Στο Τριανόν δεν πηγαίνουμε μόνο για σινεμά

Κλασικό στέκι των σινεφίλ, το Τριανόν έχει ανοίξει την οροφή του και, ενώ συνεχίζει τις κινηματογραφικές προβολές, για δέκα βραδιές, φιλοξενεί ένα ξεχωριστό θεατρικό σόλο της Μάνιας Παπαδημητρίου.

Στο Τριανόν δεν πηγαίνουμε μόνο για σινεμά

Ο μονόλογος του Παναγιώτη Μέντη «Αδαμαντία» πρωτοπαίχτηκε τον περασμένο χειμώνα στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν», έπειτα στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά και τώρα, για δέκα μόνο βραδιές, επαναλαμβάνεται στο Τριανόν. Η Μάνια Παπαδημητρίου είναι η ερμηνεύτρια αυτού του έργου, το οποίο βασίζεται σε πραγματική αλληλογραφία και περίμενε χρόνια την ανακάλυψή του από τον σκηνοθέτη Κωστή Καπελώνη. Εκτός από την ιστορία μιας γυναίκας, στο έργο ξετυλίγεται και η νεότερη ιστορία δύο χωρών, της Ελλάδας και της Αφρικής, ενώ δίνει την αίσθηση ενός μανιφέστου υπέρ των γυναικών που πρέπει να τα φέρουν όλα εις πέρας και κάπου ανάμεσα τις συµβάσεις και τους συµβιβασµούς να θέσουν (και) τις δικές τους προτεραιότητες...

Όπως επισημαίνουν και οι συντελεστές: «Η Αδαμαντία, αγωνιά να επιβιώσει κτίζοντας στην άµµο της Αφρικανικής ερήµου τη διαρκώς µετέωρη προσωπική της περιπέτεια. Γυναίκα και Άνδρας, Μάνα και Πατέρας σε µια οικογένεια που της ζητά να απολογηθεί για όσα λαχτάρησε αλλά δεν τα έζησε. Από ένα νησί του Αιγαίου, στη Θεσσαλονίκη, στην Αλεξάνδρεια, στο Κάϊρο και την Αθήνα. Ελλάδα και Αίγυπτος, αλλά πουθενά ρίζα και φιλόξενη πατρίδα. Η Ελλάδα µετά τον εµφύλιο. Η Ελλάδα του Καραµανλή, της Δικτατορίας, η Ελλάδα του Ανδρέα. Παράλληλα µε την Αίγυπτο του Νάσερ, του Σαντάτ, του Μουµπάρακ. Γεγονότα στο Σουέζ και στην Κύπρο. Πόλεµος των έξη ηµερών, Πολυτεχνείο… Και δίπλα σε όλα αυτά η ζωή µιας γυναίκας που πρέπει να φέρει σε πέρας αυτά που είναι οι δικές της προτεραιότητες. Που πρέπει να µεγαλώσει τα παιδιά της, µέσα σε ένα περιβάλλον που απαιτεί συµβάσεις και συµβιβασµούς. Η Μάνια Παπαδημητρίου τραγουδά, αλλάζει πρόσωπα ανάλογα με τις εποχές, για να δώσει ένα πρόσωπο στην Κυρία Αδαμαντία, μια συνηθισμένη γυναίκα που προσπαθεί να επιβιώσει και να φροντίσει τα παιδιά της, δηλαδή το μέλλον της πατρίδας».

Περισσότερες πληροφορίες

Αδαμαντία

  • Μονόλογος
  • Διάρκεια: 80 '

Η Αδαμαντία, γυναίκα και άντρας, μάνα και πατέρας, καλείται να απολογηθεί για όσα λαχτάρησε, αλλά δεν έζησε και προσπαθεί να επιβιώσει για να φροντίσει τα παιδιά της, δηλαδή το μέλλον

Διαβάστε ακόμα

Τελευταία άρθρα Θέατρο

"Το ξενοδοχείο η νύχτα που πέφτει": Έργο του Νάνου Βαλαωρίτη στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά

Ένα έργο του Έλληνα λογοτέχνη που υπερασπίστηκε όσο λίγοι το ποιητικό κίνημα "beat", παρουσιάζεται από τη Λίνα Φούντογλου, φωτίζοντας την αγωνία, την ανυπακοή και τα υπαρξιακά αδιέξοδα του σύγχρονου ανθρώπου.

ΓΡΑΦΕΙ: ATHINORAMA TEAM
06/02/2026

Τι κάνει... "(κρότο)" στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης;

Μια σύγχρονη σκηνική σύνθεση εμπνευσμένη από το διήγημα "Ο τρόμος" της Λιλής Ζωγράφου φωτίζει τη βία και την αδικία της καθημερινότητας έως τον αναπόφευκτο "(κρότο)".

4 παραστάσεις που αξίζει να (ξανα)δείς

Τέσσερις θεατρικές επαναλήψεις που σου ανοίγουν άλλους κόσμους και αξίζει να παρακολουθήσεις.

"Η Γυναίκα της Ζάκυθος": Ποίηση και μνήμη σε ζωντανό καφενείο

Η παράσταση "Η Γυναίκα της Ζάκυθος και άλλες αιώνιες μνήμες" επιστρέφει στο ιστορικό καφενείο "Σωκράτης", με τη σκηνοθετική επιμέλεια της Αντιγόνης Γύρα, όπου η ποίηση του Σολωμού ζωντανεύει μέσα από φωνή, κίνηση και μουσική, σε μια εμπειρία σωματική και συναισθηματική.

Ποιος τελικά είναι ο φιλάνθρωπος; Οι Dirty Granny Tales απαντούν

Με "The Philanthropist" επιστρέφουν οι Dirty Granny Tales, μια παράσταση που δίνει χώρο στη θεατρική κίνηση, το κουκλοθέατρο και το animation.

"Nora: The Hell’s House": Ας ξεχάσουμε τη Νόρα όπως την ξέρουμε

Μάθαμε αποκλειστικά ποια είναι η νέα παράσταση των Κωνσταντίνου Κυριακού και Κατερίνας Μπιλάλη. Μια τολμηρή ανασυγγραφή του Χένρικ Ίψεν που συνομιλεί με τον "Φάουστ" του Γκαίτε στο Bios.

"Superstar" της ομάδας Griffon: Δοκιμασία αντοχής

Σε μια σκηνή-αρένα, τρία σώματα κινούνται ασταμάτητα, παλεύοντας με τη φιλοδοξία, την εξάντληση και την ανάγκη για αναγνώριση. Το "Superstar" της ομάδας χορού Griffón μετατρέπει το θέαμα σε δοκιμασία αντοχής και υπαρξιακό ερώτημα.