Δημήτρης Τσακαλάς©
Μπορεί μια σχολική αίθουσα να λειτουργήσει ως μικρογραφία της κοινωνίας; Η Μαργαρίτα παραδίδει ένα μάθημα για τη γνώση, την ηθική και τη συμπεριφορά, όμως σύντομα ο λόγος της μετατρέπεται σε ένα επικίνδυνο παιχνίδι ελέγχου. Η γνώση γίνεται απόλυτη αλήθεια και η αμφισβήτηση απειλή. Η γραμμή ανάμεσα στον θύτη και το θύμα θολώνει, αποκαλύπτοντας πως η εξουσία δεν είναι ένα πρόσωπο, αλλά ένα φαινόμενο που διαχέεται και μας διαμορφώνει όλους.
Όλα αυτά συμβαίνουν στο εμβληματικό έργο του Ρομπέρτο Ατάιντε, "Δεσποινίς Μαργαρίτα", που επιστρέφει στη σκηνή του Θεάτρου Αλκμήνη από τις 20 Απριλίου. Ο Γιώργος Παπαπαύλου, ένας από τους πιο ταλαντούχους και δυναμικούς ηθοποιούς της γενιάς του, κάνει το επόμενο μεγάλο βήμα στην καριέρα του, αναλαμβάνοντας για πρώτη φορά τον ρόλο του σκηνοθέτη. Με μια ματιά τολμηρή και σύγχρονη, επιλέγει να αναμετρηθεί με ένα κείμενο που έχει σημαδέψει την παγκόσμια δραματουργία, δίνοντάς του μια πολυφωνική διάσταση.
"Η πολυφωνία αυτή αναδεικνύει τη βαθύτερη δομή του έργου: την εξουσία ως κάτι που δεν ανήκει σε ένα πρόσωπο, αλλά διαχέεται, αναπαράγεται και εγκαθίσταται. Είναι ένα φαινόμενο. Μια πολλαπλότητα" υπογραμμίζει στο σημείωμα του ο σκηνοθέτης. Στη σκηνική αυτή εκδοχή, ο Παπαπαύλου "τεμαχίζει" τη μορφή της Δεσποινίδος Μαργαρίτας και την ανασυνθέτει μέσα από επτά ερμηνευτές (Φρύνη Αγραφιώτη Σπανούδη, Αγγερού Κουλουλία, Νίκη Κουτελιέρη, Δήμητρα Λυγήρου, Λουκία Μεϊδάνη, Θάνος Ρούμπος, Βασίλης Τσιάκας). Το συλλογικό αυτό σώμα ενσαρκώνει τη δασκάλα σε όλες τις αντιφάσεις της: ως αυθεντία και θύμα, ως πηγή βίας αλλά και ως μια ύπαρξη σε απόγνωση που παλεύει να επιβάλει τάξη στο χάος.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Δεσποινίς Μαργαρίτα
Μια τολμηρή και σύγχρονη σκηνική εκδοχή του εμβληματικού έργου για την εξουσία που δεν ανήκει σε ένα πρόσωπο, αλλά διαχέεται, αναπαράγεται και εγκαθίσταται. Η σχολική αίθουσα μετατρέπεται σε μικρογραφία κοινωνίας, όπου η γνώση, η ηθική, η πειθαρχία και η βία συνυφαίνονται σε ένα επικίνδυνο παιχνίδι εξουσίας. Ο μονόλογος διασπάται και ανασυντίθεται μέσα από επτά ερμηνευτές/τριες οι οποίοι/ες συνυπάρχουν επί σκηνής, συγκροτώντας ένα συλλογικό σώμα που ενσαρκώνει τόσο τη δασκάλα -άλλοτε ως αυθεντία, άλλοτε ως θύμα, άλλοτε ως φορέα βίας και άλλοτε ως αγωνιώδη ύπαρξη που παλεύει να επιβάλει νόημα στον κόσμο-όσο και τους μαθητές της, αποκαλύπτοντας τη λεπτή γραμμή που χωρίζει αυτόν που διδάσκει από εκείνον που διαμορφώνεται.
