Πού σε ξέρω;
Χµµµ πού µε ξέρεις…; Παραστάσεις που έχω συµµετάσχει είναι το "Δέντρο του Οιδίποδα" και "Ιστορία Χωρίς Όνοµα" σε σκηνοθεσία Κώστα Γάκη, "Στη χώρα µου λένε πώς το Τσερνόµπιλ είναι ένα δέντρο που µεγαλώνει" σε σκηνοθεσία της Φωτεινής Μπάνου), "Πεθαίνω σα Χώρα" σε σκηνοθεσία της Ρούλας Πατεράκη), "Μαουτχάουζεν" σε σκηνοθεσία του Θέμη Μουµουλίδης, "Ωραία Κοιµωµένη 2" της ομάδας Hippo The\tre Group, µεταξύ άλλων. Το 2018 στην Gw\ngju στη Νότιο Κορέα παρουσίασα την πρώτη µου σκηνοθετική απόπειρά µου "Odysse'ʼs Memory: ' sole journey b'ck to the body". To 2019 ανέλαβα και τη διασκευή του µυθιστορήµατος "Ιστορία Χωρίς Όνοµα" για την ομώνυμη παράσταση που ανέβηκε στο Ίδρυµα Μιχάλης Κακογιάννης.
Πού αλλού σε βρίσκω;
Αυτές τις µέρες µε βρίσκεις σε πρόβες για την παράσταση που σκηνοθετώ, το "Μήνυµα" του Αργύρη Χιόνη. Έχουμε πρεμιέρα στις 26 Μαΐου στο θέατρο Χώρος" και βρισκόμαστε στον πυρετό της προετοιμασίας! Παράλληλα τα πρωινά θα µε βρεις σε κάποια µμέρος µε δέντρα και φυτά να υλοποιώ εργαστήρια περιβαλλοντικής εκπαίδευσης µε την οµάδα µου The Bee C\mp.
Πες µου κάτι για το θέατρο.
Υπάρχει µια στιγµή στο έργο ανάµεσα στον Α και τον Β
Β: Πες µου κάτι.
Α: Τί;
Β: Πες µου κάτι για τον εαυτό σου.
Α: Δεν ξέρω τίποτα.
Β: Πες µου κάτι για κάποιον που γνώρισες.
Α: Δεν θυµάµαι να γνώρισα κανέναν.
Β: Πες µου κάτι για εμένα.
Α: Εσένα δεν σε ξέρω, τώρα σε γνωρίζω
Αυτοσχεδιαστικά φαντάζομαι µια επόμενη ερώτηση του Β
Β: Πες µου κάτι για το θέατρο.
(Άραγε τί θα απαντούσε ο Α;)
Η παράσταση που σε έχει συγκινήσει περισσότερο είναι....
Ο "Σωσίας" σε σκηνοθεσία Έφης Μπίρμπα με τον Άρη Σερβετάλη.
Γιατί αποφάσισε να σκηνοθετήσεις το "Μήμυμα" του Αργύρη Χιόνη;
Γιατί ήρθαν ο Αντώνης Κυριακάκης και ο Γιώργος Πατεράκης και μου το πρότειναν. Λίγες μέρες μετά άρχισε η 2η καραντίνα, η οποία μας "προσέφερε” αρκετό χρόνο και υπαρξιακή αγωνία, ώστε να βουτήξουμε βαθιά μέσα σε αυτό το έργο.
Γιατί σου αρέσει ο Αργύρης Χιόνης;
Μου αρέσει γιατί έγραψε αυτό το ποίημα:
Οι άνθρωποι το πιο συχνά
δεν ξέρουν τι να κάνουνε τα χέρια τους
Τα δίνουν – τάχα χαιρετώντας – σʼ άλλους
Τʼ αφήνουνε να κρέμονται σαν αποφύσεις άνευρες
Ή – το χειρότερο – τα ρίχνουνε στις τσέπες τους
και τα ξεχνούνε
Στο μεταξύ ένα σωρό κορμιά μένουν αχάιδευτα
Ένα σωρό ποιήματα άγραφα.
(Από τη συλλογή Λεκτικά τοπία, 1983)
Η μεγαλύτερη αγωνία σου για το έργο είναι
Να φτιαχτούν καλά τα αόρατα σκαλοπάτια που μας μεταφέρουν από τη μια
στιγμή στην άλλη.
Ποια είναι η πιο αγαπημένη σου σκηνή στην παράσταση;
Όταν ο Α και ο Β προσπαθούν να εφεύρουν μια ιστορία για να ξεφύγουν από την αγωνία της αναμονής. Μια φορά κι έναν καιρό ήταν .... Μια φορά κι έναν καιρό ήταν.... Αλλά δεν μπορούν να θυμηθούν τίποτα και κανέναν που να ήταν. Οι τραγελαφικοί μας ήρωες αγγίζουν τα όρια της κατάρρευσης μην μπορώντας να συνεχίσουν αυτήν την τόσο απλή φράση και στη συνέχεια, όταν από κάπου μέσα τους αναδύεται "ένας βασιλιάς” ζητοκραυγάζουν σα να έχουν πετύχει κάτι αδιανόητο.
Off the record...
Θέλω να διασχίσω με τρένο την Ιταλία. Και να φτιάξω μια παράσταση για το περιβάλλον. Φοβάμαι το ενδεχόμενο γενίκευσης του πολέμου.
Περισσότερες πληροφορίες
Το μήνυμα
Δύο ανθρωπάκια προσπαθούν να παραδώσουν ένα ξεχασμένο μήνυμα, αποκαλύπτοντας την τραγελαφική φύση της ύπαρξής μας.
