© Στέφανος Οικονομάκης
Στο καινούργιο στούντιο του Νέου Κόσμου PalmTree-MCA ανεβαίνει από τις 27 Μαΐου έως τις 2 Ιουνίου το νέο έργο του Δημήτρη Μυτιληναίου "Hard pop". Η παράσταση αφορά στις πιθανές συγκλίσεις αλλά και στις εμφανείς αποκλίσεις μεταξύ του κλασικού μπαλέτου και του χορού στην ποπ κουλτούρα. Η χορογραφία δομείται πάνω σε ρυθμικά μοτίβα και μελωδίες από 20 ποπ τραγούδια τα οποία όμως είτε αποσιωπώνται στην σκηνή, είτε ανακαλούνται αποδομημένα.
Το "Ηard pop" είναι ένα κομμάτι για έξι ρόλους, πέντε χορευτών-τριών και ενός "μη-χορευτή” (Νεφέλη Αστερίου, Τάσος Καραχάλιος, Έκτορας Λυγίζος, Μαρκέλλα Μανωλιάδη, Δημήτρης Μυτιληναίος, Μάρω Σταυρινού). Έχει σχετικά μικρή διάρκεια και σποραδική μουσική συνοδεία ενώ στην σκηνή κυριαρχεί το στοιχείο της μετρημένης κίνησης, της φόρμας και της οργάνωσής της στον χώρο.
Πρόκειται για ένα ανακατασκευασμένο "unison", μια συντονισμένη, συνεχόμενη ομαδική χορογραφία που αποτυπώνεται με διαφορετικούς τρόπους σε κάθε χορευτή και χορεύτρια. Προσθέτοντας επιπλέον επίπεδα πέραν του φορμαλιστικού στην συνθήκη του unison, ο χορογράφος το προσεγγίζει περισσότερο σαν μια νοητική κατάσταση παρά σαν ένα απόλυτο οπτικό αποτέλεσμα.
Το όλο εγχείρημα βάζει στο στόχαστρο την έννοια της εξωστρέφειας, στην οποία εντοπίζονται δύο όψεις, η πρώτη αναφέρεται στον κλασικό χορό, και συγκεκριμένα στο en dehors (fr., ελ. προς τα έξω) ως βασική τεχνική οδηγία που χαρακτηρίζει το μπαλέτο, και η δεύτερη στην εξωστρέφεια ως εργαλείο της επιθετικής αγοραλογίας (eng. marketing, κάτι που χρησιμοποιεί κατεξοχήν η ποπ πολιτιστική βιομηχανία) και τους τρόπους με τους οποίους μεταφράζεται στην κινητική "γλώσσα" των αντίστοιχων χορογράφων και χορευτών-τριών.
Τους φωτισμούς της παράστασης επιμελήθηκε ο Δημήτρης Κασιμάτης.
Περισσότερες πληροφορίες
Hard pop
H ομάδα howtomakeyourlifeharder συνεχίζει την έρευνά της πάνω στο χορό με ένα νέο έργο που αφορά στις πιθανές συγκλίσεις αλλά και στις εμφανείς αποκλίσεις μεταξύ του κλασικού μπαλέτου και του χορού στην ποπ κουλτούρα. Η χορογραφία δομείται πάνω σε ρυθμικά μοτίβα και μελωδίες είκοσι ποπ τραγουδιών και βασίζεται σε έξι ρόλους, πέντε χορευτών-τριών και ενός “μη-χορευτή”. Μια συντονισμένη, συνεχόμενη ομαδική χορογραφία που αποτυπώνεται με διαφορετικούς τρόπους σε κάθε χορευτή και χορεύτρια, η οποία προσεγγίζεται περισσότερο σαν μια νοητική κατάσταση παρά σαν ένα απόλυτο οπτικό αποτέλεσμα.
