Μαρία Μονάντερου©
"Δικαίωμα στη λήθη"
Η σκηνοθέτρια και ηθοποιός Νάνσυ Ρηγοπούλου συμπράττει ξανά με την Δέσποινα Αποστολίδου στο έργο της "Δικαίωμα στη λήθη", βασισμένο σε πραγματικές μαρτυρίες ασθενών, φροντιστών και επαγγελματιών υγείας, που μας συστήνει έναν κόσμο όπου η ψυχική ασθένεια δεν είναι μια αφηρημένη έννοια, αλλά μια καθημερινή πραγματικότητα. Με οδηγό το χιούμορ και τη συγκίνηση η παράσταση, που επιστρέφει για δεύτερη χρονιά με τις δυό τους επί σκηνής, θέτει ερωτήματα γύρω από την ειλικρίνειά μας και τους συμβιβασμούς που κάνουμε για την κοινωνική αποδοχή. ('Άβατον, από 17/2)
Η υπόθεση
Στο πλατό μιας τηλεοπτικής εκπομπής δύο γυναίκες που έχουν βιώσει την ψυχική ασθένεια στο οικογενειακό τους περιβάλλον μιλούν για την εμπειρία τους, με στόχο την ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης. Η ροή διακόπτεται από μαρτυρίες από την Ελλάδα του 1924 μέχρι σήμερα, οι οποίες αναφέρονται σ’ ένα σύστημα υγείας διόλου υποστηρικτικό, στο στίγμα και τον κοινωνικό αποκλεισμό, και σε ανθρώπους που εργάστηκαν σε δομές ψυχικής υγείας με φροντίδα και αγάπη.
"Τυφλή, τυφλή φοράδα, πού πας;"
Πέντε διηγήματα του σημαντικού πεζογράφου Σωτήρη Δημητρίου ενώνονται στον καθηλωτικό μονόλογο "Τυφλή, τυφλή φοράδα, πού πας;" που ερμηνεύει η Δέσποινα Σαραφείδου για δεύτερη χρονιά ("Ντιάλιθ’ ιμ", "Χριστάκη", "Βαλέρια", "Η φλέβα του λαιμού", "Γλύκα στο στόμα", "Κάι, κάι, θεούλη μου"). Ο Δαμιανός Κωνσταντινίδης σκηνοθετεί την σκηνική σύνθεση που μιλά για μια κοινωνία ρημαγμένη και πρόσωπα μοναχικά, τραυματισμένα από τη ζωή. (Φούρνος, από 14/2)
Περισσότερα για το έργο
Η καθημερινή διαπάλη των σχέσεων και η ενδοοικογενειακή βία, η πικρία και η ματαίωση αλλά ταυτόχρονα και η τρυφερότητα, η ζωογόνα ελπίδα, η λοξή σεξουαλικότητα, η αγάπη, το χιούμορ, η παρηγοριά είναι τα θέματα που αγγίζουν τα διηγήματα του Σωτήρη Δημητρίου. Στις ιστορίες αυτές τα πλάσματα που πρωταγωνιστούν κουβαλούν μια αντίδικη μοίρα και πορεύονται ακυβέρνητα αναζητώντας κάπου ν’ ακουμπήσουν: Μια γυναίκα εγκλωβισμένη σ’ ένα ασφυκτικό οικογενειακό περιβάλλον ξαναβρίσκει τη γλώσσα της καθώς θρηνεί το χαμένο παιδί της. Μια πόρνη που πουλάει το γιο της για δυο χιλιάρικα στη Συγγρού συνδέεται ξανά με τις ρίζες της την ώρα της ύστατης απώλειας. Μια φλέβα που χορεύει άτσαλα αποκαλύπτει τη δύναμη και το χαμόγελο μιας μάνας αφοσιωμένης στην άρρωστη κόρη της. Ένα νεκροταφείο γίνεται το σκηνικό για την ερωτική συνεύρεση δυο μοναχικών ανθρώπων. Τέλος, τα ζώα που υποφέρουν τα πάνδεινα σ’ έναν μακρινό ναύσταθμο καταλήγουν να είναι μια αλληγορία για τις αδέσποτες τύχες όλων μας.
"Η Ωραία Ελένη στην Κοιλάδα των Νεκρών Ερώτων"
Μια ποιητική μουσικοθεατρική παράσταση που υμνεί τη γυναίκα είναι το μουσικοθεατρικό έργο του Κωνσταντίνου Μπούρα "Η Ωραία Ελένη στην Κοιλάδα των Νεκρών Ερώτων". Η Γεωργία Ζώη δίνει για δεύτερη χρονιά σάρκα και οστά στη μυθική Ωραία Ελένη και κυρίως της δίνει φωνή - μια κραυγή ενάντια στη βία, τον πόλεμο, την κακοποίηση των γυναικών, από τα τείχη της Τροίας μέχρι τους σημερινούς πολέμους. Η παράσταση εναλλάσσει συγκίνηση, θυμό, χιούμορ, λόγο και μουσική, τρυφερότητα και πάθος με μοιρολόγια, τραγούδια του έρωτα και της αντίστασης, πρωτότυπα και παραδοσιακά. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Κωστής Καπελώνης. (Radar, από 16/2)
Περισσότερα για την παράσταση
Η συνθέτις Ζωή Τηγανούρια υπογράφει την πρωτότυπη μουσική της παράστασης και πλαισιωμένη επί σκηνής από τον Στέλιο Γενεράλη στα κρουστά, καθηλώνει το κοινό ως βιρτουόζος του ακορντεόν. Συνέθεσε ειδικά για την παράσταση τέσσερα νέα τραγούδια: "Έρως" της Σαπφούς σε μετάφραση Κωνσταντίνου Μπούρα, "Η ωραία Ελένη" σε στίχους Λούλας Παπαγιαννοπούλου, "Γυναίκα Ειρήνη" σε στίχους Σοφίας Λιγνού και "Σκοτεινή λαχτάρα" σε στίχους Ζωής Τηγανούρια. Επίσης θα ακούσουμε τέσσερα παραδοσιακά μοιρολόγια, τραγούδια της ξενιτιάς και του έρωτα ("Ξένος εδώ, ξένος εκεί", "Την πατρίδα μ’ έχασα", "Δεν αφήνει τη χαρά η λύπη", "Νεραντζούλα") και τέλος το μοιρολόι "Σήκω μάνα" σε ποίηση Γιάννη Φαλκώνη, το τελευταίο τραγούδι που μελοποίησε ο πρόσφατα εκλιπών Πετρολούκας Χαλκιάς με τη φωνή της Γεωργίας Ζώη.
'Όλες οι θεατρικές παραστάσεις στον οδηγό του "α"
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Δικαίωμα στη λήθη
Στο πλατό μιας τηλεοπτικής εκπομπής δύο γυναίκες που έχουν βιώσει την ψυχική ασθένεια στο οικογενειακό τους περιβάλλον μιλούν για την εμπειρία τους, με στόχο την ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης. Η ροή διακόπτεται από μαρτυρίες ασθενών, φροντιστών, εργαζομένων ψυχικής υγείας, από την Ελλάδα του 1924 μέχρι σήμερα, οι οποίες αναφέρονται σ’ ένα σύστημα υγείας διόλου υποστηρικτικό, στο στίγμα και τον κοινωνικό αποκλεισμό, και σε ανθρώπους που εργάστηκαν σε δομές ψυχικής υγείας με φροντίδα και αγάπη. Με οδηγό το χιούμορ, την συγκίνηση και την ένταση, οι χαρακτήρες αποκαλύπτονται στο έργο που θέτει ερωτήματα γύρω από την ειλικρίνειά μας και τους συμβιβασμούς που κάνουμε για την κοινωνική αποδοχή.
Τυφλή, τυφλή φοράδα, πού πας;
Πέντε διηγήματα του σημαντικού Έλληνα συγγραφέα ενώνονται σε μια παράσταση για τις ανθρώπινες σχέσεις, την ενδοοικογενειακή βία, τη ματαίωση αλλά και την ελπίδα, την αγάπη, το χιούμορ, την παρηγοριά («Ντιάλιθ’ ιμ», «Χριστάκη», «Βαλέρια», «Η φλέβα του λαιμού», «Γλύκα στο στόμα», «Κάι, κάι, θεούλη μου»). Στις ιστορίες αυτές τα πλάσματα που πρωταγωνιστούν κουβαλούν μια αντίδικη μοίρα και πορεύονται ακυβέρνητα αναζητώντας κάπου ν’ ακουμπήσουν: Μια γυναίκα εγκλωβισμένη σ’ ένα ασφυκτικό οικογενειακό περιβάλλον ξαναβρίσκει τη γλώσσα της καθώς θρηνεί το χαμένο παιδί της. Μια πόρνη που πουλάει το γιο της για δυο χιλιάρικα στη Συγγρού συνδέεται ξανά με τις ρίζες της την ώρα της ύστατης απώλειας. Μια φλέβα που χορεύει άτσαλα αποκαλύπτει τη δύναμη και το χαμόγελο μιας μάνας αφοσιωμένης στην άρρωστη κόρη της. Ένα νεκροταφείο γίνεται το σκηνικό για την ερωτική συνεύρεση δυο μοναχικών ανθρώπων. Τέλος, τα ζώα που υποφέρουν τα πάνδεινα σ’ έναν μακρινό ναύσταθμο καταλήγουν να είναι μια αλληγορία για τις αδέσποτες τύχες όλων μας.
Η Ωραία Ελένη στην Κοιλάδα των Νεκρών Ερώτων
Μια ποιητική μουσικοθεατρική παράσταση-ύμνος στη γυναίκα, που δίνει φωνή στη μυθική Ωραία Ελένη - μια κραυγή ενάντια στη βία, τον πόλεμο, την κακοποίηση των γυναικών. Από τα τείχη της Τροίας μέχρι τους σημερινούς πολέμους, θρηνεί για τα παιδιά που χάθηκαν, καταγγέλλει τους άρχοντες που πλουτίζουν με αίμα, διεκδικεί το δικαίωμα των γυναικών να μιλούν, να αντιστέκονται, να ζουν. Η παράσταση εναλλάσσει συγκίνηση, θυμό, χιούμορ, λόγο και μουσική, τρυφερότητα και πάθος με μοιρολόγια, τραγούδια του έρωτα και της αντίστασης, πρωτότυπα και παραδοσιακά.
