Ο αιών μου

2,5

Σημαντικοί προβληματισμοί για την κλιματική κρίση, τη φτωχοποίηση, τους κινδύνους της ψηφιακής εποχής, τη δημοκρατία εκφράζονται στο πρώτο έργο του ηθοποιού και σκηνοθέτη, που όμως αποδεικνύεται μάλλον ατελές. H σκηνική του παρουσίαση αναδεικνύει τα πλεονεκτήματα και τις αδυναμίες του και προσφέρει ωραίες ερμηνείες. | Powered by Uber

Ο αιών μου ©Χρήστος Συμεωνίδης

Τις προκλήσεις και τις συγκρούσεις της εποχής μας διοχέτευσε σε μία οικογενειακή ιστορία ο Παύλος Παυλίδης, μέλος της ομάδας c for circus, στο πρώτο του θεατρικό έργο. Ένα δείπνο στη μνήμη του νεκρού πατέρα φέρνει κοντά τη μητέρα, τον κρυφό εραστή της, τους δύο γιους, την κόρη και τη νύφη της. Κάθε ένας από αυτούς τους χαρακτήρες αποτελεί έναν διαφορετικό ανθρωπότυπο, φέρει μια ιδεολογία και εκπροσωπεί κάποια θέση. Εδώ ερχόμαστε στο βασικό παθητικό του έργου, αφού η δράση δεν προσφέρει κάτι παραπάνω από συνεχείς αντιπαραθέσεις.

Ο αιών μου
©Χρήστος Συμεωνίδης

Ο Ρούλης, λαϊκός, απλός, εξυπνάκιας και φλύαρος μεσήλικας, η Αντιγόνη με τις οικολογικές ανησυχίες και την αγωνία για το μέλλον του πλανήτη, ο Πάρης, πρακτικός και κυνικός γιάπης, προσκολλημένος στα νούμερα, η χειραφετημένη Ελένη, που φέρνει στην κουβέντα τα θέματα των έμφυλων ταυτοτήτων και της συμπερίληψης, και η Μερόπη, η μητέρα, που προσπαθεί να κρατήσει τις ισορροπίες, είναι τα πρόσωπα του έργου που φλυαρούν, διαφωνούν και συγκρούονται, περνώντας τη βραδιά τους πότε με τυπικές κουβέντες και πότε με έντονες συγκρούσεις. Έκτος πρωταγωνιστής ο μικρός γιος, που παραμένει στην περισσότερη διάρκεια σιωπηλός, όμως αντανακλά στις αντιδράσεις του όλες αυτές τις συγκρούσεις· ίσως εκπροσωπεί τη γενιά που ενηλικιώθηκε στον 21ο αι., τη νέα γενιά που πνίγεται και δεν θέλει να αποτελεί μέρος της τοξικότητας, αλλά και τη γενιά που θα κλείσει το έργο με μία τρυφερή, αισιόδοξη νότα.

Ο αιών μου
©Χρήστος Συμεωνίδης

Ως συγγραφέας ο Παυλίδης εκφράζει σημαντικούς προβληματισμούς, συμπυκνώνοντας στο μικρή διάρκειας έργο του ερωτηματικά και ανησυχίες για την κλιματική κρίση, τη φτωχοποίηση, τους κινδύνους της ψηφιακής εποχής, τη δημοκρατία και την ισότητα. Καταλήγει όμως σε δραματουργικό αδιέξοδο, κάτι που αντιλαμβάνεται ίσως και ο ίδιος: το πιραντελικού ύφους ιντερμέδιο, στο οποίο οι ηθοποιοί "βγαίνουν" από τους ρόλους τους για να αναρωτηθούν πάνω στην αλήθεια ή μη των δραματικών προσώπων, εκλαμβάνεται είτε ως αμηχανία είτε ως ένα κωμικό τέχνασμα προκειμένου να τονωθεί η δράση.

Ο αιών μου
©Χρήστος Συμεωνίδης

Από παραστασιακής άποψης, πάντως, ο Παυλίδης δίνει ικανοποιητική υπόσταση στο κείμενό του, χάρη και στους υπέροχους ηθοποιούς. Ο Κώστας Φιλίππογλου (Ρούλης) είναι εξαιρετικός στη σκιαγράφηση αυτού του τόσο γνώριμου όσο και μάλλον αντιπαθητικού χαρακτήρα, η Γιώτα Φέστα εκφράζει καίρια την ιδιοσυγκρασία της Μερόπης, μιας γυναίκας που αυτοσυγκρατείται μέχρι να προβεί σε μια μεγάλη έκρηξη, η Βίκυ Παπαδοπούλου (Αντιγόνη), η Ειρήνη Μακρή (Ελένη) και ο Κωνσταντίνος Ασπιώτης (Πάρης) αποδίδουν κι αυτοί με θέρμη τους χαρακτήρες τους, ενώ ο Μιχάλης Πανάδης στο ρόλο του μικρού γιου αιχμαλωτίζει την προσοχή με την ενεργητική παρουσία του. Τα σκηνικά της Ζωής Μολυβδά-Φαμέλη δημιουργούν δυσάρεστη εντύπωση, αναπαριστώντας  –συνειδητά προφανώς– ένα ψυχρό και ακαλαίσθητο σπίτι χωρίς καμία αίσθηση θαλπωρής.

Περισσότερες πληροφορίες

Ο αιών μου

  • Κοινωνικό
  • Διάρκεια: 75 '

Ένα φαινομενικά απλό οικογενειακό δείπνο στη μνήμη του Πατέρα, μετατρέπεται σ' ένα σουρεαλιστικό ταξίδι στους φόβους του αιώνα μας και την έλλειψη πίστης και νοήματος. Η μητέρα, ο εραστής της, η κόρη, ο μεγάλος γιος, η γυναίκα του και ο μικρός γιος βυθίζονται σε ένα δραματικό αντίλογο, με αφορμή θέματα της εποχής μας – υπερπληροφόρηση, εξέλιξη της τεχνολογίας, φτωχοποίηση, κλιματική αλλαγή. Ο έβδομος και αόρατος χαρακτήρας του έργου, ο αιώνας μας, μεταλλάσσει τους χαρακτήρες σιγά σιγά, κι ερήμην τους, στα ψηφιακά ανδρείκελα τους. Ο καταιγιστικός ρυθμός, οι συνεχείς αλλαγές θέματος και τα σουρεαλιστικά στοιχεία μεταφέρουν στην σκηνή την ταχύτητα και το θόρυβο της πληροφορίας και καθιστούν τους χαρακτήρες έρμαιά της. Το έργο μεταπηδά απ' το ρεαλιστικό στο μεταδραματικό, απ' το χιούμορ στη βία, απ’ τη συγκίνηση στην απόλυτη συντριβή της, αναζητώντας έναν τρόπο να «μιλήσει» στους θεατές για την συλλογική αγωνία για το μέλλον.

Άνεσις

Λεωφ. Κηφισίας 14

Διαβάστε ακόμα

Τελευταία άρθρα Θέατρο

Ηλίας Μουλάς: "Όλοι χρειαζόμαστε λίγο βοήθεια – Έχω ακόμη δεκαεπτά δωμάτια μέσα μου που δεν έχω ανοίξει"

Η παράσταση "Παραμόρφωση" του Αποσκίτη ξεκινά με τη φόρμα ενός αστυνομικού μυστηρίου, ενός κλασικού whodunit, για να εξελιχθεί σε ένα βαθιά προσωπικό ταξίδι αυτογνωσίας. Ο Ηλίας Μουλάς, που ενσαρκώνει τον Κώστα Σπουργίτη, στη σκηνή του Σημείου (από 13/11) μιλά για τους φόβους που κρύβονται πίσω από την καθημερινότητα, τις ανθρώπινες σχέσεις, την ανάγκη μας να αλλάξουμε, αλλά και το μαύρο χιούμορ ως μηχανισμό επιβίωσης.

ΓΡΑΦΕΙ: ΜΑΡΙΑ ΚΡΥΟΥ
11/11/2026

Κάποια πράγματα που ίσως δεν ήξερες για τον Γιάννη Ψυχάρη

Ποιος ήταν ο Γιάννης Ψυχάρης που έγραψε "Το ταξίδι μου" και εισηγήθηκε την επικράτηση της δημοτικής γλώσσας.

Η "Βαβέλ" της Γιώτας Αργυροπούλου εξερευνά τη σχέση ανθρώπου και τεχνητής νοημοσύνης

Η ομάδα blindspot παρουσιάζει στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά τη "Βαβέλ", ένα έργο για την τεχνολογία, τη μοναξιά και την εμπορευματοποίηση του συναισθήματος.

Ο Τενεσί Ουίλιαμς επιστρέφει στη σκηνή μέσα από τέσσερα μονόπρακτα και ζωντανή jazz

Τέσσερα μονόπρακτα, ποιήματα και ζωντανή jazz μουσική συνθέτουν το αφιέρωμα της Εταιρείας "Παλμός" στον Τενεσί Ουίλιαμς.

Ο "Συρανό" με τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο κάνει πρεμιέρα στο Θέατρο Ακροπόλ

Ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος ενσαρκώνει ξανά τον Συρανό, σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα, με τη Δανάη Παππά, τον Νίκο Μέλλο και τον Λευτέρη Ζαμπετάκη.

Οι "Χιονονιφάδες" καταφθάνουν με μια ιστορία αγάπης που διατρέχει τον χρόνο

Η Τζωρτζίνα Λιώση και ο Άγγελος-Προκόπιος Νεράντζης πρωταγωνιστούν στις "Χιονονιφάδες" της Νίνα Μπέρι, σε σκηνοθεσία Νάνσυς Μπούκλη.

Δύο άγνωστοι συναντιούνται σε μια παράδοξη "Παραμονή Πρωτοχρονιάς"

Η βραβευμένη μαύρη κωμωδία του Κώστα Καραφύλλη κάνει πρεμιέρα σήμερα στο Θέατρο 104, με μια συνάντηση που θολώνει τα όρια της πραγματικότητας.