"Άννα μην κλαις, θα γυρίσουν τα παιδιά…". Οι στίχοι αντήχησαν στην αίθουσα χθες βράδυ και όλοι, σχεδόν αυθόρμητα, άρχισαν να σιγοτραγουδούν. Έπειτα, "Ο Μορμόλης είν’ Μορμόλης", κι ένα κύμα νοσταλγίας και χαράς πλημμύρισε το Μέγαρο. Νιώσαμε μια στιγμή συγκίνησης, μοιραστήκαμε μια κοινή ανάμνηση. Σαν να ξανασμίγουν παλιές εποχές, πρόσωπα, παραστάσεις, ιστορίες που κάποτε φώτισαν τη σκηνή. Στην κατάμεστη αίθουσα "Αλεξάνδρα Τριάντη" του Μεγάρου Μουσικής, η φετινή τελετή απονομής των Θεατρικών Βραβείων Κοινού 2025 του Αθηνοράματος ήταν μια γιορτή διακρίσεων και μια μεγάλη υπόκλιση στην ιστορία του ελληνικού θεάτρου — και ιδιαίτερα στη μουσική του ψυχή.
Για τα 27 χρόνια του θεσμού, στήθηκε ένα αφιέρωμα-ύμνος στα τραγούδια που σημάδεψαν τη σκηνή και πέρασαν στη ζωή μας. Από τις οπερέτες του Θεόφραστου Σακελλαρίδη μέχρι τα χορικά του Διονύση Σαββόπουλου, από τα ρεμπέτικα μονοπάτια του Γιώργου Μουζάκη έως τα ποιητικά τοπία της Ελένης Καραΐνδρου, η βραδιά απέδειξε πως το ελληνικό θέατρο τραγουδά — και τραγουδιέται — αδιάκοπα!
Πέντε ξεχωριστοί συνθέτες και ερμηνευτές —ο Φοίβος Δεληβοριάς, ο Σταμάτης Κραουνάκης, ο Αλέξανδρος Δράκος Κτιστάκης, ο Θοδωρής Οικονόμου και η Μαρίζα Ρίζου— έγιναν μια ζωντανή μπάντα επί σκηνής, υφαίνοντας δεκαετίες θεατρικής μουσικής σε μια συγκινητική διαδρομή. Εφτιαξαν μια σκηνική αφήγηση, όπου κάθε μελωδία συνδέθηκε με μια εποχή, ένα ύφος, μια ανθρώπινη ιστορία. Κι όταν η Idra Kayne, με τη σκηνική της δύναμη, ερμήνευσε την "Κουτσομπόλα" του Κραουνάκη, η αίθουσα γέμισε εκείνη τη γνώριμη θεατρική συγκίνηση που δεν έχει ανάγκη από σκηνικά....
Η μουσική στο ελληνικό θέατρο δεν υπήρξε ποτέ στολίδι. Ήταν-και παραμένει-δομικό στοιχείο της δραματουργίας. Μπορεί να λειτουργήσει ως εσωτερικός μονόλογος, να φωτίσει τη σιωπή, να σπάσει το ρήγμα ανάμεσα στη σκηνή και το κοινό. Από τον Μάνο Χατζιδάκι και τον Μίκη Θεοδωράκη έως τον Θάνο Μικρούτσικο, τον Σταύρο Ξαρχάκο και τους νεότερους δημιουργούς, η μουσική υπήρξε πάντα συνομιλητής του λόγου — συμπλήρωσε το ανείπωτο, ένωσε το ποιητικό με το ανθρώπινο, κράτησε ζωντανό το νήμα ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν της σκηνής.
Κι εχθές το βράδυ, στην αίθουσα "Αλεξάνδρα Τριάντη", όσοι βρεθήκαμε εκεί γίναμε μέρος μιας τελετής, τραγουδήσαμε, χαμογελάσαμε, χειροκροτήσαμε με ευγνωμοσύνη, νιώθοντας πως αυτά τα τραγούδια είναι η δική μας μνήμη, το δικό μας θέατρο, το δικό μας παρελθόν και παρόν.
Όλοι οι μουσικοί της dream band που πρωταγωνίστησαν στην τελετή των Θεατρικών Βραβείων Κοινού 2025 από το "αθηνόραμα" έχουν γράψει μουσική για το θέατρο — κάποιοι έχουν τιμηθεί με βραβεία, και κάποιοι ακόμα περιμένουν το πρώτο τους. Όπως σχολίασε και ο Φοίβος Δεληβοριάς με το χαρακτηριστικό του χιούμορ, "δεν έχω προταθεί ακόμα, περιμένω κάποια στιγμή να πάρω". Ίσως να μην έχει πάρει βραβείο ακόμα, αλλά η μουσική μου έχει κερδίσει την καρδιά του κοινού! Και αλήθεια, αυτό είναι πολύ σημαντικό- γιατί στο θέατρο, η αγάπη και η μνήμη του κοινού μετρούν πάντα πολύ.
Διαβάστε Επίσης
