Τη θεατρική παράσταση "Οδυσσέας" υποδέχεται το Μικρό Γκλόρια τον Οκτώβριο

Το θέατρο Μικρό Γκλόρια υποδέχεται το φθινόπωρο την παράσταση "Οδυσσέας" (τα μπλε σου μάτια και ο πατέρας της θάλασσας του φανταστικού) σε σκηνοθεσία Λύσανδρου Σπετσιέρη και κείμενο του ίδιου και της Ραφαέλας Μαρτίνεζ. Στο έργο, που κάνει πρεμιέρα στις 4 Οκτωβρίου, κεντρικός ήρωας είναι ο κύριος Φώτης (Τάσος Παλαντζίδης). Εκείνος, οδηγημένος μέσω από τη νόσο Αλτσχάιμερ από την οποία πάσχει σε έναν ιδιότυπο απολογισμό της ζωής, δημιουργεί ένα σύμπαν μέσα στο οποίο αντιμετωπίζει, επανεξετάζει, σβήνει και ξαναγράφει την προσωπική του διαδρομή. Όντας αμνήμων και κλεισμένος στο διαμέρισμά του, βουτάει θαρραλέα στα βαθιά ταραγμένα νερά ενός φαντασιακού αγώνα επιβίωσης. Συνοδοιπόροι σε αυτό το ταξίδι είναι οι δύο άνθρωποι που απαρτίζουν τον κόσμο του (Νικόλ Δημητρακοπούλου, Κωνσταντίνος Παπαθεοδώρου).

Το έργο παρουσιάζει στιγμές από την καθημερινότητα του Φώτη καθώς απομακρύνεται όλο και πιο πολύ από την κοινή λογική, πηγαινοέρχεται μεταξύ χρονικών περιόδων, μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας, αφού η γραμμή που χωρίζει αυτά τα σχεδόν κβαντικά σύμπαντα δύσκολα είναι πια διακριτή. Παρακολουθεί επίσης την σχέση γιου και πατέρα, ως μία σχέση αντιστροφής της ισχύος.

Η διαδρομή του Οδυσσέα στο έργο υμνεί την επιθυμία του ανθρώπου να κρατηθεί στη ζωή – και ως ζωή ορίζει την ποιητική σκέψη, τη συνεχή λειτουργία του πνεύματος μέσω της φαντασίας. Ενώ η νόσος του Αλτσχάιμερ σβήνει με ταχύ ρυθμό κάθε πληροφορία που χαρακτηρίζει μία προσωπικότητα έως ότου δεν αφήσει κανένα ίχνος μνήμης, ο Οδυσσέας βυθίζεται σε αυτό το σκοτάδι και αναδημιουργεί μνήμες και πληροφορίες για να μην καταλήξει ως Κανένας στον πάτο του πνευματικού βυθού του.

Ο ομηρικός Οδυσσέας και το Αλτσχάιμερ

 

"Το Αλτσχάιμερ είναι γλώσσα, μιαν άλλη γλώσσα, κι η γλώσσα είναι Νέκυια, μιαν άλλη Νέκυια, κι ο Οδυσσέας είναι αυτός που επέστρεψε από κει, απ’ τη Νέκυια της γλώσσας, που επέστρεψε άλλος. Η γλώσσα είναι μια νόσος, που εγκαταλείπει αμήχανο το υποκείμενο της στην ακρότατη θέση της. Κι ο ήρωας της παράστασης, πάσχων από Αλτσχάιμερ, είναι καθηλωμένος σ’ αυτήν ακριβώς την εκστατική θέση της γλώσσας, παραδομένος στο εκφυλιστικό της παράσιτο που τη διασύρει.

Όπως ο Οδυσσέας που θαλασσοδέρνεται στα κύματα της επιστροφής που, έτσι κι ο Φώτης / Οδυσσέας της παράστασης ξεβράζεται αλύπητα μια στις αχαρτογράφητες ακτές ενός απόκρημνου φαντασιακού, και μια στις όχθες ενός αδιάθετου πραγματικού, σε θαμπές μνήμες που δεν παραδίνονται. Τα κύματα αυτής της περιδίνησης θα ’ναι αλύπητα, κύματα που θα τον απομειώνουν συνεχώς, θα τον εκμηδενίζουν, θα τον διαγράφουν ως μια απόλυτη διαθεσιμότητα, το πιο ανίσχυρο ίχνος ενός απολεσμένου εαυτού, κυριολεκτικά έναν άλλον. Η θεατρική σκηνή, το κοίλο αυτής της σκηνής, γίνεται εδώ και το προνομιούχο πεδίο αυτών των αδύνατων αντηχήσεων, ένα πεδίο που εγείρει έναν αδύνατο λόγο, αυτή την εκπεφρασμένη σιωπή του.

Ο Φώτης / Οδυσσέας μέσα σ’ αυτή την αδυναμία του γίνεται κι ένας μοναδικός μάρτυρας, ο μάρτυρας μιας αλήθειας, μιας αλήθειας του ανθρωπίνου. Όλα τα πρόσωπα κι όλες οι σχέσεις του βρίσκονται σε μια διαταραχή, ανακτούν ένα άλλο νόημα, μιαν άλλη προοπτική, αυτή την προοπτική του θανάτου. Σ’ αυτή την ακρώρεια που δοκιμάζονται όλα, και πάλιν σ’ αυτή που όλα διασώζονται".

Αποστόλης Αρτινός/Συγγραφέας και Επιμελητής εκθέσεων σύγχρονης τέχνης

Οι συντελεστές

Τα σκηνικά και τα βίντεο επιμελήθηκε ο Διονύσης Χριστοφιλογιάννης, τα κοστούμια σχεδίασε η Κωνσταντίνα Κρίγκου, ενώ τη μουσική συνέθεσε ο Αλέξανδρος Δημητρόπουλος.

*Οι φωτογραφίες της παράστασης είναι από τις πρώτες πρόβες του θιάσου.