Update: Λόγω καιρικών συνθηκών, η παράσταση-βιντεοσκόπηση αναβλήθηκε για την Πέμπτη 5 Ιουλίου (7 μ.μ. & 10 μ.μ.), στο θέατρο Ρεματιάς (τα εισιτήρια ισχύουν για την νέα ημερομηνία ενώ για όσους δεν εξυπηρετούνται θα επιστραφούν τα χρήματα, επίσης στη βραδινή παράσταση υπάρχουν μερικά εισιτήρια λόγω ακυρώσεων).
Νομίζω δεν χρειάζεται να πούμε ξανά το πόσο πολύ λατρέψαμε το «Στα Πλάγια», το δυνατό double bill του Μιχάλη Μαθιουδάκη και του Βύρωνα Θεοδωρόπουλου που γύρισε νησιά, χωριά, πόλεις, κωμοπόλεις, εναλλακτικούς χώρους και φεστιβαλικά stages, σε ένα ακαταμάχητο σερί sold out παραστάσεων. Ούτε χρειάζεται να μας πάρουν τα ζουμιά, τώρα που έφτασε η ώρα να κλείσει τον κύκλο του, με δύο απανωτές παραστάσεις και μαγνητοσκόπηση στο ανοιχτό θέατρο Ρεματιάς Χαλανδρίου, αυτό το Σάββατο 23 του μηνός (μιας και η πρώτη έγινε sold out). Και όσο περιττό είναι το να μιλήσουμε πάλι εμείς για τους δύο ταλαντούχους κωμικούς, τον Θεοδωρόπουλο και τον Μαθιουδάκη –που ακόμα και αν δεν είσαι φανατικός του είδους, κάπου τους έχεις πετύχει–, άλλο τόσο αξίζει να σταθούμε στον Βύρωνα και τον Μιχάλη, που τα τελευταία χρόνια μοιράζονται την ίδια σκηνή. Τι πιο ταιριαστό, λοιπόν, από το να αφήσουμε τον έναν να μιλήσει για τον άλλον, τον Μαθιουδάκη να μιλήσει για τον Βύρωνα και τον Θεοδωρόπουλο για τον Μιχάλη;
Βύρωνας Θεοδωρόπουλος: «Η πρώτη φορά που είδα τον Μιχάλη επί σκηνής ήταν το Σεπτέμβρη του ’11, στο beach bar «Κέδρος», στην αγαπημένη του Δονούσα. Έκλεινε δέκα χρόνια και έκανε ένα φεστιβάλ με μουσικές μπάντες, acts στη σκηνή και πάρτι. Ο Μιχάλης –δεν τον ήξερα τότε, και δεν είπε καν το όνομά του– είχε ανέβει ως εργαζόμενος-περσόνα-λαϊκός ήρωας των μικρών Κυκλάδων και διάβασε το λογαριασμό από τα δέκα χρόνια του μαγαζιού. Σαν ένα τεράστιο Ζ από την ταμειακή μηχανή: 24.568 φρέντο καπουτσίνο, 87 ταψιά σπανακόπιτα κοκ. Ήταν πιστευτό αν και γραμμένο, ήταν αστείο, ήταν Μαθιουδάκης.
Μετά από τόσες περιοδείες και παραστάσεις μαζί, κατάλαβα πως ο Μιχάλης είναι ταλαντούχος, επίμονος, πειθαρχημένος και το κυριότερο σε επαφή με όλο τα φάσμα των συναισθημάτων της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης,
Ξεκάθαρα, το καλύτερό του bit είναι οι παιδικές ζωγραφιές από το «Στα Πλάγια».
Η πιο σουρεάλ ιστορία που έχω ζήσει με τον Μιχάλη ήταν και πάλι στην Δονούσα, όταν τον έβλεπα επί σαράντα λεπτά, μπροστά σε έξι άτομα, να πετάει πετραδάκια σε ένα βράχο που είχε μία οριζόντια τρύπα, τύπου μπασκέτα. Κάθε φορά που το πετύχαινε, φώναζε «lorenzo caretti» και ξεκίναγε να μας περιγράφει σαν ντοκιμαντέρ όλη τη ζωή και το μύθο του του Lorenzo Caretti, ενός τύπου που ξεκίνησε από πολύ χαμηλά και έφτασε να είναι ο καλύτερος στο κόσμο στο πέταγμα πετραδακίων σε βράχο.
Εντάξει, όλοι κρύβουμε λίγο κιτς μέσα μας. Ο Μιχάλης, ας πούμε, είχε γράψει ένα γενικό ημέιλ για να προωθούμε σε μπαρ και να κάνουμε μία πρώτη επαφή, μήπως και θέλουν να μας πάρουνε να παίξουμε, στο οποίο εξηγούσε συνοπτικά τι είναι το stand up comedy, έστελνε και από ένα βίντεό μας, διευκρίνιζε ότι δεν πειράζουμε τον κόσμο και ότι σιγά-σιγά γίνεται δημοφιλές σαν θεατρικό είδος. Και μετά με ύφος telemarketing γραμματοσειρά bold και τεράστια έγραφε «Τώρα μπορεί να γίνει και στο χώρο σας».
Πιθανότατα, σε δέκα χρόνια από τώρα, ο Μιχάλης θα είναι βλαχοδήμαρχος Μικρών Κυκλάδων.»
Μιχάλης Μαθιουδάκης: «Εγώ πρώτη φορά είδα τον Βύρωνα επί σκηνής το χειμώνα του ’14 στο Μεταξουργείο, στο μπαρ «Ο άνθρωπος» –πολύ αγαπημένο, αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει πια. Εκείνη την ημέρα γινόταν ένα τοπικό φεστιβάλ (νομίζω ήταν Απόκριες) και κατά την διάρκεια της βραδιάς, σε μία μικρή σκηνή βγαίνανε διάφορα acts. Στο μαγαζί επικρατούσε χάος. Αγόρια, κορίτσια, όλοι μασκαρεμένοι, όλοι τύφλα, φωνάζανε και διασκεδάζανε. Και εγώ μαζί τους. Κάποια στιγμή λοιπόν, βγαίνει, ο Βύρωνας και έχει τόση οχλοβοή που ακούγεται ελάχιστα. Οι μόνοι που τον προσέχουν είμαι εγώ και άλλοι δύο τύποι που δεν έβρισκαν κορίτσι να λοκάρουν. Όλα είναι εναντίον του. Η συνθήκη, ο ήχος, η διάθεση του κόσμου, όλα. Αλλά ο τύπος το παλεύει. Ψύχραιμος, με σωστό ρυθμό και χωρίς να δείχνει φόβο, αρχίζει να κερδίζει κόσμο σιγά-σιγά, αστείο με το αστείο.
Εκεί, άκουσα και το καλύτερο bit του Βύρωνα. Μέσα σε αυτή τη συνθήκη, που όλα ήταν θεατρικά και σκηνικά λάθος, μέσα σε καπνό, γέλια, αλκοόλ και φασαρία, άκουσα για πρώτη φορά το 140 – το αγαπημένο μου ελληνικό bit. Πρώτη φορά στη ζωή μου είδα μεθυσμένους να σταματάνε να μιλάνε και να προσέχουν ένα θέαμα on stage. Γιατί ένα πολύ καλό κείμενο, δεν σου αφήνει περιθώρια να μην το ακούσεις. Σου μιλάει με υλικό από την ζωή σου. Σε αναγκάζει να εμπλακείς. Σε καλεί σε σχέση. Όλο το μαγαζί κατέληξε να γελάει (εκτός βέβαια από μία παρέα μεθυσμένων πίσω αριστερά που έκανε καμάκι σε μια κοριτσοπαρέα, γιατί εντάξει καλό το stand up αλλά η ζωή καλύτερη).
Η πιο σουρεάλ ιστορία που θυμάμαι με τον Βύρωνα ήταν στην Λάρισα, όπου την ώρα που έπαιζα μπήκε μέσα ο τρελός της περιοχής και θεώρησε ότι είμαστε συγκρότημα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να κάτσει ακριβώς μπροστά μου και να χορεύει κάτι μεταξύ grunge και disco. Με τα πολλά ο ιδιοκτήτης του χώρου τον απομάκρυνε, αλλά επειδή αυτός ήταν ανήσυχος και σίγουρα θα επέστρεφε, όταν τελείωσα το σετ μου, πήγα δίπλα του και όση ώρα έπαιζε ο Βύρωνας, εγώ τον χάιδευα.
Αυτό που είδα στο double bill με τον Βύρωνα είναι το πόσο πολύ αλληλοσυμπληρωνόμαστε σκηνικά –όπως μας λέει και ο κόσμος. Το πόσο καλά περνάμε στις περιοδείες. Αλλά κυρίως το ότι έχουμε τόσο μεγάλη αγάπη γι αυτό που κάνουμε, που σχεδόν πάντα μετά από κάθε παράσταση, όταν αφήνω τον Βύρωνα σπίτι του, λέει ο ένας στον άλλον «η καλύτερη δουλειά στον κόσμο».
Τώρα που το «Στα πλάγια» ολοκληρώνει τον κύκλο του, έχω να πω στον Βύρωνα: Κολλητέ να δεις που θα τους λέμε ότι τελείωσε και δεν θα μας πιστεύουν!»
Περισσότερες πληροφορίες
Στα πλάγια
Το ντουέτο αλληλοσυμπληρώνεται υφολογικά και μας δίνει ένα σύγχρονο οδηγό επιβίωσης μπολισμένο με πολύ χιούμορ
