© Μαίρη Λεονάρδου
"Εν αρχή στο κόσμο ήταν το χάος”. Ύστερα γεννήθηκε η φύση, η τάξη και ο άνθρωπος. Στη σκανδιναβική κοσμογονία ο άνθρωπος γεννήθηκε απο ξύλο, στην ινδική από σπέρμα, στην αιγυπτιακή από δάκρυα και στην κινέζικη από χώμα. Στο σήμερα, και με αρχή τους μύθους της κοσμογονίας, η παράσταση "Άτλας", σε κείμενο και σκηνοθεσία του Εμμανουήλ Κωνσταντινίδη, οραματίζεται τι θα συμβεί μετά το Χάος και ερευνά τις ψυχές τριών πλασμάτων που είναι χαμένα στην αιώνια λήθη και ταυτόχρονα γνωρίζουν τον πυρήνα και τη σκέψη όλου του σύμπαντος. Τρία πλάσματα που ξεκινούν από την αρχή και υφαίνουν στη συνέχεια το δικό τους μύθο για τη μοναξιά. Η παράσταση παρουσιάζεται στο PalmTree-MCA (Multinfuntional Center of Arts) από τις 9 Μαρτίου.
Στο πλαίσιο μιας δυστοπίας, οι ηθοποιοί (Πάνος Αργυρόπουλος, Μαρία Μαντά, Εύη Χρόνη) με κοινό παρονομαστή την μοναξιά, το βάρος της καθημερινότητας, το άγχος του καθωσπρεπισμού, αλλά και την γελοιότητα της ύπαρξης δημιουργούν έναν μύθο που δεν υπήρξε ποτέ στην κοσμογονία της ανθρωπότητας. Έναν μύθο για το πώς η μοναξιά κατοικεί και αναπτύσσεται μέσα τους, πώς γεννήθηκε, πώς μεγάλωσε και πώς κυριάρχησε στην σπονδυλική τους στήλη. Για να ειπωθεί αυτός ο μύθος, κύρια συστατικά της παράστασης είναι η επανάληψη, η αναμονή και υλικά από την performance. Οι διάλογοι φαίνεται να είναι μονόλογοι και οι μονόλογοι φράσεις που ψάχνουν μανιακά παραλήπτη.
Ο μύθος του μεγαλύτερου Τιτάνα, σήμερα φαντάζει πιο κοντά από ποτέ. Το όνομα που του δόθηκε ήταν Άτλας και η ετυμολογία της λέξης είναι αυτός που υπομένει τα πάντα. Μεταφέροντας τον Τιτάνα στο πρόσωπο όλων μας, παρατηρούμε τόσο το ατομικό βάρος του καθένα όσο και την δυσκολία που έχει αυτό το φορτίο να μοιραστεί, με αποτέλεσμα να το υπομένει μόνος ακόμα και αν αυτό είναι μεγαλύτερο από εκείνον. Σε έναν κόσμο οκτώ δισεκατομμυρίων ανθρώπων, γιατί νιώθουμε τόσο μόνοι; Σε ενα κόσμο οκτώ τρισεκατομμυρίων επιλογών, γιατί νιώθουμε τόσο άδειοι;
Τα σκηνικά της παράστασης είναι της Μαριάνθης Ράδου, οι φωτισμοί του Παναγιώτη Ψύχα και ο ηχητικός σχεδιασμός του Φάνη Σακελλαρίου. Την κίνηση επιμελήθηκε η Άρτεμις Μπασίρογλου.
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Άτλας
Στο πλαίσιο μιας δυστοπίας, οι ηθοποιοί, με κοινό παρονομαστή την μοναξιά, το βάρος της καθημερινότητας, το άγχος του καθωσπρεπισμού, αλλά και την γελοιότητα της ύπαρξης δημιουργούν έναν μύθο που δεν υπήρξε ποτέ στην κοσμογονία της ανθρωπότητας. Έναν μύθο για το πώς η μοναξιά κατοικεί και αναπτύσσεται μέσα τους, πώς γεννήθηκε, πώς μεγάλωσε και πώς κυριάρχησε στην σπονδυλική τους στήλη. Για να ειπωθεί αυτός ο μύθος, κύρια συστατικά της παράστασης είναι η επανάληψη, η αναμονή και υλικά από την performance. Οι διάλογοι φαίνεται να είναι μονόλογοι και οι μονόλογοι φράσεις που ψάχνουν μανιακά παραλήπτη. Ο μύθος του Άτλαντα, του μεγαλύτερου Τιτάνα, σήμερα φαντάζει πιο κοντά από ποτέ. Μεταφέροντας τον στο πρόσωπο όλων μας, παρατηρούμε τόσο το ατομικό βάρος του καθένα όσο και το πόσο δύσκολο είναι στον κάθε άνθρωπο το να μοιραστεί το βάρος που κουβαλά.
