Αντίο Γιώργο Μιχαηλίδη

Ο Γιώργος Μιχαηλίδης, ένας από τους πιο επιδραστικούς σκηνοθέτες του ελληνικού θεάτρου, έφυγε από την ζωή.

Αντίο Γιώργο Μιχαηλίδη

Ο Γιώργος Μιχαηλίδης μπορεί να απουσίαζε χρόνια από την θεατρική πράξη, όμως είχε αφήσει ανεξίτηλο αποτύπωμα. Ο ιδρυτής του θρυλικού Ανοιχτού Θεάτρου ήταν από εκείνους που οδήγησαν από το κλασικό στο μοντέρνο, μας έκανε να λατρέψουμε τον Καμπανέλλη, τον Ζιώγα, τον Μπρέχτ, το Στρίντμεργκ, μας χάρισε μια συγκλονιστική «Ορέστεια» κλειστού χώρου το 1992 και όχι μόνο. Η σκηνοθεσία του διέπρεψε χάρη στην προσεγμένη, ψυχαναλυτική ματιά του σε έργα του παγκόσμιου ρεπερτορίου και στην ανοιχτή ματιά του στον κόσμο της τέχνης.

Την εποχή που ελάχιστοι ασχολιόντουσαν με το σύγχρονο χορό, το θέατρο του έγινε μια ανοιχτή πύλη για τους ανήσυχους Έλληνες χορογράφους. Από το κατώφλι της θεατρικής του σκηνής στην περιοχή του Γκύζη πέρασαν κάνοντας τα πρώτα τους βήματα στο θέατρο σπουδαίοι ερμηνευτές, όπως ο Μηνάς Χατζησσάβας, η Καρυοφυλιά Καραμπέτη, η Ντίνα Μιχαηλίδη, η πρόωρα χαμένη Χρύσα Σπηλιώτη και πολλοί ακόμα. Η κηδεία θα γίνει την Τετάρτη στη 4μμ στο νεκροταφείο Μεταμόρφωσης.

Η Υπουργός Πολιτισμού γράφει στο συλλυπητήριο μήνυμα για τον θάνατο του Γιώργου Μιχαηλίδη: «Ο Γιώργος Μιχαηλίδης υπήρξε ένας σκηνοθέτης με πλούσια παρουσία και προσφορά στο ελληνικό θέατρο. Το ιδιαίτερο στίγμα του είναι εμφανές ήδη από το ξεκίνημά του, το 1965, και τη δημιουργία του Θεάτρου της Νέας Ιωνίας. Το θέατρο αυτό, το πρώτο λαϊκό περιφερειακό θέατρο στην Ελλάδα, λειτούργησε μόνο για δύο χρόνια, αλλά κατάφερε να δώσει ένα εμφανές στίγμα με τις ιδιαίτερες παραστάσεις του, που αγαπήθηκαν από μια ολόκληρη γενιά. Το θέατρο της Νέας Ιωνίας έγινε κτήμα της ζωής στη γειτονιά, σπάζοντας στεγανά και φέρνοντας με ουσιαστικό τρόπο τον κόσμο σε άμεση επαφή με τη θεατρική τέχνη. Το 1972, μέσα στη δικτατορία, ο Μιχαηλίδης θα δημιουργήσει το Ανοιχτό Θέατρο και παράλληλα εκδίδει το περιοδικό «Ανοιχτό Θέατρο», μηνιαία επιθεώρηση πολιτικού θεάτρου. Ο μεγάλος αριθμός παραστάσεων που θα ακολoυθήσουν, η ιδιαίτερη σκηνοθετική του προσέγγιση σε κλασικά και σύγχρονα έργα, μαζί με την προσφορά του στη θεατρική διδασκαλία και τη συγγραφή, περιγράφουν την πολύπλευρη προσφορά του στον σύγχρονο νεοελληνικό θέατρο. Το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού εκφράζει θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια και τους οικείους του.»

Διαβάστε ακόμα

Τελευταία άρθρα Θέατρο

Ο Θανάσης Σαράντος, η 'Αντιγόνη' κι ένας κόσμος με το δίλημμα "ασφάλεια ή ελευθερία"

Μιλήσαμε με τον ηθοποιό και σκηνοθέτη Θανάση Σαράντο για την 'Αντιγόνη' του, ένα πολιτικό θρίλερ, τοποθετημένο στη δεκαετία του ‘70, που θέτει σκοτεινά ερωτήματα για την τραγωδία του Σοφοκλή αλλά και για τη σημερινή εποχή.

ΓΡΑΦΕΙ: ΧΡΥΣΑ ΠΑΣΙΑΛΟΥΔΗ
06/02/2026

Τι κάνει... "(κρότο)" στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης;

Μια σύγχρονη σκηνική σύνθεση εμπνευσμένη από το διήγημα "Ο τρόμος" της Λιλής Ζωγράφου φωτίζει τη βία και την αδικία της καθημερινότητας έως τον αναπόφευκτο "(κρότο)".

4 παραστάσεις που αξίζει να (ξανα)δείς

Τέσσερις θεατρικές επαναλήψεις που σου ανοίγουν άλλους κόσμους και αξίζει να παρακολουθήσεις.

"Η Γυναίκα της Ζάκυθος": Ποίηση και μνήμη σε ζωντανό καφενείο

Η παράσταση "Η Γυναίκα της Ζάκυθος και άλλες αιώνιες μνήμες" επιστρέφει στο ιστορικό καφενείο "Σωκράτης", με τη σκηνοθετική επιμέλεια της Αντιγόνης Γύρα, όπου η ποίηση του Σολωμού ζωντανεύει μέσα από φωνή, κίνηση και μουσική, σε μια εμπειρία σωματική και συναισθηματική.

Ποιος τελικά είναι ο φιλάνθρωπος; Οι Dirty Granny Tales απαντούν

Με "The Philanthropist" επιστρέφουν οι Dirty Granny Tales, μια παράσταση που δίνει χώρο στη θεατρική κίνηση, το κουκλοθέατρο και το animation.

"Nora: The Hell’s House": Ας ξεχάσουμε τη Νόρα όπως την ξέρουμε

Μάθαμε αποκλειστικά ποια είναι η νέα παράσταση των Κωνσταντίνου Κυριακού και Κατερίνας Μπιλάλη. Μια τολμηρή ανασυγγραφή του Χένρικ Ίψεν που συνομιλεί με τον "Φάουστ" του Γκαίτε στο Bios.

"Superstar" της ομάδας Griffon: Δοκιμασία αντοχής

Σε μια σκηνή-αρένα, τρία σώματα κινούνται ασταμάτητα, παλεύοντας με τη φιλοδοξία, την εξάντληση και την ανάγκη για αναγνώριση. Το "Superstar" της ομάδας χορού Griffón μετατρέπει το θέαμα σε δοκιμασία αντοχής και υπαρξιακό ερώτημα.