Αλέξανδρος Κατσής©
Το "18/9" αποτελεί μια μυθοπλαστική κατασκευή που έχει ως πυρήνα και αφετηρία την -γενναία και καθοριστική για την έκβαση της δίκης της Χρυσής Αυγής- κατάθεση της γυναίκας που υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας στη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Είναι ωραία η απόφαση των δύο συγγραφέων να εμπλέξουν το αληθινό ντοκουμέντο σε ένα δικό τους κείμενο, το οποίο επιχειρεί να σκιαγραφήσει το πορτρέτο μιας "καθημερινής" γυναίκας, που έρχεται -άθελά της- αντιμέτωπη με μία μεγάλη ευθύνη και μία ιστορική στιγμή. Καθώς αμφιταλαντεύεται για το αν θα παρουσιαστεί ή όχι στο δικαστήριο, η ηρωίδα πραγματοποιεί έναν αναδρομικό μονόλογο στο παρελθόν της, φέρνοντας έτσι στο προσκήνιο την Αθήνα της κρίσης και της ανόδου της Χρυσής Αυγής. Επιθυμία των συγγραφέων είναι, προφανώς, να καταδείξουν τη σπουδαιότητα του να παίρνει κανείς θέση, "να μην αρκείται σε μια ήσυχη παρουσία", να παραμερίζει τους φόβους του, να στέκεται απέναντι στο φασισμό.
Όλη αυτή η καλή προαίρεση όμως ενσωματώνεται σε ένα κείμενο εν πολλοίς διδακτικό, ή έστω ρητορικό, με πληθώρα στοχασμών και ερωτημάτων που δεν πυροδοτούν το σκηνικό ενδιαφέρον. Έτσι το έργο καταλήγει να ακούγεται κλισέ, παρόλο που περιγράφει καταστάσεις πραγματικές και άκρως σοβαρές. Πάντως, τα σημεία που ξεχωρίζουν είναι τα πραγματικά αποσπάσματα των καταθέσεων, που εμπλουτίζουν με τη δύναμη και την αλήθεια τους αυτή την απόπειρα καλλιτεχνικής πραγμάτευσης μίας ιστορικής πολιτικής στιγμής της σύγχρονης Ελλάδας. Μέσα σε αυτό το δραματουργικό πλαίσιο, η σκηνοθεσία του Κοραή Δαμάτη δεν έχει ιδιαίτερες ευκαιρίες εξέλιξης και ανάπτυξης, κάτι που μοιραία αποτυπώνεται στην υποκριτική ερμηνεία. ΄Έτσι, η Δώρα Χρυσικού περιορίζεται σε μια στοιχειώδη ερμηνεία, ζωηρή πάντως μια που η ηθοποιός είναι ολόθερμα δοσμένη στο ρόλο και το εγχείρημα (άλλωστε η παράσταση υπήρξε δική της ιδέα). Ωραίο στοιχείο το σκηνικό της Αρετής Μουστάκα, εκμεταλλεύεται τη δύναμη των συνειρμών που δημιουργούν τα αποκόματα των εφημερίδως και οι γάζες, τα δύο στοιχεία με τα οποία ντύνει το φόντο της σκηνής.
Πρώτη δημοσίευση: 13/02/25
Περισσότερες πληροφορίες
Δεκαοχτώ ενάτου
Ένας μονόλογος αγωνίας και αγώνα, που, πλέκοντας το θέατρο ντοκουμέντο με τη μυθοπλασία, μιλάει για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα και τη δίκη της Χρυσής Αυγής, μέσα από το στόμα μιας ηρωίδας που ήταν αυτόπτης μάρτυρας. H εύθραυστη αυτή ηρωίδα είναι η Δάφνη. Ένας απλός καθημερινός άνθρωπος που έγινε υποκείμενο της ιστορίας, η οποία παλεύει με τους φόβους της, λίγες ώρες πριν από την κατάθεσή της ως αυτόπτης μάρτυρας σε ένα ακροδεξιό έγκλημα. Στοιχεία από αληθινές μαρτυρίες και πραγματικά περιστατικά μπλέκονται μέσα από τη μυθοπλασία με το κοινωνικό ψυχογράφημα ενός κοριτσιού που άλλαξε η ζωή της και βρέθηκε μπροστά σε αδυσώπητα διλήμματα. Μέρος των εσόδων της θα διατεθούν για την ενίσχυση του Συλλόγου Πολιτισμού «Παύλος Killah P Φύσσας».
