Ο Δημήτρης Τσατσούλης έφυγε από τη ζωή πριν από λίγες ημέρες. Υπήρξε ένας άνθρωπος που εκτιμήσαμε βαθιά για την οξύτητα της σκέψης του, την ευγένεια, την ευρυμάθεια και τον ουσιαστικό τρόπο με τον οποίο προσέγγιζε το θέατρο και τους ανθρώπους του. Η παρουσία του συνδύαζε τη βαθιά γνώση με τη διακριτικότητα, την αυστηρότητα της κριτικής σκέψης με την αγάπη για την τέχνη και τη γενναιοδωρία ενός ανθρώπου που είχε πάντα κάτι να μοιραστεί.
Ως ομότιμος καθηγητής Σημειωτικής του Θεάτρου και Θεωρίας της Επιτέλεσης στο Πανεπιστήμιο Πατρών, όπου δίδαξε από το 1997, υπηρέτησε την έρευνα και τη διδασκαλία με συνέπεια, αφήνοντας το αποτύπωμά του σε γενιές φοιτητών. Οι σπουδές του στην Ελλάδα και τη Γαλλία, οι περισσότερες από 150 επιστημονικές δημοσιεύσεις του και η συμμετοχή του σε δεκάδες ελληνικά και διεθνή συνέδρια μαρτυρούν το εύρος της επιστημονικής του διαδρομής.
Παράλληλα, υπήρξε μια σταθερή και αναγνωρίσιμη φωνή της θεατρικής κριτικής, του χορού και του βιβλίου, συνεργαζόμενος επί σειρά ετών με εφημερίδες και περιοδικά. Ως ιδρυτικό μέλος της Ελληνικής Ένωσης Κριτικών Θεάτρου και Παραστατικών Τεχνών, αλλά και ως επιμελητής της σειράς "Η Τέχνη του Θεάματος" των εκδόσεων Ελληνικά Γράμματα, συνέβαλε ουσιαστικά στη μελέτη, την κριτική προσέγγιση και τη διάδοση της θεατρικής γνώσης.
Πέρα όμως από το πλούσιο έργο και τις θεσμικές του ιδιότητες, μένει η μνήμη ενός δασκάλου που ενέπνεε με τη σκέψη και το παράδειγμά του. Όπως σημειώνει συγκινητικά ο γιος του, Έκτωρ, στην ανακοίνωση της οικογένειας, η πραγματική του κληρονομιά βρίσκεται στους ανθρώπους που βοήθησε να διαμορφωθούν, στις ιδέες του και στη φλόγα που άναψε στους μαθητές του.
Στην ανακοίνωση της οικογένειάς του, ο γιος του, Έκτωρ, συνοψίζει αυτή την παρακαταθήκη με μια φράση που ξεπερνά τα όρια ενός αποχαιρετισμού: "Η πραγματική του κληρονομιά είναι οι άνθρωποι που συνέβαλε στο να διαμορφωθούν, οι ιδέες του και η φλόγα που άναψε σε εκατοντάδες μαθητές του".
Η πολιτική τελετή αποχωρισμού θα γίνει την Πέμπτη 29 Οκτωβρίου, στις 16:45 στο
αποτεφρωτήριο της Ριτσώνας. Η τελευταία επιθυμία της οικογένειας, αντί στεφάνων, να παρακολουθήσουμε μια θεατρική παράσταση ή να διαβάσουμε ένα θεατρικό έργο, μοιάζει με τον πιο ταιριαστό αποχαιρετισμό σε έναν άνθρωπο που αφιέρωσε τη ζωή του στη μελέτη, τη διδασκαλία και την πράξη του θεάτρου.
Διαβάστε Επίσης
