Χρήστος Συμεωνίδης©
Το βιβλίο του Τζορτζ ΄Όργουελ μάλλον δεν χρειάζεται συστάσεις. Γραμμένο το 1948, υπό τη σκιά του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, περιγράφει –και σε κάποιο βαθμό προαναγγέλλει– ένα παντοδύναμο σύστημα/καθεστώς που επιβάλλεται μέσα από την προπαγάνδα και την καταστολή, τη χειραγώγηση της σκέψης, τη διαστρέβλωση της αλήθειας, τον ακρωτηριασμό της γλώσσας, τη συρρίκνωση του πνεύματος.
Ο Γιώργος Παπαγεωργίου προσέγγισε το εμβληματικό μυθιστόρημα ως προσωπικό στοίχημα, τόσο σκηνοθετικά όσο και ερμηνευτικά. Δεν επέλεξε τη γνώριμη φόρμα της "απλής" αφήγησης ενός λογοτεχνικού έργου από έναν ηθοποιό. αντίθετα, χτίζει επί σκηνής ένα σκοτεινό, απειλητικό σύμπαν, το οποίο σκηνοθετεί και κατοικεί ο ίδιος, σε διαρκή διάλογο με το μουσικό και ηχητικό τοπίο του Αλέξανδρου Δράκου Κτιστάκη. Το αποτέλεσμα είναι ευρηματικό, ουσιαστικό και αποτελεί μια σημαντική στιγμή του ίδιου και της σύγχρονης παραστασιογραφίας.
Διαβάστε περισσότερα στην κριτική του "α"
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
1984
Ένας ηθοποιός επί σκηνής και τέσσερις μουσικοί ζωντανεύουν το κορυφαίο δυστοπικό έργο του Όργουελ, το οποίο παρουσιάζει έναν κόσμο όπου η ελευθερία καταρρέει, η σκέψη ελέγχεται και ο φόβος κανονικοποιείται. Ο Παπαγεωργίου σκηνοθετεί και ερμηνεύει, μετατρέποντας τη σκηνή σε τόπο εσωτερικού εγκλεισμού, όπου η βία είναι ψυχική και υπαρξιακή. Η μουσική του Αλέξανδρου-Δράκου Κτιστάκη δίνει ρυθμό και παλμό, ενώ η παράσταση φωτίζει τη μάχη του ανθρώπου να κρατήσει την ανθρωπιά του.
