"Δάκρυ στο Φίδι": Tελευταίες παραστάσεις για το έργο της Hippo Theatre Group

Για τέσσερις τελευταίες παραστάσεις, στις 12, 13, 14 & 15 Φεβρουαρίου, το "Δάκρυ στο Φίδι" της ομάδας Hippo Theatre Group επιστρέφει στο Bios Basement, προσκαλώντας το κοινό σε μια ονειρική, ποιητική και βαθιά σύγχρονη θεατρική εμπειρία, εμπνευσμένη από τον σκοτεινό και ευαίσθητο κόσμο του συγγραφέας Δημοσθένη Βουτυρά.

Η παράσταση συνδυάζει δημιουργικά το θέατρο με το performance, τη ζωντανή μουσική, το video art και το δισδιάστατο animation, συνθέτοντας ένα σκηνικό σύμπαν που μοιάζει με graphic novel επί σκηνής. Μέσα από συγκινητικές ιστορίες ανθρώπων που ζουν στο περιθώριο, αναδύεται ένας κόσμος σκληρός αλλά και τρυφερός, βίαιος αλλά ταυτόχρονα βαθιά ανθρώπινος.

Σε σκηνοθεσία και διασκευή του Αλέξανδρου Ράπτη, με τους Αλέξανδρο Μιχαηλίδη και Βασίλη Πέτρου επί σκηνής και τον Κώστα Νικολόπουλο να δημιουργεί ζωντανά τη μουσική και τα ηχητικά τοπία της παράστασης. Πέντε διηγήματα του Δημοσθένη Βουτυρά — "Δάκρυ στο Φίδι", "Γιατί λυπάσαι;", "Ο Μπαλάφας στον Παράδεισο", "Ο Θεός και η Μοίρα" και "Οι διηγήσεις του Ατσίγγανου" — ζωντανεύουν καρέ-καρέ, στίχο-στίχο, θέτοντας μια σύγχρονη και διεισδυτική ματιά πάνω στην κοινωνική απόρριψη, τη βία του περιθωρίου, αλλά και στην τρυφερότητα που επιμένει ακόμη κι εκεί όπου όλα μοιάζουν χαμένα.

Ποιος ήταν ο Δημοσθένης Βουτυράς

Ο Δημοσθένης Βουτυράς (1872–1958) υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους και πιο ιδιότυπους Έλληνες διηγηματογράφους. Το εκτενές έργο του, εκατοντάδες διηγήματα και δεκάδες νουβέλες, δημοσιεύτηκε σε εφημερίδες και περιοδικά της εποχής και καλύπτει ένα ευρύ φάσμα θεματικών και τεχνοτροπιών.

Συχνά χαρακτηρίζεται ως "πατέρας της ελληνικής φανταστικής λογοτεχνίας", αν και η γραφή του ξεπερνά κατά πολύ αυτόν τον χαρακτηρισμό. Έχει συγκριθεί με τον Ντοστογιέφσκι, τον Γκόρκι και τους Ευρωπαίους μοντερνιστές, ωστόσο το ύφος του παραμένει μοναδικά προσωπικό: σκοτεινό, ποιητικό και βαθιά κοινωνικό.

Σκηνοθετικό Σημείωμα

Οι ήρωες του Βουτυρά κινούνται στο περιθώριο: είναι μοναχικοί, εύθραυστοι, σχεδόν αόρατοι. Κουβαλούν εσωτερικές συγκρούσεις που δεν εκρήγνυνται ποτέ, αλλά τους διαβρώνουν αργά και σιωπηλά. Όπως σημειώνει ο σκηνοθέτης, "πρόκειται για ανθρώπους που δεν χωράνε πουθενά, κι όμως κουβαλούν μέσα τους έναν ολόκληρο κόσμο".

Η παράσταση εστιάζει στο ψυχικό αποτύπωμα που αφήνει η κοινωνική ανισότητα, στον τρόμο αλλά και στην τρυφερότητα της ανθρώπινης αδυναμίας. "Δεν μας ενδιέφερε να προσεγγίσουμε τον Βουτυρά ως ένα λογοτεχνικό απολίθωμα", τονίζει ο Αλέξανδρος Ράπτης. "Θέλαμε το έργο του να ακουστεί ως μια ζωντανή, επίκαιρη κραυγή, ιδιαίτερα προς τους νεότερους θεατές".

Στο βάθος της σκηνής δεσπόζει ένα κινηματογραφικό πανί, όπου προβάλλεται βίντεο με αισθητική graphic novel, που εικονοποιεί την πλοκή. Μπροστά και περιφερειακά της σκηνής, οι ηθοποιοί ερμηνεύουν ζωντανά τους χαρακτήρες με τη χρήση μικροφώνων, ενώ ένας μουσικός δημιουργεί επί σκηνής τη ζωντανή ηχητική παρτιτούρα της παράστασης.

"Λόγος, εικόνα και ήχος λειτουργούν σαν μία ενιαία σύνθεση", εξηγεί ο σκηνοθέτης. "Εκεί όπου το θέατρο, η μουσική και το animation δεν συνυπάρχουν απλώς, αλλά επικοινωνούν ουσιαστικά". Μέσα από αυτή τη σύνθεση, τα κείμενα του Βουτυρά αποκτούν μια νέα φωνή — μια φωνή που μιλά για τη φτώχεια, την απόρριψη και την αδυναμία ένταξης, ζητήματα που παραμένουν οδυνηρά σύγχρονα στις πόλεις του σήμερα.

Η παράσταση δεν φιλοδοξεί να δώσει απαντήσεις. "Θέτει όμως ερωτήματα", καταλήγει ο σκηνοθέτης, "και τα θέτει δυνατά".

Η παράσταση Δάκρυ στο Φίδι πραγματοποιείται υπό την αιγίδα και με την οικονομική
υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού.