"Ο Αλαντίν και τα μαγικά Χριστούγεννα": Insider ξενάγηση στο υπερθέαμα

Σε μια από τις μεγαλύτερες σκηνές της Αθήνας, την αίθουσα "Αλεξάνδρα Τριάντη" του Μεγάρου Μουσικής, ζωντανεύει ο πιο "χριστουγεννιάτικος" "Αλαντίν" που έχουμε δει (20/12 έως 6/1). Η Σοφία Σπυράτου και η κόρη της, Χλόη Μάντζαρη, συσκηνοθετούν το υπερθέαμα 25+ καλλιτεχνών "Ο Αλαντίν και τα Μαγικά Χριστούγεννα", όπου η παράδοση της Ανατολής συναντά τη λάμψη της γιορτής και η σύγχρονη θεατρική γλώσσα συνδέεται με την ιστορία με την οποία μεγαλώσαμε.

Η Σπυράτου εξηγεί ότι η πρώτη δημιουργική σπίθα προέκυψε από μια απλή, αλλά τολμηρή ιδέα: να ενωθούν οργανικά δύο μεγάλοι μύθοι, ο ανατολίτικος και ο χριστιανικός. "Οι δύο παραδόσεις συναντιούνται στον τόπο γέννησης, στην Ιουδαία. Από εκεί ξεκίνησα και ένωσα τις δύο ιστορίες με έναν τρόπο χαμογελαστό, χωρίς να υπερβαίνω τα όρια κάθε παράδοσης", λέει. Το αποτέλεσμα είναι μια αφήγηση που αναγνωρίζει πως η μαγεία, τα όνειρα και το φως είναι κοινή ανθρώπινη ανάγκη.

Στο δραματουργικό επίπεδο, ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος φέρνει μια γλώσσα σύγχρονη, ζωντανή, χωρίς να κλονίζει το παραμυθένιο υλικό. "Παρατηρώ τα εγγόνια μου στις πρόβες. Θέλω να απευθύνομαι σε παιδιά που ζουν στο σήμερα, χωρίς όμως να "εκμοντερνίσουμε” την εικόνα. Διατηρούμε τα μυθικά, ονειρικά στοιχεία και δίνουμε ελληνικό λόγο, ολοζώντανο", σημειώνει η Σπυράτου. Η παράσταση, όπως τονίζει και η Μάντζαρη, δεν μιλά μόνο για τον έρωτα ή για τον ηρωισμό. "Στον πυρήνα της είναι η φιλία: του Αλαντίν με το Τζίνι, η σχέση του με τον Κίκο, αλλά και η τρυφερή σύνδεσή του με την Πριγκίπισσα. Είναι μια ιστορία καρδιάς".

Η μεγάλη παραγωγή αξιοποιεί κάθε μέσο. Η σκηνή γεμίζει από χορό, εικόνες, street dancing, προβολές, μεγάλα σκηνικά. "Μου αρέσουν παραστάσεις που δεν αφήνουν τον θεατή να ησυχάσει ούτε στιγμή. Ζούμε στην εποχή του τηλεκοντρόλ: αν δεν σε κερδίσω αμέσως, θα "αλλάξεις κανάλι”", λέει η Σπυράτου. Η ρυθμικότητα δεν είναι απλώς εφέ• είναι αφήγηση. Η Μάντζαρη εξηγεί πως με μια τόσο μεγάλη σκηνή "η μουσική του Στέφανου Κορκολή και η κίνηση δημιουργούν έναν παλμό που ενώνει όλο το έργο". Ο Κορκολής υπογράφει είκοσι νέα τραγούδια — "σχεδόν με μια ανάσα", όπως λέει γελώντας η Σπυράτου, η οποία υποκλίνεται και στον Ευαγγελάτο για αυτό που αποκαλεί "ένα σπουδαίο δημιουργικό τρίο".

Η παράσταση παρουσιάζει όλους τους κλασικούς χαρακτήρες, αλλά και δύο νέους: τον Κίκο, φίλο του Αλαντίν, και την Τίγρη, φίλη της Νεραμίν. Η προσθήκη των νέων προσώπων δεν είναι τυχαία. Η σκηνοθέτριες επιθυμούσαν γυναικείους ρόλους πιο δραστήριους, πιο διεκδικητικούς. "Οι γυναίκες δεν είναι πια μόνο "γλυκές πριγκίπισσες”", τονίζει η Χλόη και επισημαίνει πως "γύρω από την αγάπη και τη φιλία συμβαίνουν τα μικρά θαύματα• αυτό θέλουμε να πούμε στα παιδιά".

Η διανομή συνδυάζει έμπειρους performers και νέα λαμπρά ταλέντα. "Ο Γιώργος Νινιός ως Ζαράκ είναι απίστευτος. Έχει αυτό το φοβερό μείγμα σοβαρότητας και χιούμορ που ταιριάζει τέλεια στον κακό μάγο", λέει η Σοφία και αποκαλύπτει πως υπήρξε μαθητής της στη Σχολή Ορχηστικής Τέχνης, την εποχή που έκανε τα πρώτα της βήματα ως δασκάλα. Η Εβελίνα Παπούλια, όπως λέει η Μάντζαρη, "είναι πραγματικό πολυεργαλείο: χορεύει, παίζει, τραγουδά". Η Βάσια Ζαχαροπούλου φέρνει μια ιδιαίτερη φωνητική ποιότητα, "μια υπέρβαση πιο οπερατική", ενώ ο Ζερόμ Καλούτα ως Τζίνι "ήταν από την πρώτη στιγμή μονόδρομος". Ο Θάνος Μπίρκος, "γλυκός και πολύ αστείος", δίνει στον Σουλτάνο μια τρυφερή διάσταση.

Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στη Σεχραζάτ, την οποία ερμηνεύει η Αλεξάνδρα Σιετή. "Θέλαμε μια μορφή αφηγήτριας, κάτι σαν μάγισσα που επιβλέπει την ιστορία από ψηλά", εξηγούν. Στους νέους ηθοποιούς, ο Πάμπλο Σότο και ο Zaf κερδίζουν τις εντυπώσεις. Η Μάντζαρη μιλά για αυτούς με αγάπη αλλά και σεβασμό: "Είναι πανέξυπνα παιδιά, αφοσιωμένα, δουλεύουν στο 100%. Αυτή η γενιά δεν διεκδικεί "από το κρεβάτι”, αλλά από τον χώρο εργασίας". "Ιδρώνουν τη φανέλα" συμπληρώνει η Σοφία. Ο Πάμπλο, μόλις 18 ετών, έχει ήδη χορευτική ομάδα, μπάντα, ταινίες, ακόμη και σεμινάριο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου. "Είναι απίστευτο ταλέντο", λέει. Και ο Zaf, με τη δική του πορεία στη μουσική, φέρνει "ευγένεια, εργατικότητα και φρεσκάδα".

Η παράσταση τελικά δεν επιδιώκει να ξαναπεί μια γνωστή ιστορία. Θέλει να προσφέρει μια ευχάριστη, ξεσηκωτική θεατρική πρόταση που συνδυάζει χαρά, συγκίνηση, γέλιο. "Έλα να περάσεις καλά. Ο κακός μάγος υπάρχει – και είναι ένας τρόπος να μάθουμε πώς αντιμετωπίζουμε το φόβο", λέει η Σπυράτου. Η Μάντζαρη το συνοψίζει με μια φράση: "Είναι μια παράσταση που μαγεύει. Ακριβώς αυτό που θέλουμε να ζήσουμε τα Χριστούγεννα".

Ρωτήσαμε την Σοφία Σπυράτου και τη Χλόη Μάντζαρη ποια ευχή θα έκαναν αν είχαν μπροστά τους το μαγικό Τζίνι και η Σοφία απάντησε: "Θα ευχόμουν να έχω πάντα τέτοιες δημιουργικές ομάδες. Να συνεχίζουμε να συνομιλούμε, να εξελισσόμαστε και να κάνουμε θέατρο για παιδιά — δηλαδή καλό θέατρο". και η Χλόη θα ευχόταν να υπάρχουν πάντα τέτοιες ωραίες συνεργασίες και κάτι ακόμα σημαντικό: "Στιγμές αληθινής χαράς στον καθένα, σε όλο τον κόσμο. Έστω για μια στιγμή — να δω όλους χαρούμενους". Αυτή τη χαρά θα αναζητήσουμε κι εμείς, με ή χωρίς παιδιά στην παράσταση "Ο Αλαντίν και τα μαγικά Χριστούγεννα".