Μάριος Λώλος, Αλέξανδρος Κατσής©
Όλοι συζητάμε τελευταία για το πόσο επικίνδυνα έχει αρχίσει να εισχωρεί η βία και ο ρατσισμός στην καθημερινότητά μας. Κι όμως, τη στιγμή που συνηθίζουμε το σκοτάδι, ο πολιτισμός έρχεται να μας θυμίσει τι σημαίνει να μένεις όρθιος. Ανήμερα της θλιβερής επέτειος της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα, στις 18 Σεπτεμβρίου, ο συγκλονιστικός μονόλογος "18/9" ταξιδεύει στην καρδιά της Ευρώπης. Μετά τη θερμή ανταπόκριση και τις εξαντλημένες παραστάσεις στην Ελλάδα, η Δώρα Χρυσικού θα βρεθεί στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις Βρυξέλλες, προσκεκλημένη του Ευρωβουλευτή Νικόλαου Φαραντούρη και της ομάδας των Σοσιαλιστών & Δημοκρατών.
Το έργο (σε κείμενο της Μαρίας Λούκα και του Κοραή Δαμάτη, βασισμένο σε ιδέα της Δώρας Χρυσικού) είναι ένα ζωντανό ντοκουμέντο, μια κατάθεση ψυχής απέναντι στην εγκληματική δράση της Χρυσής Αυγής, τη δολοφονία του Φύσσα και την ιστορική δίκη που ακολούθησε. Μέσα από τα μάτια μιας εύθραυστης, καθημερινής κοπέλας —μιας αυτόπτου μάρτυρα που καλείται να νικήσει τον φόβο και να σταθεί όρθια απέναντι στο σκοτάδι— το "18/9" μας θυμίζει πως η δικαιοσύνη και η δημοκρατία δεν είναι έννοιες αυτονόητες, αλλά μάχες που κερδίζονται καθημερινά από απλούς ανθρώπους.
Ένα σχόλιο για την εποχή μας
Μας έκανε να χαρούμε, αλλά κυρίως να σκεφτούμε αυτή η είδηση τη στιγμή. Τη στιγμή όπου η βία τείνει να γίνει μια επικίνδυνη καθημερινότητα και ο φόβος επιβάλλεται σχεδόν ως συνήθεια, μια τέτοια παράσταση στην καρδιά του Ευρωκοινοβουλίου αποκτά τεράστια συμβολική και ουσιαστική βαρύτητα. Δεν μιλάμε απλώς για την υπόμνηση ενός ελληνικού τραύματος, αλλά για μια ηχηρή υπενθύμιση σε ολόκληρη την Ευρώπη: ο φασισμός δεν είναι ιδεολογία, είναι έγκλημα. Και απέναντι στην έξαρση του μίσους, η μόνη απάντηση παραμένει η αλήθεια, η αλληλεγγύη και η άρνηση να συνηθίσουμε το τέρας.
Παράλληλα, αυτή η παρουσία στις Βρυξέλλες μας θυμίζει κάτι βασικό: το θέατρο χωράει παντού. Δεν ανήκει μόνο στις θεατρικές σάλες, αλλά βρίσκεται εκεί όπου χτυπά η καρδιά των αποφάσεων και των κοινωνικών εξελίξεων. Ο ρόλος του είναι επιδραστικός, πολιτικός και ανθρώπινος — να αφυπνίζει, να ξεβολεύει και να ενώνει. Τέτοια έργα έρχονται να μας το θυμίσουν με τον πιο καθαρό τρόπο. Είναι μια σπουδαία στιγμή για το ελληνικό θέατρο, αλλά κυρίως μια υπενθύμιση για την κοινή μας μάχη για έναν κόσμο πιο δίκαιο, πιο φωτεινό και απαλλαγμένο από τον φόβο.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
