Ελίνα Γιουνανλή©
Την Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου, στις 21:00, ο πολιτιστικός οργανισμός "Λυκόφως" του Γιώργου Λυκιαρδόπουλου μεταφέρει τη συγκλονιστική "Μήδεια" στο Βεάκειο Θέατρο Πειραιά, ικανοποιώντας το αίτημα των χιλιάδων θεατών που κατέκλυσαν τα θέατρα όλης της χώρας. Πρόκειται για την τελευταία ευκαιρία του κοινού να παρακολουθήσει την ιστορική επιστροφή της Καρυοφυλλιάς Καραμπέτη στον εμβληματικότερο ρόλο της καριέρας της, τρεις δεκαετίες μετά την πρώτη της αναμέτρηση με την ευριπίδεια τραγωδία.
Η τολμηρή, ποιητική διασκευή και σκηνοθεσία του διεθνώς αναγνωρισμένου Νικίτα Μιλιβόγιεβιτς προσεγγίζει τον μύθο με σπάνια εσωτερική δύναμη και καθαρότητα. Η παράσταση δεν αντιμετωπίζει τη Μήδεια ως ένα ανοίκειο "τέρας", αλλά ως μια συνειδητή ανθρώπινη ύπαρξη που οδηγείται στην απόλυτη ρήξη όταν συνθλίβεται ανάμεσα στον έρωτα, την προδοσία και την κοινωνική απομόνωση.
Δίπλα στην Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος και ο Άρης Λεμπεσόπουλος αποτυπώνουν με ακρίβεια τη σύγκρουση εξουσίας και συναισθήματος, ενώ η Ρένη Πιττακή, ως Τροφός, ενσαρκώνει τη φωνή της μνήμης. Την εξαιρετική διανομή συμπληρώνουν ο Τάσος Σωτηράκης, ο Διονύσης Πιφέας και ένας συμπαγής 12μελής θίασος που λειτουργεί ως καθρέφτης της πτώσης της ηρωίδας. Η υποβλητική ζωντανή μουσική του Δημήτρη Καμαρωτού διατρέχει τη δράση, δημιουργώντας ένα ατμοσφαιρικό ηχητικό τοπίο που συνομιλεί οργανικά με τον αρχαίο λόγο.
Διαβάστε κριτική για την παράσταση.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Μήδεια
Η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη επιστρέφει σ’ ένα ρόλο σταθμό, είκοσι εννέα χρόνια μετά τη θρυλική της ερμηνεία, σε μια ανάγνωση που δεν αντιμετωπίζει την ηρωίδα ως «τέρας», αλλά ως μια συνειδητή ανθρώπινη ύπαρξη που φτάνει στο έσχατο όριο καθώς συνθλίβεται ανάμεσα στον έρωτα και την κοινωνική τάξη. Η παράσταση αναμετριέται με τον πυρήνα της αρχαίας τραγωδίας, τη διαχρονική της ένταση και την επίκαιρη ειρωνεία της, κουβαλώντας στη σκηνή το αφόρητο φορτίο του έρωτα που οδηγεί στην προδοσία, την εξορία και τον θάνατο. Η ιστορία μοιάζει να ξεδιπλώνεται μέσα από όσα ανακαλεί η ίδια η Μήδεια, σαν εικόνες που επιστρέφουν επίμονα· ο έρωτας, η φυγή, τα παιδιά, η προδοσία.
