Νέες εικόνες από τον "Βυσσινόκηπο" του Τσέχοφ σε σκηνοθεσία Δημήτρη Τάρλοου

Πάνω από δέκα χρόνια μετά τις βραβευμένες "Τρεις αδερφές", ο Δημήτρης Τάρλοου επιστρέφει στο θεατρικό σύμπαν του Αντόν Τσέχοφ,  καταπιανόμενος αυτή τη φορά με το κύκνειο άσμα του μεγάλου Ρώσου δραματουργού, τον "Βυσσινόκηπο".  Η νέα, πολυαναμενόμενη παραγωγή του Θεάτρου Πορεία σηκώνει αυλαία στις 20 Νοεμβρίου, με την Αλεξία Καλτσίκη —βραβευμένη με θεατρικό βραβείο Αθηνοράματος για τη συγκλονιστική Μπλανς Ντιμπουά στο "Λεωφορείον ο Πόθος"— να αναλαμβάνει τον εμβληματικό ρόλο της Λιουμπόφ Ρανιέφσκαγια.

Στο επίκεντρο της ιστορίας, μια οικογένεια αριστοκρατών παρακολουθεί τον κόσμο της να καταρρέει μπροστά στην αλλαγή μιας ολόκληρης εποχής. Επιστρέφοντας από το Παρίσι οικονομικά κατεστραμμένη και συναισθηματικά εγκλωβισμένη στο παρελθόν, η Ρανιέφσκαγια έρχεται αντιμέτωπη με την αμείλικτη πραγματικότητα: τα χρέη πνίγουν το πατρικό της κτήμα και ο περίφημος, αγαπημένος βυσσινόκηπος οδηγείται στον πλειστηριασμό.

Η Ρανιέφσκαγια και ο αδελφός της αδυνατούν να αποδεχθούν την πραγματικότητα και να προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες, παρά την πρόταση του Λιοπάχιν, πρώην δουλοπάροικου της οικογένειας, που επιχειρεί να τους προσφέρει μια πρακτική διέξοδο. Προσκολλημένοι στις αναμνήσεις και σε έναν κόσμο που έχει ήδη παρέλθει, χάνουν τελικά τον κήπο. Στην τελευταία πράξη, οι ήρωες εγκαταλείπουν το σπίτι, αφήνοντας πίσω τους ακόμη και τον ηλικιωμένο υπηρέτη Φιρς, σε μια σπαρακτική εικόνα που σηματοδοτεί το οριστικό τέλος μιας εποχής.

Γραμμένος το 1903, ο "Βυσσινόκηπος" πρωτοπαρουσιάστηκε στο Θέατρο Τέχνης της Μόσχας, σε σκηνοθεσία του Κονσταντίν Στανισλάφσκι. Ο ίδιος ο Τσέχοφ είχε χαρακτηρίσει το έργο κωμωδία, ωστόσο η πρώτη σκηνική του προσέγγιση ανέδειξε κυρίως τη δραματική και τραγική του διάσταση. Αυτή η πολυεπίπεδη φύση του παραμένει μέχρι σήμερα ένα από τα πιο γοητευτικά στοιχεία του. Πέρα από την ιστορία μιας οικογένειας που χάνει την περιουσία της, ο συγγραφέας καταγράφει τις κοινωνικές μεταβολές μιας εποχής, την αδυναμία της παλιάς αριστοκρατίας να αντιληφθεί τις αλλαγές που συντελούνται γύρω της και τη σταδιακή ανατροπή των κοινωνικών ισορροπιών.

Η ματιά του Δημήτρη Τάρλοου

Στο σκηνοθετικό του σημείωμα, ο Δημήτρης Τάρλοου προσεγγίζει τον "Βυσσινόκηπο" ως ένα έργο για τη μνήμη και τον χρόνο, για τη θραυσματικότητα του παρελθόντος και την αδιάκοπη προσπάθεια αναβίωσης όσων έχουν χαθεί. Όπως επισημαίνει, οι χαρακτήρες του έργου αδυνατούν να ζήσουν στο παρόν, καθώς υπάρχουν διαρκώς μέσα από το παρελθόν ή το μέλλον. Ακόμη και ο Λοπάχιν, που αγωνιά να αντιμετωπίσει πρακτικά την πραγματικότητα, εξακολουθεί να ζει κάτω από τη σκιά της πατρικής τιμωρίας. "Κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από το παιδικό δωμάτιο. Εκεί βρίσκεται κρυμμένο το αίνιγμα του έργου", σημειώνει χαρακτηριστικά.

Στη δική του ανάγνωση, το ποτάμι στο οποίο πνίγηκε ο Γκρίσα δεν αποτελεί απλώς μια τραυματική ανάμνηση, αλλά συμβολίζει την αδιάκοπη ροή του χρόνου, που κυλά και παρασύρει τα πάντα. Το υπόγειο αυτό ρεύμα έχει εισβάλει σε όσα κάποτε αποτελούσαν τις σταθερές των ηρώων, έχει κατακλύσει το σπίτι και δημιουργεί νησίδες μνήμης, από τις οποίες προσπαθούν να κρατηθούν. Ωστόσο, ακόμη και αυτές μετασχηματίζονται διαρκώς, γεννώντας νέες αβεβαιότητες. Οι ήρωες του Τσέχοφ κατοικούν σε ένα τοπίο που διαλύεται μπροστά στα μάτια τους. Ανακαλύπτουν με τρόμο πως ό,τι κάποτε τους ήταν οικείο, ό,τι πίστευαν πως τους ανήκε, έχει πλέον θρυμματιστεί σε αμέτρητα κομμάτια μνήμης και αβεβαιότητας. Κι όμως, όπως παρατηρεί ο σκηνοθέτης, στο τέλος κάτι εξακολουθεί να επιμένει: κάποιες εικόνες, μερικές ιστορίες, ασαφείς αλλά ταυτόχρονα ζωντανές. Ίσως, τελικά, αυτές να είναι αρκετές για να διασχίσουμε τον φτωχό μας βίο.

Οι συντελεστές της παράστασης

Τον Λεονίντ Γκάγιεφ ερμηνεύει ο Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης, ενώ τον Λιοπάχιν ενσαρκώνει ο Γιώργος Κισσανδράκης. Στον ρόλο του Πέτια Τροφίμοφ εμφανίζεται ο Διονύσης Πιφέας και της Άνια η Αδελαΐδα Κατσίδε, ενώ η Σμαράγδα Κάκκινου υποδύεται τη Βάρια και ο Γιώργος Μπινιάρης τον Φίρς. Τη διανομή συμπληρώνουν ο Δημήτρης Μπίτος, η Μαριάννα Δημητρίου, ο Σπύρος Μπόσγας, η Ναταλία Εκσιέλ και ο Στέφανος Καλτζίδης.

Τη μετάφραση και τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Δημήτρης Τάρλοου, ενώ τα σκηνικά σχεδιάζει η Εύα Μανιδάκη και τα κοστούμια ο Άγγελος Μέντης. Την πρωτότυπη μουσική σύνθεση υπογράφει ο Φώτης Σιώτας, τον σχεδιασμό των φωτισμών ο Αλέκος Αναστασίου και την κίνηση η Φαίδρα Νταϊόγλου. Η Έρι Κύργια συμμετέχει ως συνεργάτις δραματουργός, αναλαμβάνοντας παράλληλα την κατά λέξη μετάφραση από το ρωσικό πρωτότυπο.

Προπώληση εισιτηρίων: more.com