Ελίνα Γιουνανλή
Με ξέρεις μάλλον από τις καταλήψεις καλλιτεχνών το 2023, από τις πορείες αλληλεγγύης, από κοινή παρέα, γιατί λέω πως είμαι κοινωνικά διάσημη. Ίσως πάλι και να ήμασταν κάπου κοντά στις απαρχές του κόσμου.
Πού αλλού με βρίσκεις; Σε φαράγγια, λίμνες και βουνά το καλοκαίρι. Στο κέντρο της Αθήνας κάνοντας daydreaming για βόλτες σε φαράγγια, λίμνες και βουνά τον υπόλοιπο χρόνο.
Το θέατρο είναι ο λόγος που αναπνέω και ταυτόχρονα θα μπορούσα να το αφήσω αυτή τη στιγμή για να κάνω τον γύρο του κόσμου. Είναι η ευκαιρία μου να εμπνεύσω άλλους ανθρώπους να ακολουθήσουν τα όνειρά τους και να εμπνευστώ από άλλους ανθρώπους, για να συνεχίζω να αγγίζω τα δικά μου όνειρα. Εν τέλει, ελπίζω να καταλήξουμε παρέα στη φύση και να κάνουμε θέατρο σαν αρχέγονα παιδιά.
Το μικρόβιο της σκηνοθεσίας μου μπήκε...δυστυχώς από άσχημες εμπειρίες. Όταν σπούδαζα υποκριτική, κάποια περίοδο είχα χτυπήσει το γόνατό μου και ήμουν σε πολλά μαθήματα απ’ έξω. Άρχισα να παρατηρώ τον τρόπο που γινόταν το μάθημα και πολύ συχνά υπήρχε έντονη βία και κακοποιητικές συμπεριφορές. Συνειδητοποίησα πως από τότε άρχισα να καταλαβαίνω περισσότερα πράγματα για τον εαυτό μου και τον κόσμο. Κι αργότερα κατάλαβα πως ήθελα να γίνω η σκηνοθέτις και οι δάσκαλοι που θα ήθελα να έχω. Ευτυχώς είχα και αρκετές/τούς πολύ εμπνευστικές/κούς δασκάλες/ους για να μάθω και τι σημαίνει αυστηρότητα με φροντίδα και πλαίσιο αγάπης και πειθαρχίας.
Οι καλλιτέχνες που θαυμάζω και με έχουν επηρεάσει; Επικοινωνούν όλες και όλοι με υλικά εικαστικά, ενεργειακά, σωματικά και όχι με τις λέξεις. Λατρεύω τον Βίνσεντ Βαν Γκόγκ, τον Ιερώνυμο Μπος τον Άκραμ Καν, τη Μαγκί Μαρέν. Ακόμα κι οι ποιητές που με συναρπάζουν, δημιουργούν τοπία και εικόνες κι αυτά θυμάμαι πριν να θυμηθώ τις λέξεις. Αγαπημένος πάντα για το θέατρο ο Σάμιουελ Μπέκετ.
Η"Πανδώρα” που ανεβάζω στην Πειραματική Σκηνή Νέων Δημιουργών του Εθνικού Θεάτρου είναι εμείς. Εμείς είμαστε οι Πανδώρα. Ο μύθος είναι πάντα μία προβολή. Είναι η αφορμή να πω: κοιτάξτε, πιστεύω πως ζούμε σε μια λούπα, σε έναν αέναο κύκλο καταστροφής και αναγέννησης. Δεν ξέρω αν θα βγούμε από τον κύκλο, αλλά για τώρα ας τον αναγνωρίσουμε. Κι ας μην βάλουμε πρόσημο στα πράγματα. Από τη μία πλευρά υπάρχει η χαρά, το χιούμορ, η έκσταση. Από την άλλη, ο πόνος, η απόγνωση, η θλίψη. Ο θάνατος έρχεται και μετά η ελπίδα κι όλο πάλι από την αρχή. Όμως αυτά όλα είναι οι πλευρές του ίδιου νομίσματος, της ζωής. Κι εγώ δεν είμαι αυθεντία, αλλά λέω ας αφήσουμε το νόμισμα να πέσει στο πηγάδι.
Η αγαπημένη μου στιγμή στην παράσταση είναι ο Γάμος. Στα μισά περίπου της παράστασης η Πανδώρα παντρεύεται τον Επιμηθέα. Για αυτή τη σκηνή έχουμε δημιουργήσει ένα πεντάλεπτο χάος βασισμένο σε έθιμα από όλον τον κόσμο. Συνέβη τόσο αβίαστα που με κάνει να σκέφτομαι πως οι Άνθρωποι είμαστε περισσότερο επιρρεπείς στη χαρά παρά στη θλίψη. Εξίσου αγαπημένη στιγμή ο Θάνατος, αλλά αυτό καλύτερα να το δείτε από κοντά.
Οι συνεργάτες μου είναι το μεγαλύτερο δώρο και ο μπελάς μου. Κι εδώ θα μου επιτρέψετε να πω πολλά. Με τον σκηνογράφο μας, Κωνσταντίνο Χαλδαίο, πάμε χέρι χέρι, fifty-fifty, σε αυτή τη δουλειά. Με τον εικαστικό του κόσμο φέρνει ζωή στις εικόνες που ξεπηδούν μέσα στο κεφάλι μου. Δοκιμάζει τα υλικά πάνω του και πάνω μου και κάθε μας σύγκρουση φέρνει μία νέα δημιουργία. Είμαστε αρκετά διαφορετικοί αλλά αγαπάμε τους μύθους και έχουμε κοινό πυρήνα. Η Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου φέρνει μπροστά μου νέες προκλήσεις και φροντίζει πάντα το ένα μου πόδι να πατάει στη γη και το άλλο στο όνειρο. Είμαι ευγνώμων για την ύπαρξή της, για τη φροντίδα και τη διαθεσιμότητά της. Πολλές φορές θα έχανα τον μπούσουλα χωρίς τη Μαρίσσα. Επίσης, είναι η νονά της θεατρικής μου φόρμας. Και το όνομα αυτής "ποιητικός κλοουνισμός”. Στο οποίο αργότερα θα προσθέσω και τη λέξη "τελετουργικός”. Ο Άγγελος Τριανταφύλλου, ο μουσικός μας, έχει δημιουργήσει έναν δεύτερο κόσμο, ενιαίο και ταυτόχρονα παράλληλο, με νέους ήχους που κάτι θα σας θυμίσουν. Οι μουσικές όλες είναι κομμάτι της δραματουργίας και είναι μελετημένες στη λεπτομέρεια. Όπως και οι σιωπές. Η Ιωάννα Ζέρβα που έχει αναλάβει τον φωτιστικό σχεδιασμό είναι από τα πιο ευφυή πλάσματα που γνωρίζω. Είναι ταυτόχρονα μαθηματικός, καλλιτέχνις, τεχνικός και ηθοποιός. Κοιτάζει το έργο από κάθε θέση και γι’ αυτό είναι η πιο κατάλληλη για να το "φωτίσει”. Και τελευταία και καλύτερη, η Παυλίνα Μάρβιν, βοηθός μου στην "Πανδώρα", αλλά και συνσπουδάστρια, σκηνοθέτις μου, συνποιήτρια και φίλη, βρίσκεται πάντα δίπλα μου πρακτικά και νοερά, μία ήσυχη δύναμη που βλέπει όσα μου ξεφεύγουν και τα φέρνει στο φως με τη μεγαλύτερη αγάπη και ενσυναίσθηση που έχω δει σε άνθρωπο. Θα ήταν άδικο να μην αναφέρω πως οι βοηθοί σκηνογράφου Αφροδίτη και Ευθύμης, οι ηθοποιοί μας Αναστασία, Κρυστάλλη, Δήμητρα, Γιώργος, Βασίλης και Νίκος, ο φωτογράφος μας Πάτροκλος, ο ηχολήπτης μας ο Τόλης, η διευθύντρια σκηνής Δήμητρα, όπως και όλες και όλοι οι Άνθρωποι του Εθνικού, βρίσκονται εδώ με τεράστια φροντίδα για να βοηθήσουν στη δημιουργία ενός κόσμου τόσο νέου όσο και αιώνιου.
Η φιλοσοφία μου είναι αφού αποφάσισες να κάνεις κάτι, κάνε το με αγάπη.
Ο μεγαλύτερος εχθρός της τέχνης είναι ο εαυτός. Όλες και όλοι είμαστε καλλιτέχνες, απλά το έχουμε ξεχάσει. Χρειάζεται να επιστρέψουμε στην πηγή μας, στον πυρήνα μας. Εκεί κρύβεται ολόκληρη η δημιουργία. Εντάξει, και ο καπιταλισμός. Γιατί μας βοηθάει να ξεχάσουμε πιο γρήγορα.
Σε κοινωνικό επίπεδο με τρομάζει η συγκέντρωση δύναμης σε ανθρώπους χωρίς ενσυναίσθηση.
Αν μπορούσω να αλλάξω κάτι αυτό θα ήταν το να έχουμε όλοι και όλες εξασφαλισμένη την τροφή και τη στέγη μας. Κι ας τα πιάσουμε όλα από εκεί κι έπειτα.
Off the record…δεν παρακολουθώ θέατρο. Χαχαχα. Προτιμώ χορό, performances, εκθέσεις, τυχαία περιστατικά στο δρόμο. Στο θέατρο θα πάω μόνο για να στηρίξω νέες ομάδες και ανθρώπους που προσπαθούν να επικοινωνήσουν και να ανακαλύψουν κάτι πολύ προσωπικό και ταυτόχρονα συλλογικό.
Τα επόμενα μου σχέδια είναι πολλά και διάφορα. Αλλά όποτε σχεδιάζω κάτι ανατρέπεται, οπότε λέω να πάω περισσότερο με τη ροή αυτή τη φορά. Σίγουρα επιθυμώ να βρεθώ με τους ανθρώπους μου. Ακόμα κι αυτούς που δεν έχω συναντήσει ακόμα.
Διαβάστε Επίσης
