Το ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων τιμά τα 110 χρόνια από τη γέννηση του σπουδαίου Έλληνα συγγραφέα και αντιστασιακού Δημήτρη Χατζή μεταφέροντας στη σκηνή "Το τέλος της μικρής μας πόλης", μία από τις σημαντικότερες ελληνικές συλλογές διηγημάτων, σε σκηνοθεσία Ορέστη Τάτση, διασκευή Έλσας Ανδριανού, μουσική Θέμου Σκανδάμη, κοστούμια Κωνσταντίνου Ζαμάνη και φωτισμούς Μελίνας Μάσχα.
Τη δεκαετία του ‘50, στο "Τέλος της μικρής μας πόλης", συλλογή διηγημάτων με ενιαίους θεματικούς άξονες που επιτρέπουν την ανάγνωσή ως ενιαίο έργο, ο Δημήτρης Χατζής έφερε σε πέρας τη δύσκολη αποστολή του να καλύψει ένα μεγάλο ρήγμα του νεοελληνικού μύθου σχηματίζοντας ένα πυκνότατο και γλαφυρότατο διάγραμμα της κοινωνικής μας περιπέτειας από 'κει που την άφησαν οι γενιές του Μεσοπολέμου ως εκεί που την παραλαμβάνει η γενιά της Αντίστασης.
Σήμερα, 70 χρόνια αργότερα, ο θίασος του "Τέλους της μικρής μας πόλης" (παίζουν οι ηθοποιοί Άρης Τσαμπαλίκας, Γιάννης Κοτσαρίνης, Στάθης Κόκκορης, Γιάννης Κοντός, Αντώνης Χρήστου και Βασίλης Λαγδάς), μέσα από το χιούμορ, τη σάτιρα και την πρωτότυπη ζωντανή μουσική, επιχειρεί να ξεδιπλώσει, προσεγγίζοντας σύγχρονα, σχεδόν "μπρεχτικά", την ίδια ιστορία του τέλους μιας πόλης, όπως τη γνώρισαν οι ήρωες του διηγήματος. Ο "ντόπιος και ευπόληπτος πολίτης" Τσιάγαλος θεωρεί αντίπαλό του τον "ξενομερίτη και μυστήριο" Σπούργο χωρίς να αντιλαμβάνεται πως το μέλλον καθορίζεται από "αλλού". Η παράσταση αναδεικνύει ένα τέλος που επανέρχεται ασταμάτητα ενώ οι εμπλεκόμενοι σε αυτό αγνοούν τους ρόλους τους.
Το κείμενο, η διασκευή καθώς και η σκηνοθεσία δεν έχουν να κάνουν μόνο με το περιεχόμενο του διηγήματος αλλά και με την ίδια την γραφή του Δημήτρη Χατζή. Όπως σημειώνει ο Στέφανος Ροζάνης, "τους ήρωές του τους "συμπονά", τον κάνουν να θλίβεται, νιώθει στοργικά απέναντί τους, αλλά παρά ταύτα κρατά την απόστασή του από το δράμα τους, επειδή ίσια ίσια νιώθει ότι ο τόπος τους δεν είναι ο δικός του τόπος, διότι ο δικός του τόπος και ταυτόχρονα ο δικός του τρόπος είναι να είναι "ξένος μέσα στον εαυτό του" και κατά συνέπεια να παραμένει ξένος σε αυτή την απελπισία που τον περιβάλλει και για την οποία "υποφέρει", αλλά από μια ψυχική θέση "αλλού".
Αυτό ακριβώς το "αλλού" είναι που συγκρατεί το παράδοξο των αφηγήσεων του Χατζή και είναι αυτό που κάνει τα λογοτεχνικά κριτήρια να υποχωρούν μπροστά στην πλήρη επικράτησή του, μιας και οι κειμενικοί τρόποι δεν μπορούν να χρησιμεύσουν για την ερμηνεία τού "αλλού", που η ύπαρξή του από μόνη της συνθέτει έναν παράδοξο τόπο και για τους ήρωες και για τη γραφή τους. Αυτό το "αλλού" είναι που καθιστά τελικά θεατρική τη γραφή του Δημήτρη Χατζή.
"Τραγουδάμε και παίζουμε "Το τέλος της μικρής μας πόλης" με ελπίδα την "αναγέννηση", αναφέρει, επιλογικά, ο σκηνοθέτης Ορέστης Τάτσης.
Παρασκευή 28 Ιουλίου – Πέραμα (Παραλίμνιο Πάρκο) | Τρίτη 1 Αυγούστου – Αρχαίο Όρραον
Τετάρτη 2 Αυγούστου – Κηποθέατρο Πρέβεζας | Πέμπτη 3 Αυγούστου – Παραμυθιά (Θέατρο Κατασκήνωσης)
Σάββατο 5 Αυγούστου – Μηλιωτάδες (Ζαγόρι) | Τετάρτη 9 Αυγούστου – Ηγουμενίτσα
Πέμπτη 10 Αυγούστου - Αμπελιά | Παρασκευή 11 Αυγούστου – Κήποι
Σάββατο 12 Αυγούστου – Παναγιά Καλαμπάκας | Κυριακή 13 Αυγούστου – Πλατανούσα
Δευτέρα 21 Αυγούστου – Δήμος Συκεών – Νεάπολης (Μερκούρεια) / Θεσσαλονίκη
