Διπλός Φλοριάν Ζελέρ: Η θεατρική επιστροφή της χρονιάς

Υπάρχει ένας μοναδικός λόγος που ο Φλοριάν Ζελέρ έχει κατακτήσει τις παγκόσμιες θεατρικές σκηνές και τα βραβεία Όσκαρ: ξέρει να ξεκλειδώνει την ανθρώπινη ψυχή με έναν τρόπο που σε κάνει να γελάς, να δακρίζεις και, κυρίως, να καθρεφτίζεσαι. Το ύφος του είναι κοφτερό, γεμάτο ρυθμό, έξυπνους διαλόγους και ανατροπές. Στα έργα του στήνει ένα παιχνίδι με τον χρόνο, τη μνήμη και τις ανθρώπινες σχέσεις και αυτό θα το δούμε και, φέτος σε δύο εντελώς διαφορετικές, αλλά εξίσου καθηλωτικές πλευρές του σπουδαίου Γάλλου συγγραφέα.

Από τη μία πλευρά, η απόλυτη συγκίνηση επιστρέφει στο Θέατρο Στοά από τις 2 Οκτωβρίου και μόνο για δύο μήνες. "Ο πατέρας", το έργο που εκτόξευσε τον Ζελέρ στην κορυφή του παγκόσμιου κινηματογράφου —χαρίζοντάς του το Όσκαρ Σεναρίου και στον Άντονι Χόπκινς το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου στην ομώνυμη ταινία— επιστρέφει στη σκηνή με τον Θανάση Παπαγεωργίου. Η ιστορία παρακολουθεί τον Αντρέ στη μάχη του με τη σταδιακή απώλεια της μνήμης. Καθώς η άνοια εισβάλλει στην καθημερινότητά του, τα όρια μεταξύ πραγματικότητας και ψευδαίσθησης θολώνουν, ενώ η κόρη του, Άννα, προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στη φροντίδα του πατέρα της και τη δική της ζωή.

Ο παλαίμαχος του ελληνικού θεάτρου, Θανάσης Παπαγεωργίου, δίνει μια ερμηνεία ζωής στον ρόλο του Αντρέ, εστιάζοντας στην ουσία του τι συμβαίνει μέσα στο μυαλό ενός ανθρώπου όταν χάνεται στον κόσμο του. Στο πλευρό του, η Εύα Καμινάρη ενσαρκώνει με ευαισθησία και αρτιότητα την κόρη, σε ένα σκηνικό περιβάλλον που μεταμορφώνεται διαρκώς, υπογραμμίζοντας το εσωτερικό χάος του πρωταγωνιστή (προπώληση από more.com).

Από την άλλη πλευρά, ο Ζελέρ "ξαναχτυπά" στο Μικρό Παλλάς από την Πέμπτη 8 Οκτωβρίου με μια κωμωδία "του ύψους και του βάθους" σε σκηνοθεσία Θοδωρή Αθερίδη. Το "Σκέφτομαι δυνατά" βάζει στο μικροσκόπιο δύο ζευγάρια, τέσσερις φίλους που μιλάνε μεταξύ τους με άνεση και ευγένεια, αλλά το πραγματικό παιχνίδι ξεκινά όταν οι εσωτερικές τους σκέψεις ακούγονται δυνατά μόνο από τους θεατές. Όπως το νερό στην επιφάνειά του γίνεται καθρέφτης αλλά κάτω από αυτή αποκαλύπτει τον βυθό, έτσι και το έργο βουτάει κάτω από την επιφάνεια των σχέσεων. Ο Θοδωρής Αθερίδης, η Εβελίνα Παπούλια, ο Αντώνης Καρυστινός και η Θάλεια Παπακώστα στήνουν μια σπαρταριστή καθημερινότητα σε ένα σπίτι σαν όλα τα άλλα, θέτοντας το αιώνιο ερώτημα μόλις σβήσουν τα φώτα: ποιοι είμαστε τελικά; Αυτά που λέμε, αυτά που σκέφτονται οι άλλοι για εμάς ή αυτά που πραγματικά κάνουμε; (προπώληση από more.com)