© Νικόλας Κωστής
‘Εχουμε απολαύσει τη Μαρία Ζορμπά ως ερμηνεύτρια, σε ουκ ολίγες παραστάσεις, κυρίως σε έργα ψυχογραφικά δυνατά, βαθύτατης ανθρωπιστικής κατανόησης. Με ένα τέτοιο έργο κάνει το ντεμπούτο της στη σκηνοθεσία, με τη Μυρτώ Αλικάκη να πρωταγωνιστεί στη σκηνή του θέατρου Σταθμός. Πρόκειται για το "Κάποια στιγμή θα μάθετε ποιος είμαι” του Θοδωρή Γκόνη, το σύγχρονο μονόλογο μιας γυναίκας που δέχεται επί δέκα χρόνια τα τηλεφωνήματα ενός αγνώστου άνδρα, που δεν αποκαλύπτει ποτέ την ταυτότητά του, και αναβάλλει επ’ αόριστον μια συνάντηση μαζί της. Μέσα στο εικαστικό περιβάλλον που επιμελείται η Μάρια Μπαχά θα παρακολουθήσουμε την παράδοξη αυτή σχέση, που βυθίζει τη γυναίκα στην προσμονή αλλά και στη μνήμη. "Από εκεί θα αναδυθούν μορφές και γεγονότα της ζωής και της πόλης της, η σκληρότητα, η αδιαφορία, αλλά και η ομορφιά ενός πολύ προσωπικού της ταξιδιού στη γυναικεία φύση και την ελευθερία της σκέψης. Όταν ο άνδρας θα σταματήσει να τηλεφωνεί, η γυναίκα θα έχει φτιάξει ήδη λέξη - λέξη, το μονοπάτι αντίδρασης και εξόδου που θα την οδηγήσει λυτρωτικά στον τόπο της δικής της Γαλήνης”.
Μαζί με τη Μυρτώ Αλικάκη εμφανίζονται επί σκηνής η Αιμιλία Παπαχριστοφίλου και η Νικόλ Κοροντζή. Η μουσική είναι του Τηλέμαχου Μούσα. Είναι μια συμπαραγωγή του Πολιτισμός Σταθμός Θέατρο και του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Σερρών. Η πρεμιέρα στο θέατρο Σταθμός θα γίνει στις 4 Νοεμβρίου.
Προπώληση: more.com
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Κάποια στιγμή θα μάθετε ποιος είμαι
Στο πρώτο θεατρικό κείμενο του γνωστού σκηνοθέτη, μια γυναίκα δέχεται επί μια δεκαετία τα τηλεφωνήματα ενός αγνώστου άνδρα, που δεν αποκαλύπτει ποτέ την ταυτότητά του, και αναβάλλει επ’ αόριστον μια συνάντηση μαζί της. Η παράδοξη αυτή σχέση την βυθίζει στην προσμονή, καθώς διανύει ένα ταξίδι στη γυναικεία φύση και την ελευθερία της σκέψης. Όταν ο άνδρας θα σταματήσει να τηλεφωνεί, η γυναίκα θα έχει φτιάξει ήδη λέξη - λέξη, το μονοπάτι αντίδρασης και εξόδου που θα την οδηγήσει λυτρωτικά στον τόπο της δικής της γαλήνης. Με ένα εργόχειρο λέξεων, σαν μια σύγχρονη Πηνελόπη, θα απαλλαγεί τελικά από τον "μνηστήρα", για να θέσει ερωτήματα για τη δική της ταυτότητα, αλλά και το πρόσωπο ενός κόσμου, που μέσα του νιώθουμε όλο και πιο ξένοι.
