Αυτή η παράσταση δεν ήρθε από κάποιον αθηναϊκό θίασο πόσω μάλλον από κάποια ηχηρή μετάκληση από το εξωτερικό. Η ομάδα Εν Δυνάμει είναι γέννημα θρέμμα της Θεσσαλονίκης, δημιούργημα της Ελένης Δημοπούλου, ηθοποιού, νυν Καλλιτεχνικής Διευθύντριας του ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων και μητέρας μίας κόρης με σύνδρομο Down. Οι ενημερωμένοι θεατές ίσως είχαν δει τις προηγούμενες παραστάσεις της ομάδας («Ο άνθρωπος ανεμιστήρας» και «Το άλλο σπίτι»˙ στην Αθήνα παρουσιάστηκαν στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, αντίστοιχα), που σκηνοθέτησε η Ελένη Ευθυμίου, η οποία υπογράφει τη σκηνοθεσία και στα «Ερωτευμένα άλογα». Θα είχαν διαπιστώσει τότε τη σπουδαία δουλειά που γίνεται σε αυτή την ομάδα/θεατρική κολεκτίβα, όπου συμμετέχουν άνθρωποι με αναπηρίες και χωρίς.
Η δουλειά των Εν Δυνάμει έρχεται να αναμετρηθεί και να καταρρίψει ψευδαισθήσεις ή ταμπού γύρω από την αναπηρία, να μιλήσει με ειλικρίνεια και θάρρος γι’ αυτή, να ενδυναμώσει την πίστη μας στο μεγαλείο της ανθρώπινης ψυχής και τη δύναμη της θέλησης, όταν υπάρξουν οι κατάλληλοι άνθρωποι για να φυτέψουν το σπόρο. Οι παραστάσεις των Εν Δυνάμει προκύπτουν μέσα από μια βαθιά, έντιμη και ουσιαστική διαδικασία συνεργασίας και συνύπαρξης, που σίγουρα έχει αποδειχθεί αμφίδρομα ευεργετική για όλα τα μέλη της ομάδας. Αλλά το θετικό πρόσημο της δουλειάς τους δεν περιορίζεται σε αυτή τη μεταξύ τους σχέση˙ αντιθέτως, το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα των παραστάσεων που έχουν παρουσιάσει είναι υψηλότατο. Οι Εν Δυνάμει δημιουργούν θεατρικές δουλειές αξιώσεων, ευαίσθητες, ειλικρινείς, τολμηρές, απενοχοποιημένες, άκρως εμπνευσμένες, μακριά από οποιαδήποτε έννοια διδακτικού θεάτρου.
Με τα «Ερωτευμένα άλογα», δε, ξεπέρασαν κάθε προσδοκία. Θέμα της παράστασης είναι ο έρωτας, αυτό το πανανθρώπινο πάθος και δικαίωμα, που ήρθε ως κορύφωση μιας περιόδου ωρίμανσης της ομάδας που έχει κλείσει δέκα δημιουργικά χρόνια ζωής. Η βίωση του ερωτικού συναισθήματος, το δικαίωμα στη σεξουαλική έκφραση και ικανοποίηση, η αμήχανη στάση της οικογένειας, είναι επιγραμματικά τα βασικά θέματα που αγγίζει η παράσταση μέσω μιας υποδειγματικής δραματουργίας (τα κείμενα και τα λόγια που έχουν καταθέσει τα μέλη της ομάδας μαζί με αυτά ποιητών, συγγραφέων και φιλοσόφων τα έχει επεξεργαστεί δραματουργικά η Σοφία Ευτυχιάδου).
Η τόλμη, η ευθύτητα, η ειλικρίνεια που χαρακτηρίζουν την παράσταση μπροστά σε κατεξοχήν θέματα ταμπού (αναπηρία/έρωτας/σεξ) θα ήταν, ίσως, ικανοί λόγοι για να την ξεχωρίσουμε ανάμεσα στις τόσες άλλες, όμως θα την αδικούσαμε κατάφωρα αν μέναμε μόνο σε αυτά. Ο τρόπος που οι ιδέες, τα θέματα και τα ζητούμενα έγιναν θέατρο θέτουν αυτόματα τα «Ερωτευμένα άλογα» στις πλέον συγκλονιστικές, ουσιαστικές και ολοκληρωμένες παραστάσεις που έχουμε δει στην ελληνική σκηνή διαχρονικά. Και αν και προφανώς η τρομερή δουλειά που κρύβεται πίσω από την παράσταση είναι συλλογική υπόθεση, δεν γίνεται να μην αναγνωρίσουμε στο πρόσωπο της Ελένης Ευθυμίου που υπογράφει τη σκηνοθεσία έναν άκρως ταλαντούχο άνθρωπο.
Στην πραγματικότητα, είναι δύσκολο να περιγράψει κανείς στην ολότητά του το θέαμα που εκτυλίχθηκε στη σκηνή της Πειραιώς 260, όπου μία ομάδα είκοσι εννέα ατόμων συντονίστηκαν ψυχή τε και σώματι σε μία μεγαλειώδη σκηνική σύλληψη. Σε ένα θέαμα πολυπρισματικό, με μουσική, κίνηση και λόγο, πλήρους εικαστικής ευγλωττίας, με στοιχεία θεάτρου ντοκουμέντου υποδειγματικά ενταγμένα σε μία θεατρικότατη πραγματικότητα και όχι ως εύκολη λύση, με χιούμορ και ποίηση, με ευφυή υπονοούμενα αλλά και με την ωμή αλήθεια γυμνή μπροστά μας. Και με ένα φινάλε λυτρωτικό σε μια σκηνή ανθολογίας. Τα «Ερωτευμένα άλογα» επιβάλλεται να συνεχίσουν να καλπάζουν.
