«Απ’ έξω θα σου θυμίσει γραφεία του ΠΑΣΟΚ» μου λεει γελώντας στο τηλέφωνο ο Βασίλης Μπισμπίκης για να με βοηθήσει να βρω το νέο Cartel. Περιμένοντας να δω μια ισόγεια αποθήκη ή κάτι ανάλογο ήταν μεγάλη η έκπληξη όταν διαπίστωσα πως στον αριθμό 8 της οδού Λεγάκη βρίσκεται ένα ψηλό γυάλινο κτίριο. Εκεί, στεγάζεται το Cartel πλέον-πολύ κοντά στο παλιό-κι ο Βασίλης Μπισμπίκης με τους συνεργάτες του αξιοποίησαν τον τεράστιο βιομηχανικό χώρο ενός υπογείου 1.500 μέτρων.
Επισκεφθήκαμε το χώρο λίγες μέρες πριν τη δεύτερη καραντίνα και μπαίνοντας, το βλέμμα μου έπεσε στο τροχόσπιτο και σε μια κίτρινη σιδερένια κατασκευή. «Το τροχόσπιτο θα είναι το μπαρ μας και η γερανομηχανή-ήταν εδώ και μας περίμενε- θα είναι η σκηνή όπου θα παίζονται "Τα κόκκινα φανάρια" του Αλέκου Γαλανού από τον Ιανουάριο. Ακριβώς απέναντι βρίσκονται οι χώροι όπου θα παιχτεί "Ο Άρης" της Σοφίας Αδαμίδου και το "Άνθρωποι και ποντίκια" του Στάινμπεκ που έγινε sold out στην προπώληση, ενώ δεν έχουμε αποφασίσει σε ποιο χώρο ακριβώς θα παιχτεί το "Έγκλημα και τιμωρία" του Ντοστογιέφκσι» μου είπε η Φαίη Τζήμα υπεύθυνη παραγωγής και στενή συνεργάτιδα του Μπισμπίκη από την ίδρυση του Cartel.
Μιλώντας μαζί της συνειδητοποιώ την καθοριστικής σημασίας στήριξη της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση διαθέτοντας το κτίριο στην ομάδα του Cartel. Η Στέγη ανιχνεύει το καλλιτεχνικό τοπίο της χώρας και στηρίζει καλλιτέχνες και σχήματα που έχουν κάτι ιδιαίτερο να πουν. Σαν να είναι μέλος της ομάδας η Αφροδίτη Παναγιωτάκου, Διευθύντρια Πολιτισμού του Ιδρύματος Ωνάση, ένας άνθρωπος που ξέρει πώς να μετακινεί λίγο τη νοοτροπία, να μαλακώνει τα στεγανά, να σχεδιάζει και να υλοποιεί, ήταν στο Cartel για να παρακολουθήσει από κοντά την πρόβα. «Ψάχναμε για νέο χώρο και την κατάλληλη στιγμή η Στέγη μας διέθεσε αυτόν» μου λεει η Φαίη. «Είναι σπάνιο να βρεις τέτοιο βιομηχανικό χώρο χωρίς κολώνες στη μέση. Αυτό το υπόγειο ήταν παλιό μηχανουργείο και μας δίνει τη δυνατότητα για μεταβαλλόμενες σκηνές, ενώ στα σχέδια είναι να αξιοποιήσουμε και τους πάνω ορόφους». Όσο συζητάμε ακούγονται οι ομιλίες των ηθοποιών και οξυγονοκολλήσεις, ο χώρος έχει την εικόνα εργοταξίου εκτός από την σκηνή όπου θα παιχτεί το «Άνθρωποι και ποντίκια». Εκεί, το σκηνικό είναι στη θέση του και ένα θέατρο περιμένει του θεατές.
Μόνο μέσα από οργανωμένη, συστηματική δουλειά, που έχει διάρκεια στον χρόνο, μπορούν να έρθουν αποτελέσματα και η παρέα του Cartel είναι αποφασισμένη γι’ αυτό. Για εκείνους η τέχνη του θεάτρου είναι η μεταφορά σε ένα τόπο και το πώς, θα πραγματωθεί από τον καλλιτέχνη με ζητούμενο την απλότητα. Η Φαίη προσθέτει και την αυθεντικότητα αναφερόμενη στον σκηνοθέτη και ηθοποιό Βασίλη Μπισμπίκη που είναι η ψυχή της ομάδας: «Ο Βασίλης είναι καθαρός άνθρωπος έχει μία αυθεντικότητα. Έχει καταφέρει να βάλει όλους ανθρώπους που συνεργαζόμαστε μέσα στη φιλοσοφία του Cartel. Ακόμα και η Μαίρη Μηνά που ήρθε φέτος και παίζει στο "Άνθρωποι και ποντίκια" λειτουργεί λες και ήταν εδώ από πάντα».
Χρόνια έχω να δω αυτό σε πρόβα: όλοι τα κάνουν όλα στην προετοιμασία των σκηνών. «Τώρα που αγοράσαμε τροχούς και ηλεκτροκολήσεις τα φτιάχνουμε όλα μόνοι μας» μου είπε περιχαρής ο Βασίλης. Ομαδική υπόθεση είναι και η παράσταση «Άνθρωποι και ποντίκια», που σκηνοθέτησε μεταφέροντας το κείμενο του Στάινμπεκ στην Αθήνα του σήμερα, χρησιμοποιώντας και τον ακραίο ρεαλισμό για να εκφραστεί. «Τι ένιωσες πρωτομπαίνοτας στο νέο χώρο του Cartel», τον ρωτάω. «Τον καψουρεύτηκα. Το όνειρο μου είναι να φτιάξουμε στο Cartel μία κατάσταση όπως αυτή του Θεάτρου του Ήλιου της Αριάν Μνουσκιν. Είμαστε όλοι ισότιμοι και όποιου πάρουν τα μυαλά αέρα το σύστημα τον πετά έξω. Ο στόχος είναι στους πάνω ορόφους να φτιαχτούν χώροι και ξενώνας που θα φιλοξενεί άλλες ομάδες και από το εξωτερικό. Θέλω να μένουμε εδώ, να το κάνουμε σπίτι μας».
Ξαφνικά, ενώ μιλάμε σβήνουν τα φώτα και μένει ένας πολύ ατμοσφαιρικός φωτισμός στο χώρο όπου θα παιχτούν «Τα κόκκινα φανάρια». «Πω, πω ρε φίλε τα σπάει. Θέλω μετά να φωτίσεις τα παράθυρα, να σκάσουν από παντού δεσμίδες μέσα» λεει ο Βασίλης και το βλέμμα του λάμπει. Ο νέος χώρος του επέβαλε αλλαγές στο στήσιμο της παράστασης που δεν παίχτηκε πέρυσι λόγω πανδημίας. Ο τόπος δεν θα είναι ένα «κωλόμπαρο του ’90 αλλά της εποχή μας κάτι πιο σκληρό». Παράλληλα δουλεύει με τον Χρήστο Νικολόπουλο δραματουργός της ομάδας το «Έγκλημα και τιμωρία» που θα παιχτεί ολόκληρο σε γραμμική αφήγηση και βέβαια παίζει στο «Άνθρωποι και ποντίκια».
Ήταν καταπληκτικοί στη σκηνή που είδαμε μαζί με τη Μαίρη Μηνά. Με τη νέα συμπρωταγωνίστρια αλλά και με τους υπόλοιπους ηθοποιούς Δημήτρη Δρόσο, Στέλιο Τυριακίδη, Μάνο Καζαμία, Γιώργο Σιδέρη, Γιανμάζ Ερντάλ, Λευτέρη Αγουρίδα, Αγγέλα Πατσέλη, Μάρα Ζαλόνη και Ερατώ Αγγουράκη η επιδίωξη παραμένει η ίδια να δει ο θεατής αυτή την παράσταση στην ουσία της – χωρίς περιτυλίγματα, χωρίς διχασμό ανάμεσα στα πρόσωπα και στους ρόλους.
