(c) Χρήστος Ανδριανόπουλος
Πόσες φορές έχουμε αισθανθεί ότι δεν προλαβαίνουμε; Ότι βρισκόμαστε διαρκώς ένα βήμα πίσω από τις υποχρεώσεις, τις απαιτήσεις της καθημερινότητας, ακόμη και από την ίδια μας τη ζωή; Από αυτή την οικεία αίσθηση γεννήθηκε το "Έχεις αργήσει", το νέο χοροθεατρικό έργο της χορεύτριας και χορογράφου Αντωνίας Οικονόμου και του μουσικού και συνθέτη Παντελή Πιλάβιου. Οι δύο δημιουργοί συναντιούνται ξανά καλλιτεχνικά, μετά τη συνεργασία τους στο "the great nothing", και εξερευνούν τη σχέση του χρόνου με το σώμα, την κίνηση και τον ήχο. Στο πλαίσιο ενός residency στον χώρο παραστατικών τεχνών Τζάμια Κρύσταλλα, πειραματίστηκαν με διαφορετικούς τρόπους συνύπαρξης των δύο καλλιτεχνικών γλωσσών, αναζητώντας έναν κοινό χωροχρόνο με τους δικούς του κανόνες. Το "Έχεις αργήσει" παρουσιάζεται από τις 11 έως τις 14 Νοεμβρίου 2026 στα Τζάμια Κρύσταλλα, θέτοντας ένα ερώτημα που μοιάζει όλο και πιο επίκαιρο: τι θα συνέβαινε αν σταματούσαμε να προσπαθούμε να προλάβουμε;
Από ποια σκέψη ή προσωπική εμπειρία γεννήθηκε το "Έχεις αργήσει"; Γιατί επιλέξατε να προσεγγίσετε τον χρόνο μέσα από αυτή τη φράση;
Το έργο γεννήθηκε από μια αίσθηση που νιώθουμε ότι όλοι λίγο πολύ γνωρίζουμε: ότι δεν προλαβαίνουμε και ότι είμαστε μόνιμα σε ένα μεταβαλλόμενο "μετά", αλλά ποτέ "εδώ". Ότι βρισκόμαστε διαρκώς ένα βήμα πίσω από κάτι που μας περιμένει και πρέπει να συμβεί. Η φράση "Έχεις αργήσει" έχει κάτι σχεδόν απειλητικό, αλλά ταυτόχρονα πολύ οικείο. Είναι σαν μια φωνή που έχουμε εσωτερικεύσει και που μας ακολουθεί ακόμη κι όταν δεν υπάρχει κανείς να μας την πει. Μας ενδιέφερε να εξερευνήσουμε αυτή την αίσθηση και να αναρωτηθούμε: Πού πρέπει διαρκώς να φτάσουμε; Και τι συμβαίνει αν πάψουμε να προσπαθούμε να προλάβουμε;
Πώς εγγράφεται ο χρόνος στο σώμα και πώς μεταφράζεται αυτή η εμπειρία σε κίνηση και ήχο επί σκηνής;
Ο χρόνος εγγράφεται στο σώμα, στον τρόπο που προχωράμε διαρκώς, που βιαζόμαστε, που κουραζόμαστε. Σήμερα μοιάζει να είναι ο ίδιος ο χρόνος που κινεί το σώμα, χωρίς να του αφήνει χώρο για παύση ή παραμονή σε αυτό που συμβαίνει, σαν να το έχει θέσει σε μια διαρκή λειτουργία αυτόματου πιλότου. Έτσι, προσπερνάμε το παρόν και κατοικούμε στην αγωνία του μετά. Μια αγωνία που είναι πρώτα απ' όλα σωματική και συχνά ασυνείδητη. Στο έργο, η κίνηση και ο ήχος γίνονται δύο συνομιλητές που χάνονται, αντιστέκονται και διακόπτουν ο ένας τον άλλον, επιμένοντας σε αυτή τη διαρκή αίσθηση ότι κάτι εκκρεμεί, ότι κάτι ακόμη δεν έχει συμβεί, ότι ήδη έχουμε καθυστερήσει. Είναι μια πίεση που περνά από το σώμα, γίνεται ήχος και τελικά κατοικεί μέσα μας.
Πώς συναντήθηκαν ο χορός και η μουσική στη δημιουργική σας διαδικασία; Ποιος από τους δύο κόσμους έδωσε το πρώτο ερέθισμα;
Τον Οκτώβριο συναντηθήκαμε στο πλαίσιο ενός residency στα Τζάμια Κρύσταλλα. Εκεί, ο ήχος οδηγούσε το σώμα, ενώ η μουσική γεννιόταν ζωντανά μέσα από τον κοινό μας αυτοσχεδιασμό. Αφετηρία μας ήταν μια κοινή ανησυχία: η αίσθηση ότι ο χρόνος τρέχει πάντα μπροστά κι εμείς προσπαθούμε διαρκώς να τον προλάβουμε. Μέσα από αυτή τη δημιουργική συνάντηση αρχίσαμε να διερευνούμε πώς μπορούν ο ήχος και το σώμα να συναντηθούν μέσα σε αυτό το αδιάκοπο κυνηγητό, πώς μπορούν να ακολουθήσουν ο ένας τον άλλον, να συγχρονιστούν ή να απομακρυνθούν, αναζητώντας έναν κοινό χρόνο σε έναν κοινό χώρο.
Έχοντας ήδη συνεργαστεί στο "the great nothing", τι σας οδήγησε σε μια νέα κοινή δημιουργική συνάντηση και τι διαφοροποιείται στο "Έχεις αργήσει";
Η προηγούμενη συνεργασία μας είχε αφήσει μια αίσθηση εμπιστοσύνης και μια κοινή περιέργεια για το πώς το σώμα μπορεί να μαρτυρήσει την πίεση ενός διαστρεβλωμένου, μη γραμμικού χρόνου. Αν στο "the great nothing" μας απασχολούσε το κενό του χρόνου και του χώρου μετά από μία απώλεια, στο "Έχεις αργήσει" μας απασχολεί αυτό που δεν σταματά ποτέ να γεμίζει ασφυκτικά τον χώρο μας, το σώμα μας και την καθημερινότητά μας: ο χρόνος ως κυνηγός.
Σε μια καθημερινότητα που μας πιέζει διαρκώς να προλαβαίνουμε, μπορεί η παύση να γίνει μια πράξη αντίστασης; Τι θα θέλατε να πάρει μαζί του ο θεατής φεύγοντας από την παράσταση;
Ίσως η παύση να είναι σήμερα μία από τις πιο ουσιαστικές πράξεις αντίστασης. Ωστόσο, βρισκόμαστε διαρκώς αντιμέτωποι με ένα φαινομενικά αξεπέραστο ζήτημα: όταν δεν είσαι τακτικά παρών σε όλα όσα συμβαίνουν γύρω σου, και κυρίως όταν δεν είσαι ψηφιακά παρών, είναι σχεδόν σαν να μην υπάρχεις. Είναι πλέον πολύ δύσκολο να επιτρέψεις στον εαυτό σου να αφουγκραστεί, να μη βιάζεται, να μην απαντά αμέσως, να μην είναι διαρκώς διαθέσιμος. Να μη ζει μονίμως με το βλέμμα στραμμένο σε αυτό που πρόκειται να συμβεί, σε αυτό που ακολουθεί, σε αυτό που πρέπει να κάνει μετά. Σαν να μην μας επιτρέπεται να κατοικήσουμε πραγματικά το παρόν.
Δεν γνωρίζουμε αν υπάρχει τρόπος να ξεφύγουμε από τον χρόνο όπως τον βιώνουμε σήμερα. Θα θέλαμε ο θεατής να βρει μέσα στην παράσταση έναν χώρο, αλλά και λίγο χρόνο, για να αισθανθεί ότι η αγωνία πως έχει αργήσει δεν είναι ένα μοναχικό βίωμα. Είναι κάτι που μοιραζόμαστε, μια κοινή συνθήκη της εποχής μας. Και ίσως, αναγνωρίζοντάς το ο ένας στον άλλον, να μπορέσουμε για λίγο να σταματήσουμε να τρέχουμε.
Διαβάστε Επίσης
