Νίκος Κατσαρός©
Η Δανάη Λιοδάκη είναι μία από τις ξεχωριστές φωνές της νέας γενιάς του ελληνικού θεάτρου. Με σπουδές στην Υποκριτική στο Θέατρο Τέχνης, την Αρχιτεκτονική στο ΕΜΠ και διδακτορικό στην Ανθρωπογεωγραφία από το Πανεπιστήμιο της Λειψίας, συνδυάζει την επιστημονική έρευνα με τη δραματουργική επινοητικότητα. Από το 2018, ως συνιδρύτρια της ομάδας b.p.m. (beats per minute), υπογράφει έργα πολιτικού θεάτρου που παντρεύουν τη σύγχρονη μυθοπλασία με το θέατρο ντοκιμαντέρ, εστιάζοντας συχνά στην ενδυνάμωση καταπιεσμένων κοινοτήτων. Έργα της, όπως τα "Match" (υποψήφιο στα Βραβεία Θεάτρου 2025) και "Αυτές που δεν προλάβατε", κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Κάπα, έχοντας παρουσιαστεί από το Εθνικό Θέατρο μέχρι ανεξάρτητες σκηνές.
Αυτήν την περίοδο η b.p.m. theater group παρουσιάζει το νέο της θεατρικό έργο με τίτλο "Χρυσός Δίσκος", σε σκηνοθεσία της ίδιας. Μετά τη διαδρομή στο πρόγραμμα "Όλη η Ελλάδα ένας Πολιτισμός", η παράσταση κάνει πρεμιέρα στις 12 Οκτωβρίου στο ΠΛΥΦΑ. Αντλώντας έμπνευση από τον πραγματικό Χρυσό Δίσκο που έστειλε η NASA στο διάστημα το 1977 μέσω της αποστολής Voyager, το έργο αναρωτιέται τι αξίζει τελικά να διασωθεί από την ανθρωπότητα. Με φόντο μια οικογενειακή αποκάλυψη σε ένα ελληνικό χωριό, η πλοκή ταξιδεύει από τον αντιδικτατορικό αγώνα και τη Νέα Υόρκη μέχρι τον Λίβανο και την Παλαιστίνη.
Συνδέοντας τις προσωπικές μνήμες με την παγκόσμια Ιστορία, ο "Χρυσός Δίσκος" υφαίνει μια βαθιά αντιπολεμική αφήγηση για την απώλεια, τη συλλογική μνήμη και την αντίσταση στη λήθη με πρωταγωνιστές τους Μαριέλα Δουμπού, Μαρία Κωνσταντά, Ευσταθία Λαγιόκαπα, Γιάννη Μαστρογιάννη, Μιχαήλ Μελίσσης.
Ο "Χρυσός Δίσκος" της Δανάης Λιοδάκη για το σήμερα
Με αφορμή, λοιπόν, τη νέα της παράσταση, ζητήσαμε από τη Δανάη Λιοδάκη να κάνει ένα νοητό ταξίδι στο χρόνο: Αν έπρεπε σήμερα να φτιάξει έναν νέο "Χρυσό Δίσκο" για να στείλει στο σύμπαν ή στο μέλλον, ποιους 5 ήχους, εικόνες ή μνήμες της σύγχρονης πραγματικότητας θα έβαζε μέσα, για να καταλάβει κάποιος τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος σήμερα; Κι εκείνη μας απάντησε πως θα έβαζε:
Την εικόνα ενός ανθρώπινου χεριού: Τα χέρια μας είναι το σύμβολο της διπλής μας φύσης· μας επιτρέπουν να δημιουργούμε το ωραίο, αλλά και να καταστρέφουμε.
Τον ήχο του κύματος όταν σκάει στην ακτή: Για να καταλάβουν ότι είμαστε ταυτόχρονα το νερό και η γη — ρέουμε και μένουμε σταθεροί.
Εικόνες ανθρώπων με ζώα: Θα ήθελα να συμπεριλάβουμε εικόνες όπου άνθρωποι και ζώα συνυπάρχουν με αγάπη, αλλά, δυστυχώς, δεν θα μπορούσαμε να παραλείψουμε και τις εικόνες της ανθρώπινης βίας απέναντί τους.
Τον ήχο του πολέμου: Σε αντίθεση με τους δημιουργούς του πρώτου Χρυσού Δίσκου της NASA το 1977, εμείς δεν θα μπορούσαμε να τον αποφύγουμε. Θα έπρεπε να βάλουμε τους ήχους του πιο τραγικού ανθρώπινου δημιουργήματος: ένα πυροβολικό, μια έκρηξη, μια κραυγή.
Τη μνήμη του "να σε φροντίζουν": Αν μπορούσαμε να βάλουμε μια μνήμη, θα ήταν αυτή. Για να καταλάβουν ότι η φροντίδα είναι η ίδια η αρχή του ανθρώπινου πολιτισμού.
"Ελπίζω η παράσταση να διασώσει στη μνήμη του θεατή την πίστη πως, παρά τις αντιφάσεις μας, η ανθρωπότητα μπορεί ακόμα να επιλέξει την αγάπη, την ειρήνη και τη δικαιοσύνη."
Προπώληση: more.com
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Χρυσός δίσκος
Η νέα παράσταση της Δανάης Λιοδάκη, «Χρυσός Δίσκος», εκκινεί από το πραγματικό γεγονός του 1977, όταν η NASA έστειλε στο διάστημα με το Voyager έναν δίσκο με ήχους της Γης. Πενήντα χρόνια μετά, δύο αδελφές ανακαλύπτουν στο πατρικό τους γράμματα που αποκαλύπτουν ένα οικογενειακό μυστικό. Η αναζήτηση της αλήθειας τις ταξιδεύει από τον αντιδικτατορικό αγώνα στην Ελλάδα έως τη Νέα Υόρκη, τον Λίβανο και την Παλαιστίνη. Συνδυάζοντας τη μυθοπλασία με την ιστορία, το έργο αποτελεί μια βαθιά αντιπολεμική κατάθεση για τη μνήμη, την απώλεια και τις φωνές που έμειναν έξω από τις επίσημες αφηγήσεις.
