Έφη Σκίτσα©
Η "Κρεατόπιτα”, το έργο της Αγγελικής Δαρλάση αφηγείται την στορία μιας γυναίκας της διπλανής πόρτας που παρατηρεί σαν για πρώτη φορά τον κόσμο, ξυπνώντας από τον λήθαργό της: "Έρχονται σου λέω… Πάντα έρχονται αυτοί που δεν πρέπει όταν κλείνουμε τα μάτια στον κόσμο που ζούμε!". Η ηθοποιός Φανή Γέμτου με τη συνοδεία των τραγουδιών που συνέθεσε ο Χρήστος Αλεξόπουλος ενσαρκώνει μια γυναίκα που καθώς επιστρέφει στο σπίτι της δεν βρίσκει την κόρη της. Τότε, βγαίνει έξω στους δρόμους για να την αναζητήσει έχοντας μαζί της ένα τάπερ με κρεατόπιτα. Καθώς περιπλανιέται σε μια πόλη-λαβύρινθο συναντά όσα δεν μπορούσε να φανταστεί και δε θα ’θελε να έχει συναντήσει.
Είμαι μια παράσταση-rollercoaster όπου τα μέρη και τα πρόσωπα διαδέχονται το ένα το με γρήγορο ρυθμό και ροή που παρασύρει, τα ηχητικά τοπία εναλλάσσονται με τη μουσική, η πρόζα με το ζωντανό τραγούδι, σ’ ένα μεταίχμιο φαντασίας και εφιάλτη που γεννά αγωνίες και ερωτήματα που αναζητούν απαντήσεις. Η βραβευμένη συγγραφέας Αγγελική Δαρλάση άντλησε έμπνευση από σύγχρονα κοινωνικοπολιτικά γεγονότα για να γράψει την ιστορία και ανέλαβε τη σκηνοθεσία της παράστασης. Προλαβαίνετε να την δείτε στο Θεατρικό Βαγόνι της Αμαξοστοιχίας - Θεάτρου το Τρένο στο Ρουφ το Σάββατο 8/2 και την Κυριακή 9/2, ώρα 8 μ.μ.
Ορισμένα από τα τραγούδια και τις μουσικές της παράστασης κυκλοφορούν στις ψηφιακές πλατφόρμες (Spotify, Apple/i-Tunes, YouTube Music, Deezer, Tidal κλπ) από την Puzzlemusik.
Προπώληση εισιτηρίων: more.com
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Η κρεατόπιτα
Μια μητέρα βγαίνει από το ασφαλές περιβάλλον του σπιτιού της στη σκληρή πραγματικότητα, καθώς αναζητά την κόρη της μαζί μ’ ένα τάπερ κρεατόπιτα, στον μουσικό μονόλογο της πολυβραβευμένης συγγραφέα. «Άραγε εμείς περπατάμε στους δρόμους ή οι δρόμοι μάς υποδεικνύουν να τους βαδίσουμε ανάλογα;» Σαν μια μεγάλη Κοκκινοσκουφίτσα περιπλανιέται σε μια πόλη-λαβύρινθο συναντώντας όσα δεν μπορούσε να φανταστεί και δε θα' θελε να έχει συναντήσει. «Περπατάω στους έρημους δρόμους. Στον έρημο κόσμο μας. Σ’ έναν κόσμο γεμάτο λύκους – οι λύκοι δεν είναι κακοί είναι απλώς σαρκοφάγοι. Οι άνθρωποι είναι… Τι; Τι είναι; Τι δεν είναι;». Τα μέρη και τα πρόσωπα διαδέχονται το ένα το άλλο αστραπιαία σαν μια σαρωτική καταιγίδα, οι θόρυβοι εναλλάσσονται με τη μουσική, η πρόζα με το ζωντανό τραγούδι, σ’ ένα μεταίχμιο εφιάλτη και φαντασίας γεννώντας αγωνίες και ερωτήματα που αναζητούν απαντήσεις.
