Οι στίχοι της έχουν τραγουδηθεί από τον Γιάννη Χαρούλη, τη Φωτεινή Βελεσιώτου, την Άλκηστη Πρωτοψάλτη κ.ά. Τώρα ήρθε η στιγμή η Ελένη Φωτάκη να γράψει ένα μουσικό παραμύθι («Το ποτάμι που ήθελε να γυρίσει πίσω»), για τα παιδιά και να παρουσιαστεί στο Open Plan του Φεστιβάλ Αθηνών.
Τη στιγμή που συλλαμβάνεις μια ιδέα για ένα στίχο σκέφτεσαι ένα χρώμα, ακούς μουσικές… Πρώτα προκύπτει το συναίσθημα και ύστερα ξεπροβάλλει η μορφή, η δομή;
Πρώτα έρχεται η φράση. Μια φράση ανάμεσα στις άλλες, πέντε λέξεις στη σειρά που με κυριεύουν. Αυτές οι πρώτες λέξεις είναι οι δεσμοφύλακες. Με κρατούν καρφωμένη και ακίνητη. Η όλη διαδικασία μοιάζει με τον έρωτα. Η φράση στην αρχή μου φέρνει ευφορία. Η ευφορία δεν κρατάει πολύ. Γίνεται αγωνία και η αγωνία γίνεται βάρος. Νιώθω αποτυχία και απόρριψη. Τα παρατάω. Όμως οι πρώτες λέξεις – που είναι οι δεσμοφύλακες και που είναι ο έρωτας– με φέρνουν πίσω. Τα συναισθήματα προϋπάρχουν, δεν τα διαλέγω εγώ. Οι στίχοι είναι σπίτια, τα συναισθήματα κάτοικοι, επισκέπτες και περαστικοί. Άλλοι έχουν κλειδιά, άλλοι χτυπάνε κουδούνι, άλλοι κάνουν διάρρηξη. Μέσα στο χάος, όλα κινούνται άναρχα. Κάποτε, η δομή ξεκλειδώνει. Οι φράσεις γίνονται πολλές, ο κύριος κάτοικος του σπιτιού αποκαλύπτεται, η τάξη επιστρέφει και ο έρωτας φεύγει. Τότε, το μόνο που θέλω είναι να τα ξεχάσω όλα.
Μια τέτοια στιγμή έγραψες το μουσικό παραμύθι το «Ποτάμι που ήθελε να γυρίσει πίσω»;
Το παραμύθι αυτό γράφτηκε με την ίδια διαδικασία. Πρώτα ήταν ο Τάσος. Μετά ήταν ο Τάσος και ο Φώτης μαζί. Είχαν μέσα τους ένα ποτάμι. Ο Τάσος έφερε εμένα. Ο Φώτης έφερε την Ηρώ. Από την κουβέντα μας με τον Τάσο, βγήκε ο τίτλος. Ύστερα ήμουν μόνη μου. Ο τίτλος ήταν ο δεσμοφύλακας, πέρασα τα προαναφερθέντα, το έγραψα, το ξέχασα. Μετά, ήταν μόνος του ο Τάσος. Άκουσα τις μελωδίες που έβαλε στα τραγούδια. Μετά, ήταν πάλι οι δυο τους και μετά οι τρεις μαζί. Ο Τάσος, ο Φώτης και η Ηρώ. Δεν ξέρω τι έκαναν και πώς –αυτό εκείνοι το ξέρουν κι εκείνοι θα το πουν– αλλά όταν το άκουσα, μισοτελειωμένο ακόμα, με θάμπωσαν. Το φύσηξαν και ζωντάνεψε. Ακούγεται απλό, αλλά δεν είναι. Το φύσηξαν και ζωντάνεψε κι έγινε ζωντανό, πιο ζωντανό κι από τα όνειρα.
Τι θέλεις να πεις στα παιδιά μέσα από αυτήν την ιστορία;
Τα παιδιά ξέρουν τα πάντα κι όταν μεγαλώσουν, τα ξεχνάνε. Εγώ που προσπαθώ να θυμηθώ, τι μπορώ να πω σε κάποιον που ακόμα δεν άρχισε να ξεχνάει; Ένα μικρό κορίτσι που γνωρίζω, η Φοίβη, βρήκε μια γάτα που ήταν μαύρη και την ονόμασε «Νύχτα». Η Φοίβη ξέρει κι εγώ ψάχνω. Τα ποτάμια δεν γυρίζουν πίσω. Το παραμύθι γράφτηκε για την ομορφιά του αναπότρεπτου. Ακόμη και με κλάματα, θα ήθελα τα παιδιά να αγαπήσουν και να εμπιστευτούν το μέλλον τους. Αλλά πριν απ’ αυτό, να γίνουν τα ίδια ποτάμι, να μαγευτούν, να λυπηθούν, να γελάσουν, να πέσουν στη θάλασσα και να φύγουν τραγουδώντας.
Πρέπει να γνωρίζετε
Το μουσικό παραμύθι το «Ποτάμι που ήθελε να γυρίσει πίσω», για παιδιά 5 έως 9 ετών, θα παρουσιαστεί στο πλαίσιο της δράσης Open Plan του Φεστιβάλ Αθηνών, σε απρόσμενους, μη θεατρικούς χώρους. Το έγραψε η γνωστή στιχουργός Ελένη Φωτάκη, το έντυσαν μουσικά και ερμηνεύουν ζωντανά οι Φώτης Σιώτας και Αναστάσιος Μισυρλής και αφηγείται η Ηρώ Μπέζου. Οι παραστάσεις είχε προγραμματιστεί να ξεκινήσουν το χειμώνα, αλλά ματαιώθηκαν λόγω καραντίνας. Απολασύστε το μουσικό παραμύθι μαζί με τα παιδιά στο Αρχοντικό των Μπενιζέλων (26/6, 12μ.), θα συνεχίσουν στο Πάρκο Αϊ Γιάννη – «Ξύλινα» (27/6, 10 π.μ. και 11 π.μ.). Η είσοδος είναι δωρεάν, με απαραίτητη έκδοση εισιτηρίου.
Περισσότερες πληροφορίες
Το ποτάμι που ήθελε να γυρίσει πίσω
Σε απρόσμενους, μη θεατρικούς χώρους και με όχημα την αφήγηση, τη μουσική και το τραγούδι παρουσιάζεται το μουσικό παραμύθι που μιλά για το ταξίδι προς την αναζήτηση της ευτυχίας.
