© Θανάσης Τσόγκας, Αντώνης Κορακάκης
Η πολιτική κωμωδία των Δημήτρη Κεχαΐδη και Ελένης Χαβιαρά "Δάφνες και πικροδάφνες" κάνει πρεμιέρα στις 28 Ιανουαρίου στη σκηνή του θεάτρου Αλεξάνδρεια. Ο Χρυσοβαλάντης Κωστόπουλος σκηνοθετεί το έργο που είναι γραμμένο το 1979. Ένα υπόδειγμα θεατρικής προφορικότητας και γνησιότητας συμπεριφορών που μιλά για δύσκολα θέματα: βαθιά ριζωμένες νοοτροπίες μέσα στην ψυχή του Έλληνα, συναισθηματική ανωριμότητα που εκφράζεται μέσα από εξάρσεις του θυμικού και υποβάθμιση της λογικής, υπαρξιακές αυταπάτες. Δικαίως είναι ένα από τα έργα που παρουσιάζονται συχνά στη θεατρική σκηνή, από την στιγμή που παραστάθηκε για πρώτη φορά το 1979 στο Θέατρο Τέχνης σε σκηνοθεσία του Κάρολου Κουν. Πρωταγωνιστούν οι Θωμάς Μαυρογόνατος, Γεώργιος Ανδρουτσόπουλος και Κωνσταντίνος Καρακώστας.
Η υπόθεση του έργου
Ο Κώστας, ο Βασίλης ο Τάσος κι ο Αλέκος ζουν στην Τρίπολη. Παράλληλα με τα επαγγέλματά τους, είναι οι τοπικοί υποστηρικτές υποψήφιων βουλευτών της περιοχής. Μια χειμωνιάτικη βραδιά, λίγο καιρό μετά την Μεταπολίτευση, κατά τη διάρκεια προεκλογικής περιόδου βουλευτικών εκλογών, μαζεύονται στο σπίτι του Κώστα για να συζητήσουν για τις επερχόμενες εκλογές. Όλοι τους σχεδόν υποστηρίζουν κάποιον διαφορετικό υποψήφιο βουλευτή του ίδιου κόμματος. Συγκρούονται, θυμώνουν, βιαιοπραγούν ο ένας εναντίον του άλλου για να αποδείξουν την ανωτερότητα του υποψήφιου που υποστηρίζουν αλλά, κυρίως, για να ικανοποιήσουν το μεγαλομανές Φαντασιακό τους που ονειρεύεται κύρος, εξουσία και κοινωνική ανέλιξη. Μέσα στο τοξικό περιβάλλον που σταδιακά δημιουργείται, αποκαλύπτονται κρυμμένα μυστικά του παρελθόντος που απειλούν να τινάξουν στον αέρα την ήσυχη ζωή τους και κυρίως την πολιτική τους καριέρα. Αόρατο και μυστηριώδες πρόσωπο αλλά με σημαίνοντα ρόλο, που θα διαταράξει ακόμα περισσότερο της ισορροπίες, αποδεικνύεται μια γυναίκα, η Νόρα. Πολιτική ανυπαρξία, διαπλοκή, παραγοντισμός, πελατειακές σχέσεις, μικροπολιτικά συμφέροντα.
Ο σκηνοθέτης σημειώνει
Η παράσταση προβάλλει τις σχέσεις των ρόλων μεταξύ τους και τις θεματικές του έργου μέσα από ένα διαρκές παιχνίδιστον σκηνικό χώρο, ένα παιχνίδι που όμως συχνά αποκτά σκοτεινές ποιότητες για να αντιπαραβάλλει στα μάτια μας και στα αυτιά μας το υγιές κομμάτι της κοινωνίας, που μοχθεί να μην εξαρτά την ευημερία του από ρουσφέτια και χατιράκια κανενός. Μοχθεί να μορφωθεί, να εξελιχθεί, να πετύχει στόχους αξιοκρατικά, να βελτιώσει τον εαυτό του και την κοινωνία γύρω μας. Ένα παιχνίδι που αποκαλύπτει τις κενές φιλοδοξίες στη ψυχή των τεσσάρων αντιηρώων του έργου και δονεί τα σώματά τους. Με τη δόνηση αυτή, ελάχιστα σκηνικά μέσα καιμακριά από την ρεαλιστική σκηνογραφία,προβάλλει μπροστά στο κοινό η ψυχοσύνθεση του Έλληνα, που είναι ικανός την ίδια στιγμή για το χειρότερο αλλά και για το καλύτερο.
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Δάφνες και πικροδάφνες
Το σημαντικό έργο της νεοελληνικής δραματουργίας για την επίτευξη του προσωπικού συμφέροντος μέσω πελατειακών σχέσεων αντιπαραβάλλει τις φιλοδοξίες των τεσσάρων αντιηρώων με το μόχθο του υγιούς μέρους της κοινωνίας.
