Πατρίσια Απέργη: "Θαυμάζω στα σώματα του σήμερα ότι είναι πιο περήφανα"

Ο χορός είναι κατεξοχήν η τέχνη που υμνεί το σώμα. Η Πατρίσια Απέργη, δημιουργός της παράστασης "Ο οίκος της ταραχής”, γνωρίζει καλά ότι άξια να υμνηθούν δεν είναι μόνο τα σώματα του "μέσου όρου”. Φρόντισε, έτσι, να μας το υπενθυμίσει, δημιουργώντας ένα "εκρηκτικό πάρτυ”, που έρχεται από τις 4/5 στη Στέγη.

Πώς θα περιγράφατε τον "Οίκο της ταραχής”;
O "Oίκος της ταραχής” θέλει να μετατρέψει το παράδοξο της αντίφασης των καιρών μας σε μια παράσταση που ενσωματώνει διαφορετικές αντιδράσεις, φωνές, αισθητικές. Θέλουμε, δηλαδή, να δημιουργήσουμε ένα πάρτι που, ενώ εμπνέεται από τις εκρήξεις και τα παράλογα δίπολα των σημερινών κοινωνιών, μας αποκαλύπτει ότι μπορούμε να περάσουμε καλά ακόμα και όταν διαφωνούμε. 

Ποια ήταν η έμπνευση πίσω από τον τίτλο;
Ο τίτλος έχει μία αντίφαση μέσα του, όπως συχνά συμβαίνει στα έργα μου, γιατί μιλάει για τον "οίκο”, δηλαδή την οικογένεια, το σπίτι, αλλά χρησιμοποιεί και μια αρνητική έννοια, την ταραχή. Στην πραγματικότητα, όταν ξεκίνησα να σκέφτομαι το έργο, αυτό που με απασχολούσε είναι το γεγονός ότι όλοι έχουμε ανάγκη από ένα μέρος όπου να νιώθουμε ασφαλείς και αποδεκτοί. Με την ουσιαστική αλλά και τη μεταφορική του έννοια, "ο οίκος” προσφέρει ακριβώς αυτό: αποδοχή, ασφάλεια, αρμονία και αγάπη, παρά τους τριγμούς.

Πώς επηρέασαν το έργο η street κουλτούρα και ο κόσμος των ballroom;
Στο ballroom και στη street κουλτούρα, αυτή η έννοια της οικογένειας είναι κάτι πολύ ισχυρό. Πρόκειται, όμως, για οικογένειες που δεν βασίζονται στους δεσμούς αίματος, αλλά στην αμοιβαία στήριξη και αποδοχή, που τόσο έχουν ανάγκη οι κοινότητες που υφίστανται βία. Εμείς πήραμε την έμπνευση από το voguing και το krumping (τα κινητικά είδη που προέκυψαν μέσα από αυτές τις κουλτούρες), ανταλλάξαμε ιστορίες και προσπαθήσαμε μέσα από το δικό μας κινητικό κώδικα, τον σύγχρονο χoρό, να εκφράσουμε αυτό που τα σώματά μας θέλουν να πουν. 

Επιρροή, βέβαια, φαίνεται να έχει ασκήσει και το τσίρκο.
Όταν πρωτοξεκίνησα να σκέφτομαι τη θεματική του έργου, μου ήρθε στο μυαλό η ιδέα του τσίρκου όπως το ξέραμε παλιά. Το τσίρκο είναι, κατά κάποιον τρόπο, ο τόπος των παιδικών μας χρόνων. Επιφανειακά έχει μία αθωότητα, αν σκάψουμε, όμως, λίγο πιο βαθιά θα δούμε ότι αυτό δεν ισχύει. Μιλάμε, πάλι, για σώματα διαφορετικά, τα οποία, αν και καταπιεσμένα, κατάφερναν να κάνουν τη μοναδικότητά τους σόου. Σαν ένα τσίρκο που παρουσιάζει κάποιο θέαμα, ο "Οίκος της ταραχής” θέτει στο κέντρο του προβολέα τέτοια σώματα, προκαλώντας το κοινό να δει πόση ομορφιά μπορούν να έχουν.

Ολοένα και περισσότεροι δημιουργοί εντάσσουν τη διαφορετικότητα στο έργο τους. Ποια είναι η ανάγκη που οδήγησε εσάς σε αυτό; 
Νομίζω ότι αυτό είναι μια ανάγκη της εποχής μας σε σχέση με την αποδοχή του ποιοι είμαστε. Νιώθω ότι σε πολύ μεγάλο ποσοστό ο εγκλεισμός του κορονοϊού έβγαλε στη φόρα την πολύ ουσιαστική ανάγκη των ανθρώπων να υπάρξουν ελεύθερα, ισότιμα και ισάξια. Κάθε σώμα στη φύση είναι μοναδικό και ξεχωριστό. Αυτό που για μένα έχει πολύ μεγάλη σημασία είναι να υπερασπιστούμε τη δυνατότητα του κάθε σώματος να υπάρξει όπως εκείνο επιθυμεί. 

Τι πιστεύετε ότι έχει αλλάξει στον τρόπο με τον οποίο διαβάζετε το σώμα στον "Οίκο της ταραχής” σε σχέση με την τελευταία σας δουλειά στη Στέγη, το "Cementary”;
Η αλήθεια είναι ότι έχουν αλλάξει πολλά. Το "Cementary” ήταν το 2017, σε μια εποχή που προσωπικά ένιωθα πολύ ηττημένη. Τα σώματα τότε ήταν πτοημένα και η βαρύτητα τα είχε επηρεάσει αρκετά. Πιστεύω ότι οι συνθήκες εξακολουθούν να είναι δυστοπικές, όμως, θαυμάζω στα σώματα του σήμερα ότι είναι πιο περήφανα. Μολονότι έχουν περάσει δυσκολίες, αποδέχονται τον εαυτό τους ακριβώς για αυτό που είναι, τον αγαπούν, τον αγκαλιάζουν και δεν ντρέπονται για αυτό που είναι. 

Ποιο είναι το μεγαλύτερό σας καλλιτεχνικό όνειρο που δεν έχει πραγματοποιηθεί;
Η αλήθεια είναι ότι νιώθω πολύ ευλογημένη, γιατί το καλλιτεχνικό όνειρό μου είναι να έχω τη δυνατότητα να συνεργάζομαι με καλλιτέχνες που θαυμάζω και εκτιμώ. Αυτό στη ζωή μου έχει συμβεί σε πολύ μεγάλο ποσοστό. Αν πρέπει να ευχηθώ κάτι, αυτό θα ήταν να μπορέσουμε εμείς οι καλλιτέχνες -πέραν της αναγνώρισης του κοινού- να έχουμε λίγο μεγαλύτερη θεσμική στήριξη για το έργο που προσφέρουμε.