά αυτή την εποχή, παιδιά, θα καταργηθεί η μεσαία τάξη, ακούτε, θα καταργηθεί η μεσαία τάξη, παιδιά, θα κόβεται το ρεύμα, θα ακριβαίνουν τα πάντα, θα έρθει φτώχεια, θα γίνονται πολλά σίριαλ μυθοπλασίας, θα ανέβει η μυθοπλασία, παιδιά, θα γίνονται καλά πράγματα στην τηλεόραση, η Αθήνα, παιδιά, θα είναι ούρμπαν, θα είναι φιούζιον, έχει έρθει η εποχή της αποδόμησης του μαμαδίστικου φαγητού, έρχονται θεατρικές παραστάσεις που δεν πρέπει να χάσετε με τίποτα, ακούτε τι γίνεται; […] Δεν υπάρχει γήρας, η νεότητα είναι εσωτερική, το μάθατε αυτό; Θα κόψουμε το κρέας, θα δώσουμε μεγάλη βάση στην πρώτη ύλη, η νέα γενιά δεν θα καπνίζει πια, καταλαβαίνετε τι γίνεται; Δεν θα είναι πια πλαστικά τα καλαμάκια του καφέ, παιδιά, θα ρουφάς, θα ρουφάς και δεν θα ρουφιέται τίποτα, είναι σαρωτικά τα νέα, είναι τόσο σαρωτικά που δεν υπάρχουν λόγια".
Τη σκηνοθεσία της παράστασης υπογράφει η ίδια, τα σκηνικά και κοστούμια είναι της Μαγδαληνής Αυγερινού και οι φωτισμοί της Στέβης Κουτσοθανάση. Ερμηνεύουν μαζί με τη Λένα Κιτσοπούλου, μερικοί από τους σταθερούς συνεργάτες της: Γιάννης Κότσιφας, Ιωάννα Μαυρέα και Πάνος Παπαδόπουλος. Η πρεμιέρα προγραμματίζεται για τις 3 Νοεμβρίου, στο θέατρο Σφενδόνη.
Τα έργα της Λένας Κιτσοπούλου είναι γραμμένα σε καθημερινή γλώσσα, συνήθως "του πεζοδρομίου", είναι βλάσφημα, πληθωρικά και αναρχικά, ενώ συχνά κατακλύζονται από splatter ή/και trash στοιχεία. Οι ήρωες είναι συνήθως καθημερινοί άνθρωποι, της διπλανής πόρτας, που φτάνουν σε ακραίες καταστάσεις και ενώ αναλώνονται σε ανούσιες καθημερινές κουβέντες καταλήγουν να αιματοκυλίζονται σε κατάσταση αμόκ: "Μια μέρα όπως κάθε μέρα, σε ένα διαμέρισμα από τα χιλιάδες διαμερίσματα της Αθήνας, ή η Ανουσιότητα του να ζεις", "Αθανάσιος Διάκος: Η επιστροφή", "Ματωμένος γάμος", "Κοκκινοσκουφίτσα: Το πρώτο αίμα", "Αντιγόνη: Lonely planet", "Ερωτικές καρτ ποστάλ από την Ελλάδα", "Φράνκεσταϊν - Ο χαμένος παράδεισος", κ.ά.
Δύσκολα αφήνουν κάποιον αδιάφορο: η απόρριψη, η ενόχληση, ο θυμός, ο ενθουσιασμός, συχνά όλα μαζί και ταυτόχρονα, είναι μερικά από τα αισθήματα που δημιουργούν, αν και πίσω από τον "φωνακλάδικο" χαρακτήρα τους διαφαίνεται μια βαθιά ανησυχία: για την υπαρξιακή απελπισία, την ευνουχιστική ελληνική οικογένεια και κοινωνία, τον καταναγκασμό της ευτυχίας, για τον κρυμμένο φασισμό του νεοέλληνα, την παρακμή της σύγχρονης (καταναλωτικής) κοινωνίας, την αγωνία του σύγχρονου καλλιτέχνη.
