Δέκα πράγματα που μάθαμε για τη Μαρία Κουβίδη

Πού σε ξέρω;
Πουθενά μάλλον, αλλά μπορεί και να είναι η ιδέα μου. Η τελευταία μου παράσταση πριν το "Βαλς No6" που παίζεται αυτήν την περίοδο στο Μπάγκειον ήταν τα "Πολιτισμένα Ζώα" στο Bios πριν πολύ καιρό. Μία διασκευή διηγημάτων του David Sedaris με πρωταγωνιστές ζώα, πολύ αγαπημένη δουλειά και πολύ αστεία.

Πού αλλού σε βρίσκω;
Αυτή την περίοδο σε δημοτικά σχολεία να κάνω θέατρο, σε ομάδες δραματοθεραπείας, σε μέρη που έχει καλό φαγητό και στον δρόμο να κολλάω αφίσες του "Βαλς No6".

 Πες μου κάτι για το θέατρο...
Το θέατρο μπορεί να σου σώσει τη ζωή αλλά η προετοιμασία μιας παράστασης μπορεί να σε πεθάνει. Για μένα παραμένει σταθερά το μόνο πράγμα που βγάζει νόημα.

 Η παράσταση που σε έχει συγκινήσει περισσότερο.
Πολλά χρόνια πίσω, "Το έβδομο ρούχο" στο θέατρο της Οδού Κυκλάδων, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μαυρίκιου. Είναι θολή η ανάμνηση πια, αλλά με είχε συνταράξει. Έχω ακόμη στα αυτιά μου ένα τραγούδι της παράστασης, την φωνή του Νίκου Καραθάνου και την συγκλονιστική ερμηνεία της Αλέκας Παϊζη, να γονατίζει αργά- αργά με απλωμένα τα χέρια και στην πλατεία σχεδόν να μην αναπνέουμε.

Το μικρόβιο του θεάτρου μπήκε...
Νομίζω την ευθύνη γι’ αυτό την έχει ο μπαμπάς μου. Λάτρευε το θέατρο, είχε μία συλλογή με όλα τα τεύχη εκείνου του θρυλικού περιοδικού για το θέατρο και μιλούσε συνέχεια για τις παραστάσεις που είχε δει κι εγώ τον έβαζα να μου τα λέει ξανά και ξανά. Αργότερα αντιστράφηκαν οι ρόλοι, εγώ μιλούσα κι εκείνος άκουγε και ήθελε να μαθαίνει τα πάντα. Μου έχει λείψει να μπορώ να μιλάω με τον μπαμπά μου για θέατρο.

Στο "Βαλς Νο6" θα ήθελες να προσέξουμε…
Το σχόλιο του έργου όσον αφορά στο victim blaming. Οι δικοί της άνθρωποι σιωπούν, αρνούνται να δουν τι συμβαίνει, ο ευρύτερος κύκλος ψιθυρίζει, σχολιάζει, κατηγορεί, λέει τα λάθος πράγματα. Δημιουργείται ένας ασφυκτικός κλοιός γύρω της από φωνές, σχόλια και γνώμες. Η Σόνια μοιάζει να έχει "καταπιεί" όλες αυτές τις φωνές, τις αναπαράγει, τις ειρωνεύεται, παλεύει μαζί τους, προσπαθεί να υπερασπιστεί τον εαυτό της, φτάνει στο σημείο να λοιδορεί η ίδια τον εαυτό της και βέβαια πίσω από αυτό υπάρχει ένας βαθύς πόνος, όπως συμβαίνει και στην πραγματικότητα.

Αποκάλυψε μου την πιο αγαπημένη σου σκηνή στην παράσταση.
Η αγαπημένη μου σκηνή στην παράσταση έχει χρώμα φούξια, ακούγεται το "spring waltz" του Chopin και η Σόνια στροβιλίζεται πάνω σε μία κούνια συναντώντας για λίγο το παιδί που ήταν κάποτε, προτού διαλυθεί η ανεμελιά και η παιδικότητα της από το τραύμα της κακοποίησης.

Ο μεγαλύτερο εχθρό της τέχνης είναι…
Ο φανατισμός και η έλλειψη ελευθερίας.

Αν μπορούσες να αλλάξεις κάτι αυτό θα ήταν…
Θα ήθελα όλες τις γυναίκες ζωντανές και ασφαλείς. Θα ήθελα ο Ζακ να είναι στο καμαρίνι του και να  ετοιμάζεται για παράσταση, η Ελένη στη σχολή της, ο Παύλος να πίνει τον καφέ του με την κυρία Μάγδα… η λίστα είναι ατελείωτη.

Τα επόμενα σχέδια σου...
Θα πορευτώ για λίγο ακόμη με το "Βαλς No6"  και βλέπουμε. Τα σχέδια μου τα κινούν οι ιστορίες που ονειρεύομαι να πω και οι άνθρωποι που λαχταράω να συναντήσω.