Για μένα ο χορός είναι μια σχέση ζωής, ο δάσκαλός μου, το σπίτι μου, ο τρόπος που βιοπορίζομαι· είναι γιορτή, ξέσπασμα, χαρά, χαλάρωση, συγκέντρωση, διασκέδαση.
Με ξέρεις από το «Vertical Road» του Akram Khan, το «Menske» και το «Spiegel» του Wim Vandekeybus- Ultima Vez, το «Kireru» και το «Europium» των Rootlessroot, το «Vicious Cycle» των Jukstapoz, το «Mermaid’s Call» του Roberto Olivan, το «Henshin» και το «Lapses of Light» σε δική μου χορογραφία.
Το πιο δύσκολο πράγμα που χρειάστηκε να κάνω επανειλημμένα ήταν να ανέβω στην σκηνή με πολύ έντονο σωματικό πόνο λόγω τραυματισμών. Αυτό είναι σύνηθες για τους χορευτές, σε βαθμό που συχνά ξεχνάμε πώς είναι το σώμα σε μια φυσιολογική κατάσταση.
Η παράσταση που με έχει συγκινήσει περισσότερο λέγεται «Respire» από τους Cie Circoncentrique. Είναι ένα ντουέτο δύο μοναδικών performer-circus artists. Παίζεται φέτος στο Φεστιβάλ Καλαμάτας στις 15-16/7!
Θαυμάζω τους ανθρώπους που καταφέρνουν να συνδυάζουν υψηλή ποιότητα στην τέχνη τους μαζί με την αίσθηση της ανθρωπιάς τόσο στο επίπεδο της δημιουργίας όσο και στο τελικό αποτέλεσμα.
Το Φεστιβάλ Καλαμάτας φέτος στηρίζει τους kóka&panú, εμένα και τον Παναγιώτη Μανουηλίδη ως συμπαραγωγή και το έργο δημιουργείται χάρη σε αυτήν την συνεργασία. Είναι μεγάλη χαρά και πρόκληση που κάνουμε την πρεμιέρα μας την Κυριακή 22 Ιουλίου στο Στούντιο Μεγάρου Χορού Καλαμάτας ανάμεσα σε πλήθος ταλαντούχων ερμηνευτών και καταξιωμένων ομάδων. Ελπίζουμε αυτή να είναι μια αφετηρία για μια δημιουργική πορεία της ομάδας στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Στο «In Case of Loss» θα δείτε δύο performer, δύο παράλληλες ιστορίες, έναν χώρο σουρεαλιστικά αληθινό με εικαστικές δράσεις, έντονη κίνηση, πολλή μουσική σε μία πορεία όπου η αρχή και το τέλος του νήματος χάνονται και οι δύο ερμηνευτές αναζητούν το δρόμο της επιστροφής...
Η μεγαλύτερη αγωνία μου για την παράσταση είναι να καταφέρουμε να αποδώσουμε όλα τα τεχνικά στοιχεία με τέτοια ακρίβεια και καθαρότητα ώστε ο θεατής να έχει την αίσθηση ότι τα πράγματα στη σκηνή γίνονται απλά, σχεδόν μαγικά. Να υπάρχει αυτός ο χώρος που θα μπορεί να ταξιδέψει και να φανταστεί. Αυτό προϋποθέτει από εμάς λεπτομερή προετοιμασία, άρτια τεχνική απόδοση, συγχρονισμό, κατάθεση ψυχή τε και σώματι.
Στην Ελλάδα αγαπώ την αίσθηση οικειότητας που νιώθω, το φως, τους φίλους, την ομορφιά του τόπου, τη γλώσσα. Με απογοητεύουν τα πολλά σκουπίδια, η αδιαφορία για τη φύση, ο εφησυχασμός των ανθρώπων, η προσπάθεια να μιμηθούμε και να γίνουμε κάτι έξω από εμάς.
Off the record Δεν θα ήθελα να ζήσω πουθενά αλλού στον κόσμο από την Ελλάδα.
