© Χρήστος Συμεωνίδης
Η αιρετική Λένα Κιτσοπούλου υπέγραψε την πρώτη της σκηνοθεσία στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου με τους "Σφήκες" που παρουσίασε το Εθνικό Θέατρο στις 14 και 15 Ιουλίου. Υπέγραψε μια δική της ελεύθερη διασκευή πάνω στην αριστοφανική κωμωδία, στρέφοντας το κεντρί της στην ανθρωποφαγία των σύγχρονων "δικαστηρίων" των social media και των τηλεπαραθύρων. Γνωστή για το ωμό σκηνικό ύφος που ακολουθεί, δημιούργησε μια προκλητική παράσταση, που όμως απογοήτευσε ακόμη και τους ένθερμους θαυμαστές της. Τι πήγε τελικά λάθος με τους κατά Λένα Κιτσοπούλου "Σφήκες"; Διαβάστε την κριτική μας εδώ.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Σφήκες
Η Λένα Κιτσοπούλου διασκευάζει ελεύθερα την κωμωδία με την οποία ο Αριστοφάνης σατιρίζει τη διάβρωση του δικαστικού συστήματος στην αρχαία Αθήνα. Από τη μια, ένας δικομανής ηλικιωμένος δικαστής που ζει για να καταδικάζει «ενόχους», κι από την άλλη ο απεγνωσμένος γιος του και μια ολόκληρη κοινωνία από Σφήκες: άτομα με «οξύ κεντρί», ακόρεστη όρεξη για κριτική και μηδενική διάθεση για αυτοκριτική. Στην παρούσα εκδοχή, η σκηνοθεσία στρέφει το βλέμμα της στα σύγχρονα «κεντριά», στα λαϊκά δικαστήρια των τηλεοπτικών εκπομπών και των social media. Με καυστικό χιούμορ και σκωπτική διάθεση φωτίζει τη συστημική σήψη, τις κοιμισμένες άμυνες, τον ρατσισμό και τον φανατισμό.
