Έχει γίνει θεσμός κι έχει κάθε λόγο να συνεχίσει να είναι. Η άνοδος των μεγάλων παιδιών και ταυτόχρονα μικρών ενηλίκων στη σκηνή, είναι κάθε χρόνο ένα σημείο-σελιδοδείκτης στο ημερολόγιό μας.Οι ίδιοι οι έφηβοι έχουν θέσει τα στάνταρ και τις προσδοκίες πολύ ψηλά εδώ και 9 χρόνια. Με την υποστήριξη της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση το εφηβικό φεστιβάλ βγήκε από το αυγό του, άνοιξε τα φτερά του και αναπτύχθηκε, καταλαμβάνοντας τις σκηνές όλης της χώρας, αποδεικνύοντας έτσι πως ήρθε για να μείνει. Για μερικές μέρες, κάνουν τη δική τους γιορτή, ανάβουν τη δική τους φωτιά κι όλοι παρασύρονται στο χορό γύρω της-μαζί τους. Μπορεί να είναι ένα αργό βαλς, ένα παθιασμένο λάτιν, ένα φλογερό παραδοσιακό, ή κάτι εντελώς αυτοσχεδιαστικό, σε οποιοδήποτε τέμπο και είδος. Ο προβολέας και το μικρόφωνο είναι πάνω τους και καλά θα κάνει να παραμείνει, γιατί όπως τα προηγούμενα χρόνια, έτσι και φέτος, αποδεικνύουν ότι μπορούν να μας βάλουν τα γυαλιά, να μας συγκινήσουν, να μας ενθουσιάσουν, να μας ξεσηκώσουν.
Φετινό θέμα του Onassis Youth Festival, το τρίπτυχο Αθήνα-Αλεξάνδρεια-Βηρυτός, τρεις ανήσυχες, πολυπολιτισμικές πόλεις, που άλλοτε βρίσκουν γέφυρες και συνδέονται μεταξύ τους, δείγμα των πάμπολλων γεννημένων στην Αλεξάνδρεια καλλιτεχνών όπως ο Κ. Π. Καβάφης, κι άλλοτε βρίσκονται πολύ μακριά και χωρίζονται λόγω γλωσσολογικών, εθνοτικών, θρησκευτικών κ.ά. διαφορών. Στη μέση οι έφηβοι, να βιώνουν στο πετσί και στην ψυχή τους όλες τις δυσκολίες, εξωτερικές -μετακομίσεις, μετανάστευση, εν γένει μια διαρκής ανάγκη προσαρμογής σε τεράστιες μεγαλουπόλεις που δεν τους ενσωματώνουν- και εσωτερικές- αλλαγές στο σώμα, πρώτοι έρωτες, αναμετρήσεις με τον εαυτό σε κάθε επίπεδο. Με λίγα λόγια, πόλεμος εντός, πόλεμος κι εκτός για την ιδιαίτερη αυτή ηλικία, που ελπίζει- όπως τόνισε ένας μικρός πρωταγωνιστής του «Summer Rain/Καλοκαιρινή Βροχή» από το 41ο Γυμνάσιο Αθηνών, να βρίσκει στην πόλη του καλοκαιρινή βροχή με σταγόνες αντί για σφαίρες.
© φωτογραφιών Pinelopi Gerasimou
Σε αυτό το σημείο έγκειται όμως, ένας προβληματισμός: ενδιαφέρον θέμα, αναμφίβολα, αλλά κάπως δεσμευτικό και περιοριστικό για τους καλλιτέχνες-δημιουργούς. Η πλειοψηφία τους φάνηκε να τείνει σε αφηγήσεις ιστορικού περιεχομένου σχετικά με τις ίδιες τις πόλεις, την επιβίωση σε αυτές και τη σύγχρονη πραγματικότητα, στοιχεία φυσικά κρίσιμα και σημαντικά να ειπωθούν, ειδικά λαμβάνοντας υπόψη την πολιτική κατάσταση στην Ευρώπη και τον κόσμο. Ωστόσο, δεν μπόρεσε να περάσει απαρατήρητη μια απουσία βαθιάς θεατρικής δημιουργίας, με την έννοια πλοκής και ροής των έργων που παρουσιάστηκαν, ισχυρών δομών σχέσεων μεταξύ των χαρακτήρων- ρόλων και εντέλει κείμενα που προέρχονται, αφορούν και καίνε τους ίδιους τους εφήβους. Πρέπει δηλαδή, να τονίζεται η εκπαιδευτική παράλληλα με τη δημιουργική δουλειά των καλλιτεχνών, ώστε να διαχειρίζονται με χειρουργική ακρίβεια, με απόλυτη προσοχή και άκρατο σεβασμό τους μικρούς ενήλικες.
Όλες οι αρετές που προσφέρει η θεατρική διαδικασία- ομαδικότητα, αλληλεγγύη, ανοιχτές αισθήσεις, ετοιμότητα, σκληραγώγηση, αναφέροντας μόνο μερικές από αυτές- είναι το έδαφος για να ανθίσουν και να οπλιστούν για να αντιμετωπίσουν τον κόσμο, φεύγοντας από τη σκηνή πιο πλούσιοι. Το χειροκρότημα φυσικά, είναι δικό τους, ολόδικό τους.
