Γιάννης Κουσκούτης©
Ποιες είναι οι θεατρικές παραστάσεις που κάνουν πρεμιέρα από 23 Φεβρουαρίου έως 1 Μαρτίου;
"Ο βυσσινόκηπος"
Το κύκνειο άσμα του Άντον Τσέχοφ, ο "Βυσσινόκηπος" κάνει ξανά πρεμιέρα στο Εθνικό Θέατρο (μετά από 41 χρόνια), σε διασκευή και σκηνοθεσία του 'Έκτορα Λυγίζου, με έναν εκλεκτό θίασο ηθοποιών: Γιώργος Ζιάκας, Γιάννης Κλίνης, Σοφία Κόκκαλη, Υβόννη Μαλτέζου / Ράνια Οικονομίδου (σε διπλή διανομή), Μαρία Μοσχούρη, Αμαλία Μουτούση, Γιάννης Παπαδόπουλος, Κατερίνα Πατσιάνη, Φοίβος Συμεωνίδης. Το έργο μιλά με οδυνηρή ελαφρότητα για ένα ανέμελο παρόν, που συμπιέζεται ασφυκτικά ανάμεσα σε ένα νοσταλγικά εξωραϊσμένο παρελθόν και σε ένα τραγικά αβέβαιο μέλλον. (από 26/2)
"Ο Κος Ζυλ"
Ο Θωμάς Μοσχόπουλος μεταγράφει τη "Δεσποινίδα Τζούλια" του 'Άουγκουστ Στρίντμπεργκ και καθοδηγεί τους Γιάννη Καράμπαμπα, Νίκο Κοσώνα και Θεόβη Στύλλου σ’ ένα παιχνίδι εξουσίας στην παράσταση "Ο Κος Ζυλ". Στο επίκεντρο της η σχέση ανάμεσα στον Ζυλ, έναν νεαρό αριστοκράτη, και τον Ζαν, τον υπηρέτη του, με φόντο τον Μεσοπόλεμο. (Πόρτα, από 27/2)
"Θάνατος παλληκαριού"
Το διήγημα του Κωστή Παλαμά "Θάνατος παλληκαριού" ενέπνευσε την παράσταση σε κείμενο των Λίλυς Αλεξιάδου και Μιχαέλας Αντωνίου και σκηνοθεσία της δεύτερης και της Βάσιας Σκιαδά. Ένα σκηνικό σχόλιο για τη σύγχρονη πραγματικότητα της εικόνας και το πώς ορίζονται η ομορφιά, το κοινωνικά αποδεκτό, η δύναμη κ.ά. Παίζουν οι: Μιχαέλα Αντωνίου, Δημήτρης Αρβανίτης, 'Ίλια Γιακουμάκη, Κωνσταντίνα Οικονόμου, Σίμος Στυλιανού. (Μικρός Κεραμεικός, από 28/2)
"Μήδεια 'Έξοδος ΙΙΙ"
Μια σύμπραξη θεάτρου, μουσικής και εικαστικών τεχνών με έξι ερμηνευτές στη Γλυπτοθήκη είναι η παράσταση "Μήδεια 'Έξοδος ΙΙΙ" σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Χατζή, που ανοίγει διάλογο με τη "Μήδεια" και την "Ιοκάστη" του Γιάννη Κοντραφούρη, το έργο του γλύπτη Γιαννούλη Χαλεπά και τη μουσική "Eros/Demon" του Γιώργου Κουμεντάκη με κόντρα τενόρο και δύο πιάνα. (Εθνική Γλυπτοθήκη, από 25/2)
"Νέκυια"
Η Φένια Παπαδόδημα (ξανα)διαβάζει τη "Νέκυια", όπως είναι γνωστή η λ’ ραψωδία της "Οδύσσειας", και δημιουργεί επί σκηνής μια μυσταγωγική, τελετουργική εμπειρία που γεφυρώνει την αρχαία ελληνική παράδοση με διαπολιτισμικές μουσικές επιρροές, αντλώντας έμπνευση από την αφρικανική παράδοση των griots και το έργο του Πίτερ Μπρουκ. Συμπράττει με τους MC Yinka, Ευαγγελή Φίλη και τους μουσικούς Κώστα Γιαξόγλου, Χάρη Λαμπράκη και Γιώργο Παλαμιώτη. (Μέγαρο Μουσικής, 27/2 & 6/3)
"Λουκής Λάρας"
Βασισμένη στη νουβέλα του Δημήτριου Βικέλα "Λουκής Λάρας" είναι η ομώνυμη μουσική αφήγηση που παρουσιάζεται την Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου στο θέατρο Ολύμπια, για μία και μοναδική παράσταση. Το νέο πρωτότυπο μουσικό έργο του Λευτέρη Βενιάδη ζωντανεύει τη δραματική ιστορία της Σφαγής της Χίου το 1822. Ο ηθοποιός Κώστας Μπερικόπουλος, ο λυρικός τραγουδιστής Νίκος Ζιάζιαρης και ο δεξιοτέχνης σολίστας του βιολοντσέλου Αλέξανδρος Μποτίνης ενσαρκώνουν τον ήρωα σε τρεις εκφραστικές διαστάσεις, ενώ τη διασκευή και σκηνοθετική επιμέλεια, μαζί με τον Βενιάδη, συνυπογράφει ο Δημήτρης Χαλιώτης. (Ολύμπια - Δημοτικό Μουσικό Θέατρο "Μαρία Κάλλας", 27/2)
"Η φώκια"
Στο νέο συγκινητικό μονόλογο του Μάνου Θηραίου "Η φώκια", ένας πατέρας παρέα με τον τριών μηνών γιο του περνά ένα δειλινό του φθινοπώρου μπροστά στη θάλασσα. Εκεί εξομολογείται λάθη, δίνει υποσχέσεις και επαναφέρει στη μνήμη του στιγμές που τον διαμόρφωσαν. Παίζει και σκηνοθετεί μαζί με τον συγγραφέα ο Βλάσης Πασιούδης. ('Άβατον, από 1/3)
"Μικροί φαρισαίοι"
Στη σπάνια παιζόμενη κωμωδία "Μικροί φαρισαίοι" ένας άνθρωπος-πρότυπο καθωσπρεπισμού και η συνάντησή του μ’ έναν καλοπροαίρετο γκαφατζή γίνεται η αφορμή για τη δημιουργία μιας καυστικής σάτιρας από τον Δημήτρη Ψαθά. Τον πολυμελή θίασο στον οποίο συμμετέχει και ο ίδιος σκηνοθετεί ο Αντώνης Περπινιάς. Παίζουν οι: Μαρίνα Μπακοπούλου, Σταμάτης Παπαευαγγέλου, Ρακέλ Σαλμόνα, Γιώργος Περπινιάς, Στεφανία Βάρδα, Κώστας Τζόκας, Ιωάννα Γεωργοπούλου, Μάρα Κελίδη, Ζάννα Καλλιπολίτη, Εμμανουέλα Συνεσίου, Ρεβέκκα Σαμπά, Λία Βαϊοπούλου, Γιαννέτος Χατζηνικολάου, Γιάννης Κούβαρης. (Θέατρο της Ημέρας, από 28/2)
"Ο θεός της σφαγής"
Η σπουδαία Γιασμίν Ρεζά χρησιμοποιεί το χιούμορ και τον σαρκασμό για να θέσει το αμείλικτο ερώτημα: "Πού τελειώνει ο πολιτισμός και πού ξεκινά η εσωτερική μας γύμνια;" στο έργο της που έχει αγαπηθεί όσο λίγα. Όλα ξεκινούν από έναν καυγά δύο εντεκάχρονων παιδιών σε ένα πάρκο. Δύο ζευγάρια γονέων, μορφωμένα, ευγενή και πολιτισμένα, συναντιούνται στο σαλόνι ενός σπιτιού για να διευθετήσουν το ζήτημα με "ενήλικο" τρόπο. Όμως, η λεπτή γραμμή που χωρίζει τη διπλωματία από τη βαρβαρότητα αποδεικνύεται εξαιρετικά εύθραυστη. Μέσα σε λίγη ώρα, η καλοπροαίρετη συζήτηση μετατρέπεται σε πεδίο μάχης. Το λούστρο της κοινωνικής συμπεριφοράς ραγίζει και από κάτω ξεπηδούν ο θυμός, η οργή και τα πιο πρωτόγονα ένστικτα. Θα το δούμε σε σκηνοθεσία της Ζωρζίνας Τζουμάκα και της Χριστίνας Χριστοφή με πρωταγωνιστές τους Ευαγγελία Καπόγιαννη
Μαρία Μπρανίδου, Βασίλη Πουλάκο, Δημοσθένη Φίλιππα. (Studio Μαυρομιχάλη, από 1/3)
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Μήδεια Έξοδος ΙΙΙ
Μια σύμπραξη θεάτρου, μουσικής και εικαστικών τεχνών, όπου η «Μήδεια» του Ευριπίδη, η ηρωίδα-σύμβολο του ξεριζωμού -από τον τόπο και από το γένος της- συναντά την μοναδική μουσική «Eros/Demon» του Γιώργου Κουμεντάκη (σε ποίηση Σαπφούς), σε μια έντονη, εικαστική συνάντηση με το αρχαίο κείμενο και το γλυπτό του Γιαννούλη Χαλεπά. Έξι ερμηνευτές αφηγούνται την ιστορία της Μήδειας ενσωματώνοντας στο κείμενο, θραύσματα λέξεων από την Μήδεια και την Ιοκάστη του Γιάννη Κοντραφούρη. Ο θεατής καλείται να ακολουθήσει τη Μήδεια στο ταξίδι του ξεριζωμού, από την Κολχίδα στη δεύτερη πατρίδα της, την Κόρινθο, όπου η γυναίκα πρόσφυγας βιώνει διπλή εξορία: αποκλεισμένη κοινωνικά και προδομένη συναισθηματικά από τον Ιάσονα, τον θεό έρωτα και τον δαίμονα που τον συνοδεύει.
Θάνατος παλληκαριού
Μέσα από το διήγημα του Κωστή Παλαμά, η παράσταση καταθέτει ένα σχόλιο για τη σύγχρονη πραγματικότητα της εικόνας και το πώς ορίζονται έννοιες όπως η ομορφιά, η δύναμη, το κοινωνικά αποδεκτό και τι σημαίνει να είσαι «παλληκάρι». Σύμφωνα με την υπόθεση, στο Θαλασσοχώρι, τη νύχτα της Μεγάλης Παρασκευής, αγόρια και κορίτσια, άντρες και γυναίκες περιμένουν τον Επιτάφιο. Πίνουν, χορεύουν, ανάβουν φωτιές και βεγγαλικά. Μέσα στη βουή και την έξαψη, ο Μήτρος θα χτυπήσει το πόδι του. Μπορεί αυτό να αλλάξει τη ζωή του για πάντα; Γιατροί, γιατρολόγοι και γιάτρισσες, μάγοι, μάγισσες και μάντισσες επιστρατεύονται για να τον γιάνουν, για να του δώσουν πίσω την τέλεια μορφή του. Ένα έξοχο δείγμα της ποιητικής του Παλαμά, που συνυφαίνει το φανταστικό με το ρεαλιστικό. Τα πρόσωπα αποκαλύπτονται μέσα από τα γεγονότα γεμάτα αντιθέσεις, αντιφάσεις και εμμονές. Στην παράσταση καθημερινότητα και τελετουργία συνυπάρχουν, πραγματικό και μεταφυσικό συμπλέκονται σε ένα διαχρονικό εδώ και τώρα.
Η φώκια
Ένας πατέρας μαζί με τον τριών μηνών γιο του, αναπολεί σε μια παραλία μνήμες και στιγμές μιας ολόκληρης ζωής, ξετυλίγοντας όλα όσα τον οδήγησαν μέχρι εκεί. Δίνει υποσχέσεις, συναντά όσους αγάπησε και όσους τον αγάπησαν και βιώνει ξανά έρωτες, απορρίψεις, θυμό και σφάλματα, αναζητώντας τη δύναμη να κάνει το επόμενο βήμα. Σε έναν ανοιχτό διάλογο με τον νεογέννητο γιο του, ανακαλύπτει τις αλήθειες που έκρυβε ακόμη και από τον εαυτό του μέχρι τότε, σε ένα αέναο ταξίδι ενηλικίωσης από τα χρόνια που εκείνος έστεκε απέναντι από τη σκιά του δικού του πατέρα, έως το σήμερα όπου καλείται να αναλάβει τις δικές του ευθύνες, χωρίς άλλες σκιές.
Μικροί φαρισαίοι
Η διαχρονική καυστική σάτιρα καθρεφτίζει την κοινωνική πραγματικότητα. Η σπαρταριστή όσο και πικρή κωμωδία χαρακτήρων ξεσκεπάζει με λεπτό χιούμορ και αιχμηρό λόγο τον ψευτοηθικολόγο, καθωσπρέπει μικροαστό. Ο κ. Ντελής είναι το πρότυπο του «καθώς πρέπει» αστού: ευσεβής, ηθικολόγος και πρόεδρος φιλανθρωπικών οργανισμών. Πίσω όμως από αυτή τη βιτρίνα, κρύβεται ένας αδίστακτος άνθρωπος, με πλούσιο «αμαρτωλό» βιογραφικό: καταχρήσεις, κλεψιές, απιστίες και πλήρης εκμετάλλευση της κοινωνικής του θέσης. Μαζί του, μια σειρά από συγγενείς και φίλους που επωφελούνται από την υποκρισία του. Η τάξη αυτής της φαινομενικά «ηθικής» οικογένειας θα διαταραχθεί από τον καλοπροαίρετο αλλά γκαφατζή Αριστείδη, που θα γίνει ο καταλύτης αποκαλύψεων μέσα από ξεκαρδιστικές καταστάσεις.
Λουκής Λάρας
Μια μουσική αφήγηση βασισμένη στην ομώνυμη νουβέλα του Δημητρίου Βικέλα που αφηγείται τη συναρπαστική ιστορία του Λουκή Λάρα, αντιήρωα του 1821, και της Σφαγής της Χίου το 1822, μέσα από το νέο πρωτότυπο μουσικό έργο του Λευτέρη Βενιάδη γραμμένο για αντρική φωνή, βιολοντσέλο και ηθοποιό. Το έργο-σταθμός για τη μετάβαση της ελληνικής πεζογραφίας από τον ρομαντισμό στον ηθογραφικό ρεαλισμό, γραμμένο το 1879 και εμπνευσμένο από την αληθινή μαρτυρία του Χιώτη επιζώντα της Σφαγής Λουκά Ζίφου όπως αυτή καταγράφηκε στο χειρόγραφο «Αυτοβιογραφία γέροντος Χίου», μας γυρίζει σχεδόν 200 χρόνια πίσω, τη χρονιά της Μεγάλης Καταστροφής. Ο νεαρός Λουκής επιστρέφει με τον πατέρα του από τη Σμύρνη στη γενέτειρα τους, τη Χίο, προκειμένου να βρουν καταφύγιο από τις λεηλασίες και τις επιθέσεις των Τούρκων στη Μικρά Ασία που ολοένα και πυκνώνουν. Η Ελληνική Επανάσταση βρίσκεται στο απόγειό της και η Χίος δεν αργεί να μπει στον χάρτη των εξεγερμένων νησιών. Η απάντηση όμως των Τούρκων θα είναι αμείλικτη. Μέσα σε αυτόν τον όλεθρο ο Λουκής και η οικογένειά του παλεύουν για τη σωτηρία τους αναζητώντας τρόπο να εγκαταλείψουν το νησί. Κι αυτή είναι μόνο η αρχή της μεγάλης τους περιπέτειας...
Ο βυσσινόκηπος
Μετά από 41 χρόνια παρουσιάζεται στο Εθνικό Θέατρο το τσεχοφικό κύκνειο άσμα – η σπαρακτική αυτή τραγικωμωδία που μιλά για την αέναη προσπάθεια του ανθρώπου να εξορκίσει τον τρόμο της Αβύσσου και του Άπειρου, τη σιωπή και το κενό, που ανά πάσα στιγμή απειλούν να τον αφανίσουν. Το αριστούργημα της παγκόσμιας δραματουργίας αναφέρεται με οδυνηρή ελαφρότητα σ’ ένα ανέμελο παρόν, που συμπιέζεται ασφυκτικά ανάμεσα σε ένα νοσταλγικά εξωραϊσμένο παρελθόν και σε ένα τραγικά αβέβαιο μέλλον. Τα μέλη μιας «ευρύτερης οικογένειας» ξαναβρίσκονται μετά από χρόνια στο γερασμένο πια – και υποθηκευμένο – σπίτι τους. Όλες και όλοι γνωρίζουν μέσα τους πως είναι η τελευταία ευκαιρία να ξαναζήσουν παρέα την ανακούφιση της οικειότητας που τους ενώνει, αλλά και να αποχαιρετίσουν όλα αυτά που, ακόμα και την ώρα που τα βιώνουν, αισθάνονται πως είναι ήδη παρελθόν. Οι ιδιοκτήτες του βυσσινόκηπου, πνιγμένοι στα χρέη και στις αυταπάτες τους, αρνούνται να δεχτούν πως το κτήμα χάνεται και πως ο κόσμος γύρω, αλλάζοντας δραματικά, τους ξεπερνά. Όπως, λίγο πολύ, και όλα τα πρόσωπα του έργου, επιλέγουν να γαντζωθούν από την ξεγνοιασιά μιας αιώνιας παιδικότητας, αναβάλλοντας πεισματικά την ενηλικίωσή τους.
Νέκυια
Τρεις ηθοποιοί-ερμηνευτές και τρεις μουσικοί επί σκηνής δημιουργούν μια δική τους γλώσσα παίζοντας με το λόγο, το ρυθμό, τη μελωδία και το σώμα, ενώ ανοίγουν ένα διάλογο μεταξύ της «Οδύσσειας» και της σημερινής πραγματικότητας. Μια μουσική και μυσταγωγική εκδοχή της «Νέκυιας», της λ’ ραψωδίας της «Οδύσσειας», που λειτουργεί εδώ ως τελετουργία κατάβασης και ανάδυσης. Η παράσταση αντλεί από την αρχαία ελληνική παράδοση που τοποθετεί τον ραψωδό στο κέντρο του συλλογικού ασυνείδητου, σε έναν καίριο κοινωνικό και τελετουργικό ρόλο. Η προσέγγιση αυτή συνομιλεί με αντίστοιχες αφηγηματικές παραδόσεις άλλων αρχαίων πολιτισμών, ιδιαίτερα της Αφρικής, όπως έγιναν γνωστές στο δυτικό κοινό μέσα από το έργο και την έρευνα του Πήτερ Μπρουκ.
Ο κος Ζυλ
Η εμβληματική «Δεσποινίς Τζούλια» του Άουγκουστ Στρίντμπεργκ, επικεντρώνεται, μέσα από την ανάγνωση του καταξιωμένου σκηνοθέτη Θ. Μοσχόπουλου, στην εκρηκτική σχέση ανάμεσα στον Ζυλ, έναν νεαρό αριστοκράτη, και τον Ζαν, τον υπηρέτη του – μια σχέση όπου η έλξη, η επιθυμία και ο ανταγωνισμός μπλέκονται σε ένα επικίνδυνο παιχνίδι εξουσίας. Μεταφέροντας τη δράση στην Ευρώπη του Μεσοπολέμου και ανατρέποντας το φύλο του κεντρικού χαρακτήρα από θηλυκό σε αρσενικό, «Ο Κος Ζυλ» προσεγγίζει, με νέα ματιά, την ανάγκη για κυριαρχία και επιβίωση, σε μια μεταγραφή του κλασικού έργου, όπου τίποτα δεν μένει σταθερό και κάθε επιλογή έχει κόστος. Η ένταση ανάμεσα στους δύο άνδρες είναι σωματική, ψυχική αλλά και βαθιά πολιτική. Δεν αφορά μόνο το ποιος επιθυμεί ποιον, αλλά το ποιος έχει το δικαίωμα να επιθυμεί, ποιος μπορεί να εκτεθεί και ποιος τελικά θα επιβιώσει. Η εξουσία δεν ασκείται μονομερώς: μετακινείται διαρκώς, αλλάζει χέρια, γίνεται πότε παιχνίδι και πότε απειλή. Η επιθυμία, η έλξη και ο ανταγωνισμός δεν αντιμετωπίζονται ως ιδιωτικά συναισθήματα, αλλά ως μηχανισμοί κυριαρχίας, δοκιμασίας και επιβολής. Δίπλα τους, η Κριστίν λειτουργεί ως η φωνή μιας επιβιωτικής κοινωνίας που παρατηρεί, κρίνει, σχετικοποιεί και τελικά, παρεμβαίνει μόνο για να διασφαλίσει τη δική της συνέχεια. Είναι ο μηχανισμός που απορροφά το σοκ, περιορίζει την εκτροπή και επιλέγει - με κάθε κόστος - την συντήρησή της.
