Ο Κωνσταντίνος Χατζής, χρόνια τώρα, με την Ομάδα Χρώμα, υπηρετεί μια συστηματική, έρευνα πάνω στα όρια της σκηνικής πράξης, αναζητώντας την οργανική, σχεδόν τελετουργική σχέση ανάμεσα στον τραγικό λόγο, το σώμα και τη μουσική. Με τη νέα του solo performance "ΣΦΙΓΞ", που παρουσιάζεται στο Θέατρο Μοσχοποδίου στη Θήβα (25 Σεπτεμβρίου, στο πλαίσιο των Πινδαρείων 2026), ο δημιουργός τολμά εκ νέου, καταθέτοντας μια από τις πιο ιδιαίτερες και ριζοσπαστικές προτάσεις της σεζόν.
Στη "ΣΦΙΓΞ", ο Χατζής επιστρέφει στον γενέθλιο τόπο του και στον Θηβαϊκό μυθολογικό κύκλο, αναλαμβάνοντας ο ίδιος τη σκηνοθεσία, τη συρραφή των κειμένων, την απόδοση, αλλά και την ερμηνεία. Με όχημα τον αυτούσιο, ακατέργαστο λόγο του Ησιόδου, του Αισχύλου και του Σοφοκλή, συμπυκνώνει ολόκληρη τη δραματική αλυσίδα: από την άφιξη του Κάδμου και το αίνιγμα της Σφίγγας, στον πατροκτόνο Οιδίποδα, την αλληλοσφαγή των δύο αδελφών και την πορεία της Αντιγόνης προς τον τάφο.
Το τολμηρό εγχείρημα έγκειται στην ίδια τη δομή της παράστασης
Ένας performer – Μια ολόκληρη γενιά: Ο κεντρικός Αφηγητής μεταμορφώνεται στην ίδια τη Σφίγγα, η οποία ανοίγει το νήμα του χρόνου. Από το ίδιο σώμα και με την ίδια φωνή, ξεπηδούν διαδοχικά ο Οιδίποδας, η Ιοκάστη, ο Τειρεσίας, ο Πολυνείκης, ο Ετεοκλής, ο Κρέοντας και η Αντιγόνη. Στο σημείωμα του για την παράσταση διαβάζουμε: "Το "δράμα" έχει νόημα όχι γιατί μας θέλει παθητικούς αλλά γιατί προκρίνει ενεργητικότητα με αυτογνωσία. Η αβεβαιότητα που γεννά την δίψα για την αλήθεια είναι πρώτα ως προς εμάς αβεβαιότητα και άγνοια, οι δε πράξεις αναπαράγουν την αβεβαιότητα αυτήν εις διηνεκές.
Η ανάγκη μου είναι να μιλήσω για τον μύθο μέσα από την υψηλή, ακατέργαστη ποίηση του τραγικού λόγου".
Η Μουσική ως δεύτερος ερμηνευτής: "Ο Αισχύλος, ο Σοφοκλής, ο Ησίοδος συναντούν τις μουσικές ανασυνθέσεις, όπου η μουσική δεν λειτουργεί ως απλή συνοδεία. Στέκεται αυτόνομη, σαν τρίτος συγγραφέας, σαν ένα ηχητικό ρήγμα. Ένα κράμα Δύσης και Ανατολής που συγκρούεται και, μέσα από τη σύγκρουση, αφήνει να αναδυθεί η καθαρή όψη της αλήθειας. Ας τολμήσουμε επιτέλους να τη δούμε κατάματα" μας λεει ο Κωνσταντίνος Χατζής. Η μουσική δεν λειτουργεί ως απλή υπόκρουση, αλλά ως αυτόνομο ηχητικό ρήγμα. Σύνθετες μουσικές ανασυνθέσεις έργων των Γιάννη Ξενάκη, Γιάννη Χρήστου, Γιώργου Κουμεντάκη, György Ligeti και Krzysztof Penderecki γίνονται το "έτερο σώμα" της παράστασης, δίνοντας ρυθμό στο χορικό στοιχείο.
Προσεγγίζοντας τον μύθο όχι ως ιστορικό κατάλοιπο αλλά ως ζωντανή υπαρξιακή εμπειρία, η "ΣΦΙΓΞ" σπάει τον "τοίχο" με το κοινό, μέσα σε ένα ατμοσφαιρικό σύμπαν που συνδιαμορφώνουν η Αντιγόνη Καράλη στη δραματουργική επεξεργασία, η Λία Ασβεστά στο εικαστικό περιβάλλον, ο Κώστας Χρήστου στους φωτισμούς, ο Γιάννης Κάπρος στον ηχητικό σχεδιασμό και η Δήμητρα Στάθη ως βοηθός σκηνοθέτη. Με τη δική του μουσική ανασύνθεση να δίνει τον παλμό, ο Κωνσταντίνος Χατζής μάς καλεί να αναλογιστούμε: "Πόση αλήθεια αντέχει ο άνθρωπος για τον εαυτό του;" – μετατρέποντας την αρχαία τραγωδία σε μια άκρως σύγχρονη, πολυφωνική τελετουργία αυτογνωσίας.
Προπώληση: more.com
