Χρήστος Συμεωνίδης©
Το "1984" του Τζορτζ 'Όργουελ γίνεται εμπειρία θεάτρου και μουσικής από τον Γιώργο Παπαγεωργίου στη σκηνή του θεάτρου Δίπυλον, φέρνοντας στο προσκήνιο το ερώτημα "Μέσα σ’ έναν τερατώδη κόσμο, πώς γίνεται να μην μετατραπείς σε τέρας;". Η παράσταση που μετέτρεψε την οργουελική δυστοπία σε ένα από τα πιο επιδραστικά θεατρικά γεγονότα της φετινής σεζόν μετρά δύο τελευταίες παραστάσεις μέχρι την Κυριακή των Βαΐων, ενώ από 12 Οκτωβρίου επιστρέφει για λίγες ακόμα παραστάσεις. Αν δεν την προλαβαίνετε φέτος έχετε μία ακόμα ευκαιρία να τη δείτε στην αρχή της επόμενης σεζόν 2026-27. Η προπώληση μόλις ξεκίνησε.
Ο Γιώργος Παπαγεωργίου προσέγγισε το εμβληματικό μυθιστόρημα ως προσωπικό στοίχημα, τόσο σκηνοθετικά όσο και ερμηνευτικά. Δεν επέλεξε τη γνώριμη φόρμα της "απλής" αφήγησης ενός λογοτεχνικού έργου από έναν ηθοποιό. Σε μια σημαντική στιγμή για την πορεία του συναντά τέσσερις μουσικούς και "χτίζει επί σκηνής ένα σκοτεινό, απειλητικό σύμπαν σε διαρκή διάλογο με το μουσικό και ηχητικό τοπίο του Αλέξανδρου Δράκου Κτιστάκη", διαβάζουμε στην κριτική του "α".
Το "1984", σε μετάφραση και διασκευή της 'Έλενας Τριανταφυλλοπούλου, μετατρέπεται σ’ ένα σύγχρονο θεατρικό tour de force γύρω από τον φόβο, την εξουσία, τη χειραγώγηση, τη γλώσσα, τη μνήμη και την ίδια την επιβίωση της ανθρώπινης συνείδησης.
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερα για το "1984"
Το βιβλίο του Τζορτζ ΄Όργουελ μάλλον δεν χρειάζεται συστάσεις. Γραμμένο το 1948, υπό τη σκιά του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, περιγράφει –και σε κάποιο βαθμό προαναγγέλλει– ένα παντοδύναμο σύστημα/καθεστώς που επιβάλλεται μέσα από την προπαγάνδα και την καταστολή, τη χειραγώγηση της σκέψης, τη διαστρέβλωση της αλήθειας, τον ακρωτηριασμό της γλώσσας, τη συρρίκνωση του πνεύματος.
Η παράσταση
Ο Ουίνστον Σμιθ, ο κεντρικός ήρωας της ιστορίας που παλεύει να επιβιώσει σωματικά, νοητικά και ψυχικά μέσα σ’ έναν ζοφερό κόσμο, ο Μεγάλος Αδερφός, η Αστυνομία Σκέψης, η Καινογλώσσα, ο Θάλαμος 101 παύουν να είναι μόνο σύμβολα μιας φανταστικής τυραννίας και γίνονται θραύσματα ενός κόσμου που μοιάζει να πλησιάζει όλο και περισσότερο. Κι εκεί ακριβώς βρίσκεται η δύναμη αυτής της παράστασης: στο ότι δεν καθησυχάζει, δεν χαρίζεται, δεν αφήνει περιθώριο απόστασης.
Η πρωτότυπη μουσική και τα ηχητικά τοπία του Αλέξανδρου-Δράκου Κτιστάκη αναδεικνύουν βασικά πεδία της παράστασης, όπου σκαριφήματα παιδικών τραγουδιών (τα θραύσματα μνήμης του Ουίνστον Σμιθ) μπλέκονται με τον υπόκωφο ρυθμικό θόρυβο των εμβατηρίων (ο κόσμος του Μεγάλου Αδερφού), για να μετουσιωθούν τελικά σε μελωδίες που τραγουδούν ακατάπαυστα τις χαμένες λέξεις: ελευθερία, αυτοδιάθεση, ισότητα, δικαιοσύνη — σε μια εποχή όπου η ελευθερία εκχωρείται πλέον ελεύθερα.
Τα σκηνικά και τα κοστούμια υπογράφει η Αλέγια Παπαγεωργίου και τους φωτισμούς ο Σάκης Μπιρμπίλης.
Προπώληση εισιτηρίων: more.com
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
1984
Ένας ηθοποιός επί σκηνής και τέσσερις μουσικοί ζωντανεύουν το κορυφαίο δυστοπικό έργο του Όργουελ, το οποίο παρουσιάζει έναν κόσμο όπου η ελευθερία καταρρέει, η σκέψη ελέγχεται και ο φόβος κανονικοποιείται. Ο Παπαγεωργίου σκηνοθετεί και ερμηνεύει, μετατρέποντας τη σκηνή σε τόπο εσωτερικού εγκλεισμού, όπου η βία είναι ψυχική και υπαρξιακή. Η μουσική του Αλέξανδρου-Δράκου Κτιστάκη δίνει ρυθμό και παλμό, ενώ η παράσταση φωτίζει τη μάχη του ανθρώπου να κρατήσει την ανθρωπιά του.
