# Η σκηνοθετική υπογραφή μιας ιδιοφυίας
Από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες παγκοσμίως, με τη δική του μοναδική υπογραφή, ο Αμερικανός Μπομπ Ουίλσον έχει μαγέψει πολλές φορές και τους Έλληνες θεατές με τις παραστάσεις του. Την περσινή σεζόν, όμως, επέστρεψε στην Αθήνα όχι απλώς για να μας παρουσιάσει μία από τις δουλειές του, αλλά για να συνεργαστεί με Έλληνες ηθοποιούς, έντεκα χρόνια μετά τη θρυλική "Οδύσσεια" που είχε δημιουργήσει με τον θίασο του Εθνικού Θεάτρου. Οι δουλειές του εστιάζουν στη δύναμη της εικαστικότητας και της σωματικής παρουσίας, στην αυστηρή γεωμετρία και στα περίφημα ταμπλό βιβάν, στην υπεροχή της σωματικής και της εικαστικής έκφρασης έναντι της λεκτικής. Το φως, η μουσική, οι ήχοι, η γλυπτική, η κίνηση, ο ρυθμός αποτελούν σταθερά και ισάξια συστατικά στοιχεία των παραστάσεών του, που διακρίνονται για την αρχιτεκτονική μορφή, την εικαστική αυτοτέλεια και την ακρίβειά τους. Μέσα στην απόλυτη γεωμετρία των παραστάσεων, δεσπόζει το ανθρώπινο σώμα ως πομπός ενέργειας και ως φορέας μιας εκφραστικής γλώσσας απολύτως χορογραφημένης σε βαθμό στιλιζαρίσματος.
# Τρεις εξαίσιες ερμηνείες
Τρεις γενιές ελληνικού θεάτρου, τρεις εκ των κορυφαίων ηθοποιών κάθε γενιάς συνεργάζονται σε αυτή την παράσταση. Η Ρένη Πιττακή, η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη και η Λουκία Μιχαλοπούλου σε ρεσιτάλ ερμηνείας δίνουν ζωή στο πιο αυτοβιογραφικό έργο του Έντουαρντ Άλμπι και με δεξιοτεχνία που κόβει την ανάσα ερμηνεύουν τους ρόλους τους -μια υπερήλικη γυναίκα, μια νοσοκόμα και μια δικηγόρο- παρουσιάζοντας διαφορετικές οπτικές του υπαρξιακού άγχους, ξορκίζοντας τη φθορά του σώματος και το τέλος της ζωής. Οι τρεις σπουδαίες καλλιτέχνιδες μας "διδάσκουν" τι θα πει ουσιαστική ερμηνεία, μεταδίδοντας το σαρκασμό, τον κυνισμό και την αθωότητα με την οποία αντιμετωπίζουν οι ηρωίδες τη ζωή τους, αναλόγως της ηλικίας τους. Δίπλα τους ισάξια παρουσία, στο σύντομο βουβό ρόλο του, αποδεικνύεται ο Αλέξης Φουσέκης.
# Ένα πανέξυπνο έργο
Ο Έντουαρντ Άλμπι υπονομεύει τη ρεαλιστική φόρμα, καθώς δεν γράφει για τρεις διαφορετικές ηρωίδες αλλά για τις τρεις εκδοχές της ίδιας γυναίκας, την οποία βλέπουμε στα 26, στα 52 και στα 92 χρόνια της. Ως πρότυπο, ο συγγραφέας χρησιμοποιεί τη μητέρα του, ενώ καθρεφτίζει και τον εαυτό του στο ρόλο του γιου. Πίσω από αυτόν τον αυτοβιογραφικό χαρακτήρα, αναδύεται ένα έργο για το χρόνο και τη φθορά, για τη ματαιότητα και τη ματαιοδοξία, για τον έρωτα και την αγάπη, για τη μνήμη και την απουσία της, για τους συμβιβασμούς της ζωής.
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Τρεις γυναίκες
Δομημένο γύρω από τα θεμελιακά ερωτήματα του εαυτού και της θνητότητας, το σαρκαστικό έργο εμπνέεται από τον χαρακτήρα της δικής του μητέρας. Αντιμέτωπη πια με το τέλος του βίου της, περιβάλλεται από δύο νοσηλεύτριες, οι οποίες παίρνουν τη μορφή του νεότερου εαυτού της. Με τη γνωστή του ολιστική διαχείριση του χώρου και του χρόνου, ο διεθνούς φήμης Αμερικανός σκηνοθέτης Ρόμπερτ Γουίλσον, που καθοδηγεί τρεις εξέχουσες Ελληνίδες ηθοποιούς στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, εξιστορεί μαεστρικά το αποτύπωμα το χρόνου, αναδεικνύοντας τις πολλαπλές αντανακλάσεις που γεννά ο καθρέφτης της ζωής.
