Η σκηνοθέτρια Βαρβάρα Νταλιάνη αυτοσυστήνεται

Πού σε ξέρω;

Τελείωσα το 2021 τη Σχολή Σκηνοθεσίας του Εθνικού Θεάτρου. Προηγουμένως είχα σπουδάσει Ελληνική Φιλολογία και τελείωσα και το Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα Θεατρικών Σπουδών. Πέρσι ανέβηκε και πρώτη μου δουλειά μετά τη σχολή σκηνοθεσίας το "Λεμόνια λεμόνιαλεμόνιαλεμόνιαλεμόνια", η οποία πήγε και φέτος για δεύτερη χρονιά.

Και πού σε βρίσκω αυτόν τον καιρό;

Στην "Παλινωδία ή Ορφέας και Ευρυδίκη" και στη προετοιμασία των γυρισμάτων της νέας σειράς του Μανούσου Μανουσάκη, στην οποία θα είμαι βοηθός.

Πώς μπήκε το θέατρο στη ζωή σου;

Αποφάσισα ένα βράδυ μετά από μια παράσταση, που παρακολούθησα στο τέλος της εφηβείας μου, ότι αυτό θέλω να κάνω. Και από τότε δεν άλλαξα γνώμη.

Σκηνοθεσία ή Θεατρολογία;

Σκηνοθεσία. Η θεατρολογία μου έδωσε αρκετά θεωρητικά εφόδια και ήταν μια επιλογή που δεν μετανιώνω, διότι διάβασα πολύ για το θέατρο. Παρόλα αυτά, ως αντικείμενα είναι πολύ διαφορετικά.

Υπάρχει κάποια παράσταση που σε καθόρισε;

Υπήρξαν δάσκαλοι που με καθόρισαν. Παραστάσεις έχω αγαπήσει πολλές και συνήθως σε κάθε παράσταση βρίσκω κάτι που με κεντρίζει. Σπάνια δεν συναντιέμαι καθόλου με μια παράσταση.

Ποια παράσταση της φετινής σεζόν ξεχώρισες;

"Όλοι εμείς πουλιά" [Εθνικό Θέατρο]. Με συγκίνησε η τρυφερότητα και η ευαισθησία που είχε, παρότι μιλούσε για πολύ σκληρά πράγματα.

Μίλησε μου για την παράσταση  "Παλινωδία ή Ορφέας και Ευρυδίκη" που σκηνοθετείς σε δική σου δραματουργία στο θέατρο Φούρνος.

Είναι ο γνωστός μύθος του Ορφέα και της Ευρυδίκης, αλλά σε μια σημερινή θέαση και πώς οι πολλές αναγνώσεις του μύθου μας φέρνουν την ιστορία στο σήμερα. Ο Ορφέας και η Ευρυδίκη, δύο ερωτευμένοι νέοι, παντρεύονται, όμως την ημέρα του γάμου τους η Ευρυδίκη πεθαίνει. Ο Ορφέας ξεκινά μια διαδρομή προς τον Κάτω Κόσμο για να την φέρει πίσω στη ζωή. Η παράσταση διανθίζεται από αφηγήσεις που συμπληρώνουν ή μετατοπίζουν το κέντρο βάρος αυτού που βλέπει ο θεατής με στόχο να εμβαθύνουμε στο μέγεθος της σύγκρουσης του έρωτα και του θανάτου και πώς αυτή περνά από γενιά σε γενιά.

Τι σε αγγίζει σε αυτόν τον μύθο;

Στο ότι διαπραγματεύεται μια τόσο πυρηνική φαντασίωση του ανθρώπου. Ποιος ερωτευμένος άνθρωπος δεν θα προσπαθούσε να ανατρέψει το οριστικό τέλος, αν είχε την ευκαιρία;

Με ποιον τρόπο τον προσέγγισες;

Προσπάθησα να φωτίσω τη διαρκή ανάγκη των ανθρώπων να αφηγούνται αυτόν τον μύθο, μέσα από την ιστορία και χωρίς να την παρακάμπτω. Με ενδιαφέρει πολύ αυτή η οπτική. Εμείς και εκατοντάδες γενιές πριν από εμάς ψάχνουμε τα ίδια θέματα. Μας ενώνει η ίδια αναζήτηση με χιλιάδες άγνωστους ανθρώπους, που έζησαν σε άλλη εποχή και άλλη χώρα με διαφορετικά ερεθίσματα και καθημερινότητα. Γιατί όμως; Τι το τόσο σημαντικό έχει να αφηγηθεί αυτή η ιστορία που αποτέλεσε έμπνευση σημαντικών έργων μεγάλων δημιουργών; Προσπαθούμε να κυκλώσουμε αυτά τα ερωτήματα μέσα στην παράσταση, ανατρέχοντας συνοπτικάστα ίχνη που άφησε αυτή η ιστορία. Γιατί μόνο αυτή η ιστορία (ή/και μύθος) θα μπορούσε να αφήσει αυτά τα ίχνη.

Ποια είναι η πιο αγαπημένη σου στιγμή της παράστασης;

Έχω μια αδυναμία στον Κάτω Κόσμο και το ανοίκειο που φέρει.

Ποιο έργο θέλεις πολύ να σκηνοθετήσεις;

Μου περνάνε από το μυαλό διάφορα ετερόκλητα έργα που θα ήθελα να σκηνοθετήσω. Τουλάχιστον, να τα δοκιμάσω. Δεν μπορώ να σκεφτώ αυτό το "ένα" όμως. Όχι προς το παρόν.

Ποια είναι η αγαπημένη σου διαδρομή στην Αθήνα;

Η Διονυσίου Αρεοπαγίτου.

Τι  κάνεις όταν δεν κάνεις θέατρο;

Κυρίως βλέπω περισσότερο τους φίλους μου και έχω χρόνο να δω άλλες παραστάσεις.