Ο Φώτης Σιώτας και το "ΑΜΦΙ", μια παράσταση του Εθνικού Θεάτρου όπου η αμφισβήτηση γίνεται φωνή

Φώτη, στο "ΑΜΦΙ (Άπειρες Μικρές Φαεινές Ιδέες)", η μουσική είναι το ένδυμα της παράστασης ή ο ίδιος της ο σκελετός; 

Το πρώτο υλικό που δημιουργήθηκε, ένα συνειρμικό κείμενο που από την αρχική σύλληψή του, δοκίμασα να το πω πάνω σε ρυθμικά σχήματα και λούπες. Παίζοντας, έφτιαξα τελικά ένα εικοσάλεπτο "χορωδιακό" κομμάτι με μέρη έμμετρου λόγου, τραγούδι και μουσική που παίζεται από τους ηθοποιούς. Αυτό το κομμάτι είναι ο σκελετός και μάνα για το υπόλοιπο υλικό της παράστασης. Ο λόγος και η μουσική εναλλάσσονται στη θέση του οδηγού. Στο σκίτσο μας η αυτοπραγμάτωση είναι προορισμός που επιβάλλεται, είναι σύμβολο δυσβάσταχτο.

Περιγράφεις τους οκτώ ηθοποιούς ως μια "χορωδία ψυχώσεων" που κατοικούν σε ένα πλάσμα. Πόσο δύσκολο ήταν να μετατρέψεις τον νοητικό θόρυβο σε μια συγκροτημένη παρτιτούρα για οκτώ φωνές; 

Έφτιαξα μια πρώτη ηχογράφηση παίζοντας όλες τις φωνές για να βάλω στο παιχνίδι τον θίασο, να έχουν την αίσθηση και πέρα από το χαρτί. Αυτή η ομάδα εκτός από το ότι είναι ένα σύνολο ταλαντούχων ηθοποιών, είναι υπέροχη παρέα, δεμένοι μεταξύ τους, με μεγάλη ικανότητα εκμάθησης. Πότε είναι μονάδες λόγου που σχηματίζουν ένα μυαλό και πότε μια χορωδία που είναι η φωνή του μυαλού.

Επιλέγεις ένα συγκεκριμένο ηχητικό σύνολο: πιάνο, σαξόφωνο και hi-hat. Τι συμβολίζει για σένα αυτός ο συνδυασμός; Υπάρχει κάποια "στρεβλή" αρμονία σε αυτά τα όργανα που εξυπηρετεί την αφήγηση αυτού του "πλάσματος" που υποδύεται η ομάδα;

Στις πρόβες της Πειραματικής και στα άλλα σκίτσα είδα ότι τα παιδιά παίζουν όργανα. Ο Δημήτρης Καπετάνιος που είναι στην ομάδα παίζει πολύ όμορφα το σαξόφωνο. Ήθελα οι ηθοποιοί να έχουν την ευκολία, παίζοντας ένα όργανο οικείο, να είναι και οι μουσικοί της παράστασης, τους έλαβα υπόψη μου. Αυτό είχε περιορισμό όσο αφορά το ηχόχρωμα, αλλά οι περιορισμοί είναι δημιουργικοί και το μονοδιάστατο ηχόχρωμα αφήνει βαθύ ίχνος στο σκίτσο.

Η παράσταση μιλά για την πορεία της αμφισβήτησης από την εποχή που ήταν παράνομη μέχρι το σήμερα. Πιστεύεις ότι στις μέρες μας η αμφισβήτηση έχει χάσει το βάρος της ή μήπως είναι πιο απαραίτητη από ποτέ;

Όπως έλεγε και ο Δημήτρης Τσάτσος, συγγραφέας του βιβλίου με τίτλο "Αμφισβήτηση", βιβλίο που διαβάσαμε με την ομάδα για να κατανοήσουμε όσο μπορούμε την έννοια της, "πώς να καταλάβουμε κάτι που δεν είναι ορατό; Βλέπουμε όχι αυτό που συμβαίνει αλλά αυτό που παίζεται, όχι το θέμα αλλά το θέαμα". Και στην εποχή μας αυτό ισχύει πολύ περισσότερο από τότε που γράφτηκε αυτό το βιβλίο. Αυτό που λέμε στο σκίτσο και είναι το σημείο όπου οι φωνές μέσα στο μυαλό γίνονται μία είναι το αδιαπραγμάτευτο του "τι δεν αμφισβητώ". Και αυτό είναι που μας συσπειρώνει απέναντι στα διλήμματα. Η αγάπη, η ζωή, ο χρόνος, ο θάνατος.

Με ποιους συνεργάστηκες για την δημιουργία αυτής της παράστασης;

Συνεργάστηκα με τους ηθοποιούς Ελισσαίο Βλάχο, Θεοδώρα Γεωργακοπούλου, Δημήτρη Καπετάνιο, Κονδυλία Κωνσταντελάκη, Άννα Λουιζίδη, Θωμά Μακρυγιάννης, Ουίτσι, Τατιάνα Άννα Πίττα και τους συντελεστές και έκανα κουβέντες με φίλους. Ο Τάσος Πετρίτσης και ο Κώστας Αιβάζογλου είναι δύο άνθρωποι με τους οποίους μοιράστηκα το θέμα, ιδέες και πήρα δύναμη για την υλοποίηση του σκίτσου.

Λες πως το 'ΑΜΦΙ' είναι μια διαδρομή με προορισμό ένα ερωτηματικό. Μέσα στο θεσμικό περιβάλλον του Εθνικού Θεάτρου, πόσο σημαντικό θεωρείς το να ανεβαίνουν έργα που δεν δίνουν έτοιμες απαντήσεις, αλλά μας μαθαίνουν να αμφισβητούμε ακόμα;

Το Εθνικό Θέατρο και ειδικά η Πειραματική Σκηνή είναι και πρέπει να είναι ο χώρος που δίνει το βήμα σε δράσεις που δεν έχουν στόχο πάντα το αποτέλεσμα, αλλά την εξερεύνηση της θεατρικής γλώσσας, την αμφισβήτηση, την αναζήτηση.

 Μετά από αυτή την εσωτερική, "κλειστή" αναζήτηση στην Πειραματική, ποια είναι τα σχέδιά σου για το καλοκαίρι; 

Θα συνεχίσω να δουλεύω στο θέατρο και το καλοκαίρι και τον επόμενο χειμώνα. Ίσως το καλοκαίρι να παίξουμε το ντουέτο μας με τον Γιαν βαν και κάποιες συναυλίες με τον Πέτρο Μάλαμα.

Δείτε φωτογραφίες από την παράσταση