Ένας περιπλανώμενος Ιρλανδός θεραπευτής επί δύο δεκαετίες διασχίζει απομονωμένα χωριά της Σκοτίας και της Ουαλίας συνοδευόμενος από την ερωμένη και τον μάνατζέρ του. Προσφέροντας ιάσεις μέσω της πίστης —άλλοτε με ανεξήγητη επιτυχία και άλλοτε με συντριπτική αποτυχία— επιστρέφει τελικά στην Ιρλανδία, όπου έρχεται αντιμέτωπος με τη δική του μοίρα. Έτσι φαντάστηκε τον "Θαυματοποιό" του ο Ιρλανδός συγγραφέας Μπράιαν Φρίελ και ο Θανάσης Δόβρης θα τον φέρει στη σκηνή του Θεάτρου "Μπέλλος" από τις 10 Οκτωβρίου.
Αυτό, το έργο- σπουδή πάνω στην πίστη, την αλήθεια και τα όρια της τέχνης ταξίδεψε το καλοκαίρι στην Ελλάδα στο πλαίσιο της δράσης "Όλη η Ελλάδα ένας πολιτισμός" και πρόκειται να παιχτεί στο όμορφο θέατρο της Πλάκας με τους ίδιους ηθοποιούς: Γιώργος Τριανταφυλλίδης, Νικόλ Δημητρακοπούλου, Ευάγγελος Βογιατζής.
Είναι ένα από τα πλέον αριστουργηματικά έργα της σύγχρονης δραματουργίας, το οποίο προσεγγίζει τη θεατρική πράξη όχι απλώς ως αναπαράσταση, αλλά ως μια βιωματική, εσωτερική διαδικασία αναζήτησης. Ο Φρίελ μεταχειρίζεται τον κεντρικό χαρακτήρα ως μια πολυεπίπεδη αλληγορία για τον ίδιο τον καλλιτέχνη: ένα πρόσωπο προικισμένο με το χάρισμα της δημιουργίας, του οποίου όμως η ματαιοδοξία, οι αμφιβολίες και η προσωπική φθορά καθιστούν το λειτούργημά του επικίνδυνο τόσο για τον ίδιο όσο και για το περιβάλλον του.
Η σκηνοθετική ματιά του Θανάση Δόβρη εστιάζει στη σωματικότητα, τη μνήμη και τη δυναμική σχέση του θεατή με τον σκηνικό χώρο. Την ατμόσφαιρα που δημιουργεί ενισχύει το πρωτότυπο ηχητικό τοπίο του Panú (Παναγιώτης Μανουηλίδης). Η μετάφραση είναι του Ερρίκου Μπελιέ, τα σκηνικά / κοστούμια της Αλέγια Παπαγεωργίου και οι φωτισμοί του Χρήστου Δούρου.
Σκηνοθετικό σημείωμα
Η σκηνή προϋποθέτει πίστη. Μια παράλογη πίστη του performer στον εαυτό του, στο τίποτα, στο "άδειο" της σκηνής, στις καρέκλες των θεατών· πίστη στους ίδιους τους θεατές. Εκείνοι έρχονται στο "θέαμα" για να πιστέψουν τα πάντα, μα, ουσιαστικά, για να πιστέψουν τους ανθρώπους της σκηνής. Ο Μπράιαν Φρίελ έγραψε για αυτή την απόλυτη ανάγκη του ανθρώπου για ελπίδα μέσα από μια προμηθεϊκή προτροπή.
Πρόθεση της σκηνοθεσίας είναι το έργο, σε όλη τη δραματουργική του ανάπτυξη, να παιχτεί σε απόσταση αναπνοής από τους θεατές, συχνά ανάμεσά τους, με κινηματογραφική αμεσότητα στην ερμηνεία και με την αίσθηση μιας απογυμνωμένης επαρχιακής γειτονιάς. Η γκάιντα είναι ένα από τα αρχαιότερα πνευστά λαϊκά όργανα της υπαίθρου. Ο τραχύς, παραδοσιακός της ήχος ωθεί την αφήγηση να αποκτήσει έναν οικουμενικό χαρακτήρα και μια αδιόρατη σύνδεση με το συλλογικό ασυνείδητο και το πανανθρώπινο τραύμα, όπως αυτό εγγράφεται στο σώμα και στη μνήμη της σκηνικής εμπειρίας.
Προπώληση εισιτηρίων: more.com
Διαβάστε Επίσης
