Την γνωρίσαμε στην κινηματογραφική «Χώρα Προέλευσης» και τώρα την ξανασυναντάμε στο θέατρο. Με αφορμή την παράσταση «Ντιμπέιτ», που παίζεται στο Bios, η Μαρία Κρύου της ζήτησε να μας μιλήσει για τη σχέση της με το θέατρο και την τέχνη.
Η πρώτη μου δυνατή εμπειρία στο θέατρο ήταν ο Άμλετ του Μιχαήλ Μαρμαρινού με την Αμαλία Μουτούση στον ρόλο της Οφηλίας. Δεν είχα ξαναδεί στη ζωή μου τίποτα τόσο εύθραυστο. Υπήρχε μια σκηνή όπου η Οφηλία χτένιζε με μια βούρτσα τα μαλλιά της ξανά και ξανά και αυτή την κίνηση δεν μπορώ να την ξεχάσω γιατί τότε κατάλαβα ότι η ζωή της κρεμόταν από μία τρίχα.
Αισθάνθηκα αγωνία όταν είδα τον «Βασιλιά Ληρ» από τον 80χρονο τότε ηθοποιό Άλβιν Έπσταϊν. Αγωνία γιατί ήταν πολύ μεγάλος σε ηλικία. Και έμοιαζε να μην τον νοιάζει αν θα πεθάνει.
Αυτό που με κέντρισε στο έργο που ανεβάζουμε είναι ότι όπως και στη «Χώρα Προέλευσης», ξεκινήσαμε με τον Σύλλα από μια πρώτη ιδέα - να οργανώσουμε και να λάβουμε μέρος σαν χαρακτήρες σε ένα «Ντιμπέϊτ» που δε θα έχει σαν τελικό στόχο τη συμφωνία - δίνοντας σάρκα και οστά στη συνέχεια στην ιδέα αυτή με αγαπημένα και πολύ ετερόκλητα υλικά, από τις Ερωτευμένες γυναίκες του Λώρενς και την ομώνυμη ταινία του Ράσσελ μέχρι την Σάρα Πέιλιν και την παρουσιάστρια του American’s next top model Τάϋρα Μπανκς. Έργα και ημέρες ανθρώπων, δηλαδή, που με τον τρόπο τους έχουν καθορίσει τον τρόπο που εμείς βλέπουμε τη ζωή σήμερα.
Παλιότερα ένιωθα ότι το νέο και το σημαντικό στο θέατρο έρχεται από το έργο, το κείμενο. Χαιρόμουν ένα νέο έργο γιατί μάθαινα μια άγνωστη μέχρι τότε υπόθεση, μου αποκαλύπτονταν νέοι χαρακτήρες. Σήμερα, και έχοντας δει πολύ περισσότερο θέατρο από όλο τον κόσμο, νιώθω ότι το πιο συναρπαστικό στοιχείο του θεάτρου είναι ο τρόπος που επιλέγεις να απευθυνθείς στους θεατές. Και αυτό από μόνο του είναι για μένα είναι η ιστορία του κάθε έργου.
Μου αρέσει το πόσο ανθεκτική τέχνη είναι. Παραμένει νέα (ό,τι κι αν λέει ο Σύλλας). Αυτό που δεν μου αρέσει είναι η έλλειψη κινδύνου στο θέατρο. Είναι σαν τον παπά που είναι στην εκκλησία χωρίς καμία αμφισβήτηση, καμία αμφιβολία ακόμα και για τα πιο θεμελιώδη. Όλα τότε είναι βαρετά και ανούσια.
Συνειδητοποίησα ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερο παράδοξο από τα πάθη. Στη ζωή μας τα κρύβουμε. Στην τέχνη τίποτα δεν έχει αξία δίχως αυτά. Είναι τα μόνα που δίνουν στον
Η φιλοσοφία μου είναι «Η αγάπη είναι σοφή. Το μίσος είναι βλακώδες. Και δεν υπάρχει κανένας άλλος νόμος». Τα εισαγωγικά μπαίνουν για την απόσταση που χωρίζει στη ζωή μου αυτή τη θεωρία από την πράξη.
Off the record Νιώθω ότι μιλάμε σήμερα μεταξύ μας συχνά σαν να είμαστε όλοι καλεσμένοι στο ίδιο μνημόσυνο. Αλλά δεν είμαι σίγουρη τί έχει θάψει ο καθένας. Κάτι καλό ή κάτι κακό. Το «Ντιμπέιτ» έχει πολύ να κάνει μ’ αυτό. άνθρωπο ύψος.
Η μοναδική ελπίδα επιβίωσης δεν είναι για όλους η ίδια. Δυστυχώς οι ελπίδες για την επιβίωσή μας, συγκρούονται.
Περισσότερες πληροφορίες
Ντιμπέιτ
Οι «Ερωτευμένες γυναίκες» του Ντ.Χ. Λόρενς (1920), σύγχρονες πολιτικές και ιδεολογικές συγκρούσεις, δημόσιες συζητήσεις, τηλεοπτικοί αστέρες και μπλόγκερ που αναζητούν την ευτυχία συναντιούνται σε ένα ντιμπέιτ μέχρι τελικής πτώσης
