Ο Θανάσης Σαράντος φέρνει την "Αντιγόνη" στα ’70s

Μετά τη θερμή υποδοχή και την καλλιτεχνική επιτυχία του "Οιδίποδα Τυράννου", ο Θανάσης Σαράντος συνεχίζει θεατρικά με το αρχαίο δράμα με μια νέα, τολμηρή κατάδυση στον κόσμο του Σοφοκλή, επιλέγοντας αυτή τη φορά την "Αντιγόνη", σε μετάφραση του Μίνωα Βολανάκη. Ο "Οιδίποδας" του Σαράντου ξεχώρισε για τη σύγχρονη ματιά, τη σωματικότητα, τη συλλογική δουλειά του θιάσου και τη ζωντανή μουσική, κερδίζοντας κοινό και κριτικούς και επιβεβαιώνοντας ότι το αρχαίο κείμενο μπορεί να λειτουργήσει ως ζωντανό πολιτικό θέατρο, εδώ και τώρα.

Αυτή η επιτυχία λειτούργησε ως αφετηρία και η επιλογή της "Αντιγόνης" δεν είναι τυχαία· αποτελεί φυσική συνέχεια της προηγούμενης δουλειάς και ταυτόχρονα μια συνειδητή επιθυμία να συνεχιστεί η έρευνα πάνω στα όρια της εξουσίας, της ευθύνης και της ανυπακοής. Ο Σαράντος αντιμετωπίζει την τραγωδία όχι ως μουσειακό κείμενο, αλλά ως πεδίο σύγκρουσης ιδεών που παραμένουν εκρηκτικά επίκαιρες.

Στην παράσταση που ανεβαίνει στις Ροές, από 17/1, παίζουν: Θανάσης Σαράντος και Κωνσταντίνος Λάγγος (σε διπλή διανομή στο ρόλο του Κρέοντα) , Ρωξάνη Καρφή (Αντιγόνη), Γιάννης Κορρές (Αίμων,Παιδί Τειρεσία, Χορός ), Γιάννης Χαρτοδιπλωμένος  (Τειρεσίας, Χορός),  Παναγιώτης Παπαδούλης (Φύλακας,Εξάγγελος, Χορός) Γαλάτεια Μαυρομάτη (Ισμήνη, Ευριδίκη, Χορός), Βαγγέλης Μάγειρος (Άγγελος, Χορός). Μουσικός επί σκηνής (κρουστά) : Ιάκωβος Παυλόπουλος. Μουσική σύνθεση-ηχοτοπία: Κωνσταντίνος Ευαγγελίδης.

Η Αντιγόνη στη σύγχρονη εποχή

Η υπόθεση της "Αντιγόνης" ξετυλίγεται στον απόηχο ενός εμφυλίου: ο Κρέων επιβάλλει τον νόμο της πόλης απαγορεύοντας την ταφή του Πολυνείκη, ενώ η Αντιγόνη υπακούει στον νόμο της συνείδησής της και προχωρά στην πράξη της ανυπακοής. Η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη και οδηγεί στην καταστροφή, όχι ως αποτέλεσμα κακίας, αλλά ως συνέπεια απόλυτων θέσεων. Ο ίδιος ο σκηνοθέτης δεν παίρνει εύκολα θέση. Τον ενδιαφέρει να φωτίσει τα ερωτήματα και όχι να δώσει απαντήσεις: είχε δίκιο η Αντιγόνη; ήταν ο Κρέων απλώς τύραννος ή ένας άρχοντας που προσπαθεί να κρατήσει όρθια μια διαλυμένη πόλη; Τοποθετώντας τη δράση στη δεκαετία του ’70, ο Σαράντος μετατρέπει την τραγωδία σε πολιτικό θρίλερ, καλώντας τον σύγχρονο θεατή να αναμετρηθεί με τη δική του ευθύνη απέναντι στον νόμο, την εξουσία και την ηθική επιλογή.

Σκηνοθετικό Σημείωμα

Στην "Αντιγόνη" συγκρούονται μετωπικά δύο κόσμοι: από τη μία τα δικαιώματα της οικογένειας και από την άλλη οι αδιασάλευτες προσταγές της πολιτείας. Ποιο όμως δίλημμα θα μπορούσε να προκαλέσει στον Αθηναίο πολίτη της δημοκρατίας του 5ου αιώνα π.Χ. η απολύτως αναρχική πράξη μιας γυναίκας που επικαλείται τους θεϊκούς νόμους απέναντι στο ιερό δίκαιο της πόλης, το οποίο εκπροσωπεί ο κυβερνήτης της; Και πώς όφειλε να σταθεί ο άρχοντας όταν ο νόμος παραβιάζεται όχι απλώς από έναν πολίτη, αλλά από συγγενή του;

Τι παράδειγμα θα έδινε ο Κρέων για τη διατήρηση της τάξης σε μια πόλη που προσπαθεί να ανασυγκροτηθεί μετά από πολέμους, λοιμούς και βαθιές πληγές — και μάλιστα σε ένα κρίσιμο μεταβατικό στάδιο, έπειτα από την ανόσια και καταραμένη πράξη του προγενέστερου βασιλιά, του Οιδίποδα; Σε ποιο βαθμό μπορεί ο σύγχρονος θεατής του 21ου αιώνα να ταυτιστεί πραγματικά με την αποστολή του Κρέοντα, που υπερασπίζεται τις αξίες της ισονομίας και της θεσμικής δικαιοσύνης; Αποδεικνύεται ικανός να σταθεί μέχρι το τέλος στο ύψος των περιστάσεων του δημοκρατικού πολιτεύματος ή ολισθαίνει σταδιακά προς το επικίνδυνο μονοπάτι της τυραννίας;

Αυτά τα κρίσιμα ερωτήματα μας δίνει την ευκαιρία να διερευνήσουμε σε βάθος η εμβληματική τραγωδία του Σοφοκλή, με έναν οκταμελή θίασο και έναν μουσικό επί σκηνής, και με οδηγό την αξεπέραστη μετάφραση του Μίνωα Βολανάκη. Η παράσταση αυτή αποτελεί τη συνέχεια της πρώτης μας εργασίας πάνω στο αρχαίο δράμα με το έργο του ίδιου ποιητή "Οιδίπους Τύραννος".

Προσφορά προπώλησης- early bird έως 18/1 από more.com