Αλέξανδρος Χατζάκης©
Πληθαίνουν οι παραστάσεις που στρέφουν το βλέμμα στα 100 χρόνια από τον ξεριζωμό των Ελλήνων και είναι αφιερωμένες στους πληθυσμούς, που έχουν υποστεί διωγμούς και γενοκτονίες στην περιοχή της Μικράς Ασίας και στις γειτονικές περιοχές. Στη λίστα των παραστάσεων έρχεται να προστεθεί μία ακόμα, αυτή που προτείνει η ηθοποιός Μαίρη Ιγγλέση στο θέατρο της Ελεύθερη Έκφραση. Από την Κυριακή 5 Φεβρουαρίου θα πρωταγωνιστήσει στο έργο "Τα λουκούμια μες στο βάζο" της Ειρήνης Φ. Κουτσαύτη σε σκηνοθεσία του Βασίλη Ευταξόπουλου. Η γνωστή ηθοποιός αναλαμβάνει το ρόλο της Μικρασιάτισσας Δέσποινας, μιας γυναίκας που έχει ζήσει πολλά στη ζωή της, έχει στερηθεί, έχει πεισμώσει, έχει ερωτευθεί. Έχει αντέξει και δεν το βάζει κάτω! Θυμάται, τραγουδά, χορεύει και μας παρασύρει σε ένα παιχνίδι μνήμης, χαράς, γέλιου και συγκίνησης.
Η Δέσποινα παρομοιάζει τη ζωή και τις εμπειρίες της με τη γλύκα και τη θύμηση ενός λουκουμιού. "Σαν την αγκαλιά της μάνας είναι το λουκούμι, που όσο την έχεις δε σου αρκεί κι όταν την χάσεις σε εκείνη ψάχνεις να κρυφτείς", λέει η ίδια… Με τον τρόπο της, εκμαιεύει ό,τι υπάρχει βαθιά ριζωμένο στη μνήμη και στην καρδιά μας! Τη Μαίρη Ιγγλέση συνοδεύουν στη σκηνή ο Τάσος Μπίμης, η Βίκυ Πάστρα και στη ζωντανή μουσική (σαντούρι) η Χριστίνα Κουκή και η Πέννυ Γεωργοπούλου. Τα σκηνικά είναι του Αλέξανδρου Πιεχόβιακ τα κοστούμια της Πέννυς Αμπλά και οι φωτισμοί του Αντώνη Παναγιωτόπουλου.
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Τα λουκούμια μες στο βάζο
Η Δέσποινα είναι μια αγωνίστρια της καθημερινότητας. Έχει δει πολλά στη ζωή της, έχει στερηθεί, έχει πεισμώσει, έχει ερωτευθεί. Θυμάται, τραγουδά, χορεύει και μας παρασύρει σε ένα παιχνίδι μνήμης, χαράς, γέλιου και συγκίνησης. Παρομοιάζει τη ζωή και τις εμπειρίες της με τη γλύκα και τη θύμηση ενός λουκουμιού. Το έργο, με αφετηρία τη Σμύρνη στις γλυκές στιγμές της, αγκαλιάζει όλους τους νοσταλγούς της «πατρικής» οικίας, όπου κι αν βρίσκονται: εντός της Μικρασίας, της Ελλάδας ή κι όπου αλλού. Το έργο παρασύρει τον θεατή σε μονοπάτια της ψυχής όπου υπάρχει η συγκίνηση, το γέλιο, το τραγούδι και όλα αυτά, σε μια διαφορετική προσέγγιση της Μικρασιατικής ιστορίας.
