Προλαβαίνετε να δείτε "Τα παιδιά ενός κατώτερου Θεού"

Το πολυβραβευμένο θεατρικό έργο του Μαρκ Μέντοφ "Τα Παιδιά ενός Κατώτερου Θεού", ένα από τα σημαντικότερα κείμενα του 20ού αιώνα που έχει αφήσει ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ιστορία του παγκόσμιου θεάτρου και κινηματογράφου, συνεχίζεται στο Θέατρο Άλφα – "Ληναίος Φωτίου", με νέο πρόγραμμα παραστάσεων από τις 18 Απριλίου, κάθε Σάββατο και Κυριακή.

Το έργο πρωτοπαρουσιάστηκε στο Μπρόντγουεϊ το 1979, κατακτώντας το βραβείο Tony Καλύτερου Θεατρικού Έργου, ενώ η κινηματογραφική του μεταφορά το 1986 χάρισε στην Μάρλι Μάτλιν Όσκαρ Α’ Γυναικείου Ρόλου, γράφοντας ιστορία ως η πρώτη κωφή ηθοποιός που τιμήθηκε με τη συγκεκριμένη διάκριση. Στην Ελλάδα έχει παρουσιαστεί επανειλημμένα, με πιο εμβληματική την ιστορική παράσταση του 1981 με την Έλλη Λαμπέτη και τον Λευτέρη Βογιατζή, σε σκηνοθεσία Παντελή Βούλγαρη.

Στην πιο πρόσφατη θεατρική εκδοχή, σε παραγωγή Τάσου Ιορδανίδη, την απόδοση κειμένου και τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος, ο οποίος προσεγγίζει το έργο με ιδιαίτερη ευαισθησία, αναδεικνύοντας τον πυρήνα του: τη διαφορετικότητα, την ανάγκη για επικοινωνία και τη βαθιά ανθρώπινη ανάγκη για σύνδεση.

Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους συναντάμε την Ευσταθία Τσαπαρέλη και τον Πάρη Θωμόπουλο, να ενσαρκώνουν δύο χαρακτήρες από εντελώς διαφορετικούς κόσμους και καλούνται να γεφυρώσουν τις κοινωνικές και προσωπικές τους αντιφάσεις. Το καστ συμπληρώνουν οι Άντρια Ράπτη, Μιχάλης Γεωργακόπουλος, Δημήτρης Δεληγιάννης και Σοφία Σίμου.

Στην κριτική του "α" επισημαίνεται "η Ευσταθία Τσαπαρέλη ξεχωρίζει αδιαμφισβήτητα, με μια φορτισμένη ερμηνεία. Παίζει με όλο της το σώμα και την ψυχή, μετατρέποντας το πρόσωπό της σε πεδίο συναισθηματικών μεταβολών, που εκφράζεται δυνατότερα από κάθε λέξη."

>> Διαβάστε ολόκληρη την κριτική της παράστασης εδώ

Τους φωτισμούς υπογράφει ο Σάκης Μπιρμπίλης, βοηθός σκηνοθέτη είναι η Λίνα Μπότη, ενώ τη διδασκαλία της Ελληνικής Νοηματικής Γλώσσας έχουν αναλάβει η Αρτεμησία Παντελάκη, σε συνεργασία με την Άννα Λιάκου (διερμηνέα ΕΝΓ). Η επιλογή μιας σχεδόν εργαστηριακής συνθήκης προσδίδει στην παράσταση μια αίσθηση off θεατρικής παραγωγής, εστιάζοντας απόλυτα στους ηθοποιούς και στις μεταξύ τους σχέσεις: η σκηνή είναι άδεια, μερικοί πάγκοι αποτελούν τα σκηνικά, οι ηθοποιοί φορούν μαύρα αθλητικά ρούχα, δεν χρησιμοποιούνται αντικείμενα και μόνο λίγες προβολές εμπλουτίζουν σε στιγμές τη σκηνογραφία. 

Το έργο του Μέντοφ θεωρήθηκε επαναστατικό, καθώς ανέτρεψε στερεότυπα και προκαταλήψεις γύρω από τα άτομα με κώφωση, αναδεικνύοντας τη δύναμη των ανθρώπινων σχέσεων πέρα από κάθε κοινωνικό ή φυσικό περιορισμό. Η υπόθεση ακολουθεί τη σχέση ενός δασκάλου και μιας πρώην μαθήτριας που εργάζεται πλέον ως καθαρίστρια σε σχολείο κωφών. Εκείνος επιχειρεί να διδάξει στους μαθητές χειλεανάγνωση και ομιλία, πιστεύοντας στη δύναμη της ένταξης στον "κόσμο των ακουόντων". Εκείνη βυθισμένη στη σιωπή, κλεισμένη στον δικό της εσωτερικό κόσμο, αρνείται πεισματικά να μάθει τη "γλώσσα των άλλων". Η γνωριμία τους ξεκινά ως μια παιδαγωγική απόπειρα και εξελίσσεται σταδιακά σε ερωτική σχέση, με το δεύτερο μέρος του έργου να εστιάζει στην κοινή τους ζωή και στα αγεφύρωτα –ενίοτε– χάσματα που αυτή αποκαλύπτει.

"Γιατί τα όμορφα πράγματα γεννιούνται στη σιωπή."
Προπώληση εισιτηρίων: more.com