Στο Θέατρο Διάνα, από τις 2 Νοεμβρίου, η "Επιστροφή του Χουντίνι" του Γεράσιμου Ευαγγελάτου, σε σκηνοθεσία Γιώργου Σουλεϊμάν, μας μεταφέρει στον γοητευτικό και επικίνδυνο κόσμο της οικογενειακής ψευδαίσθησης. Με ένα ωραίο πρωταγωνιστικό κουαρτέτο —τους Χρήστο Σαπουντζή, Δημήτρη Πασσά, Μαριλού Κατσαφάδου και Μάνο Τσαγκαράκη— η παράσταση στήνει ένα ατμοσφαιρικό παιχνίδι εντυπώσεων, ορίων και αποκαλύψεων. Λίγο πριν την πρεμιέρα, ο συγγραφέας Γεράσιμος Ευαγγελάτος παίρνει τον ρόλο του guest editor και μας βάζει απευθείας στην καρδιά της αρχικής ιδέας του έργου. Ας δούμε τι μας είπε.
Το επικίνδυνο "κόλπο" της Αγίας Ελληνικής Οικογένειας
"Η Αγία Ελληνική Οικογένεια ως επιτελεστικός μηχανισμός θεάματος. Ένα κόλπο με καθρέφτες και καπνούς στο οποίο όλοι ανεξαιρέτως εξασκούμαστε εξ απαλών ονύχων, υποδυόμενοι συνενοχικούς ρόλους, υπερασπιζόμενοι προαποφασισμένες σχέσεις, δεσμούς και εναλλασσόμενες ταυτότητες. Εμφανιζόμαστε, εξαφανιζόμαστε, άλλοτε εντυπωσιάζοντας κι άλλοτε αποτυγχάνοντας πανηγυρικά με απώτερο στόχο το τελικό χειροκρότημα. Ποιος θα κλέψει την παράσταση; Ποιος θα συντριβεί; Ποιος θα πάρει το "χαρτί” που λέμε και ποιος θα αφήσει τη σκηνή ταπεινωμένος; Κανένας ηθικός φραγμός δεν μοιάζει ικανός να εμποδίσει την προσπάθεια, κανένας αξιακός κώδικας δεν θολώνει αυτό το παιχνίδι εντυπώσεων.
Μόνο το όνομα και το αίμα ορίζουν τη συγγένεια και μαζί με μια συγκεχυμένη αίσθηση της προαιώνιας ρίζας, είτε μιλάμε για τα παλάτια των Ατρειδών και την εποχή του μύθου, είτε για ένα τριάρι στα Πατήσια, συνθέτουν την ελληνική οικογένεια και τους άγραφους νόμους της όπως έχουν διαμορφωθεί μέσα στους αιώνες. Αυτή ήταν η αρχική ιδέα πίσω από την "Επιστροφή του Χουντίνι”: ένα έργο σχέσεων για το σήμερα ή αλλιώς μια περφόρμανς μεταμφιεσμένη σε οικογενειακό τραπέζι που με τον κατάλληλο φωτισμό μπορεί να φανεί και σαν καλοστημένο δόκανο.
Διαβάστε Επίσης
Κι αυτό το πλαίσιο είναι η κατάλληλη αφορμή για να ανοίξουμε άλλη μια φορά τη συζήτηση (και να μοιραστούμε τις ευθύνες) για την ανδρική ταυτότητα, τη γυναικεία αυτοδιάθεση, την ορμή της νιότης τα όρια της προσωπικής ελευθερίας, τα φαντάσματα που μας κρατούν δέσμιους ή μας απελευθερώνουν. Δεν ξέρω αν το πετύχαμε, υπάρχει σοβαρή πιθανότητα απλώς να φάμε τα μούτρα μας.
Αν μας παρηγορεί όμως κάτι είναι ότι στα κόλπα του Χουντίνι, όπως και σε κάθε είδος παραστατικής Τέχνης γενικά (κι αν θέλουμε να είμαστε εντελώς ειλικρινείς, σε όλες τις διαπροσωπικές σχέσεις μας), εκεί ακριβώς εντοπίζεται η αφοπλιστική γοητεία που μας κάνει να μην μπορούμε να πάρουμε τα μάτια μας από τη σκηνή: η πιθανότητα της συντριβής λίγο πριν το πολυαναμενόμενο μεγάλο φινάλε.
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Η επιστροφή του Χουντίνι
Ύστερα από χρόνια απουσίας, ο Παύλος επιστρέφει στο πατρικό του σπίτι για ένα οικογενειακό δείπνο με τον πατέρα του, Μίλτο, τον ετεροθαλή αδερφό του, Νίκο, και τη θεία του, Ιωάννα. Η συνάντηση που θα μπορούσε να γίνει μια νέα αρχή εξελίσσεται σε πεδίο συγκρούσεων, καθώς παλιές πληγές ανοίγουν και μυστικά έρχονται στην επιφάνεια. Οι οικογενειακοί ρόλοι δοκιμάζονται και η επιστροφή του μεγάλου γιου γίνεται αφορμή για μια βαθύτερη αναμέτρηση με το παρελθόν, τις σχέσεις και όσα κρατούν τους ανθρώπους μακριά από τον εαυτό τους. Μια σύγχρονη παραλλαγή της παραβολής του ασώτου, με τον Χουντίνι να υπενθυμίζει πως κάθε απόδραση αφήνει πίσω της ερωτήματα.
