Στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, το σκεπτόμενο θέατρο όχι μόνο αντέχει αλλά θριαμβεύει. Η φετινή σεζόν το αποδεικνύει με τον πιο εμφατικό τρόπο: ρίσκο, πολιτική ματιά, σύγχρονη δραματουργία και καλλιτεχνική τόλμη συνυπάρχουν με sold out παραστάσεις και ζωηρό ενδιαφέρον από ένα ευρύ κοινό. Μέσα σε αυτό το τοπίο, το Θέατρο του Νέου Κόσμου προτείνει για τις γιορτές μια ξεχωριστή θεατρική έξοδο με παραστάσεις που συνδυάζουν την απόλαυση της βραδινής εξόδου με τον ουσιαστικό προβληματισμό και τη συγκίνηση. Ένα θέατρο ανοιχτό στην εποχή του, που κάνει τις γιορτινές νύχτες αφορμή για σκέψη, συναίσθημα και ζωντανό διάλογο με την πραγματικότητα.
Η αυλαία άνοιξε εκρηκτικά με τον πολυσυζητημένο "Εχθρό του λαού", τη συμπαραγωγή με τη θρυλική Σαουμπίνε του Βερολίνου. Ο Τόμας Οστερμάιερ μεταφέρει το έργο του Ίψεν στο σήμερα και το μετατρέπει σε ένα πολιτικό γεγονός εν εξελίξει. Η σκηνή γίνεται δημόσιο βήμα, οι θεατές καλούνται να πάρουν θέση και το δίλημμα ανάμεσα στην αλήθεια και το συμφέρον αποκτά κατεπείγοντα χαρακτήρα. Με καταιγιστικό ρυθμό και δυνατές ερμηνείες από ένα εξαιρετικό ελληνικό καστ, η παράσταση δεν αφήνει κανέναν αμέτοχο.
Στο ίδιο πνεύμα σύγχρονου προβληματισμού, ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος παρουσιάζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα το "Μέχρι να σβήσουν τ’ άστρα" της Μπεθ Στιλ. Μια οικογενειακή συγκέντρωση, φαινομενικά χαρούμενη, μετατρέπεται σε πεδίο σύγκρουσης μνήμης και τραύματος, με φόντο τη μεγάλη απεργία των ανθρακωρύχων στη Βρετανία. Η κοινωνική Ιστορία εισβάλλει στο σαλόνι και αποκαλύπτει ρωγμές που δεν έκλεισαν ποτέ, μέσα από έναν πολυπρόσωπο θίασο υψηλών απαιτήσεων.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και το "Intra Muros" του Αλεξίς Μισαλίκ, σε σκηνοθεσία Παντελή Δεντάκη. Ένα θεατρικό εργαστήρι μέσα σε φυλακή γίνεται αφορμή για ένα παιχνίδι ρόλων που ξεφεύγει από τα όριά του. Το έργο ξεκινά από τον εγκλεισμό και την παραβατικότητα, αλλά καταλήγει σε ένα πολυεπίπεδο ταξίδι ταυτότητας, μυστικών και ανθρώπινων αποκαλύψεων, κρατώντας τον θεατή σε διαρκή εγρήγορση.
Στο πιο σκοτεινά σατιρικό άκρο της σεζόν βρίσκονται οι "Δημοκράτορες" του Γιάννη Αποσκίτη. Εμπνευσμένο από τον Πόε, το έργο μεταμορφώνεται σε μια γκροτέσκα φάρσα για την πολιτική παράνοια και τη σύγχρονη συλλογική σύγχυση. Με μαύρο χιούμορ και ενέργεια, μια ομάδα νέων ηθοποιών στήνει έναν καθρέφτη που δεν χαρίζεται σε κανέναν.
Η Κεντρική Σκηνή φιλοξενεί ξανά και το "Μάθε με να φεύγω" του Γιάννη Σκουρλέτη, βασισμένο σε ανέκδοτο έργο του Άκη Δήμου. Σε έναν κόσμο ξεθωριασμένων συναισθημάτων και ανεκπλήρωτων επιθυμιών, τρεις φιγούρες παλεύουν με τον έρωτα, τη φθορά και τη φυγή, σε μια παράσταση που ισορροπεί ανάμεσα στο μελόδραμα και την υπόγεια ειρωνεία.
Αναμονή δημιουργεί και η νέα προσέγγιση στις "Καρέκλες" του Ιονέσκο, από τον Πάνο Παπαδόπουλο και τη Μαρία Διακοπαναγιώτου, μια αλληγορία για τη μοναξιά και την ανάγκη του ανθρώπου να αφήσει ίχνος ύπαρξης.
Παράλληλα, οι μεγάλες επιτυχίες συνεχίζονται, ενώ οι μικρές σκηνές του Θεάτρου του Νέου Κόσμου παραμένουν εργαστήρια ιδεών και νέων φωνών. Από τον Γκόγκολ μέχρι τη σύγχρονη ελληνική γραφή, το στοίχημα είναι σαφές: ένα θέατρο ζωντανό, ανήσυχο και βαθιά πολιτικό, που δεν φοβάται να κοιτάξει κατάματα την εποχή του.
